Φτερά και πούπουλα

Αναμενόμενο ήταν. Εκεί που μας πείθουν σιγά σιγά ότι ο γάιδαρος πετάει,
έρχεται «καπάκι» και η αγωνία: μήπως ανεβάζει και πυρετό; Όλα συνεχίζουν να
είναι στον αέρα – ποιος μιλάει, ποιος ακούει και ποιος ψήνεται (ή καίει στη
φωτιά κάποιον άλλον). Φτερά και πούπουλα, δηλαδή, σκόρπια σε συλλογές που
βάζουν τις κότες στα κοτέτσια και το τηλέφωνο στον φορτιστή. Όχι απαραίτητα με
αυτή τη σειρά.

Aural Exciter V/Α (klik records)

Σμήνη πουλιών κατεβαίνουν προς τα νότια, μήπως και τσιμπήσουν μια πιο καλή
θερμοκρασία, με κινήσεις που αποκαλύπτουν ότι και αυτά ακολουθούν μυστικό
σχέδιο, που απλώνεται στα σύννεφα σαν επικοινωνιακό τρικ και αναλύεται σε
βάθος ώστε να έχουν γνώσιν οι φύλακες. Από το έδαφος κάποιοι, στο μεταξύ,
τεντώνουν τα αυτιά να ακούσουν.

Γιατί, όποιος ακούσει καλύτερα διαπιστώνει πως πρόκειται για μουσική σύνθεση
«σπασμένη» σε κομματάκια, φτερά στον άνεμο, που φυσάει πότε από ηλεκτρονικά,
πότε κλασικά, πότε απροσδιόριστα – πουνέντες και μαΐστρος. Ο Δημήτρης Αυγέρος
παρακολουθεί αυτό το πέταγμα και αποτυπώνει σε ένα νέο «σενάριο« – τη συλλογή
Aural Exciter – τα ίχνη του σμήνους. Μπροστά – πρώτο κομμάτι – το ακυκλοφόρητο
«At Home» του Σεραφείμ Τσοτσώνη (μουσικές για σινεμά, θέατρο, χορό και εντός
ολίγου άλμπουμ), προσδιορίζει και το σχεδιάγραμμα της πορείας, που θα περάσει
από κόμβο κλασικό και θα ξεχυθεί στην ελεκτρόνικα.

Κάτι παραπάνω από το σύνολο των κομματιών τους φιλοδοξούν να είναι οι συλλογές. Δύσκολο, αλλά κάποιες το καταφέρνουν

Το «Joy» του Μιχάλη Δέλτα, έξυπνο και φευγάτο – επίσης καινούργιο -, είναι ο
αισιόδοξος προορισμός όλων των μουσικών εδώ που είναι γραμμένες για να
ζωγραφίζουν χαμόγελα. Στο κυρίως σώμα, πετάγματα «deep» τέκνο, ποπ-ελέκτρο, με
ολίγον από διάφανη σόουλ («The Field» – δηλαδή Axel Willner – στο «Action» )
και πολύ περισσότερο από γραφή Ζαν Μισέλ Ζαρ (όπως στο «Sacha Funk» και όχι
μόνο).

Στην καρδιά της επιδρομής, πάλλεται το «Gamat 3000», που πατάει στο «Love» του
Τζον Λένον και πετάει μετά μακριά. Από αυτό προτιμώ την deep house συνέχεια,
παρά τη μελό εισαγωγή. Αν και λείπει το κομμάτι-ηγέτης, το «Aural Exciter» –
με σωστές οργανωτικές οδηγίες από τον εμπνευστή του εγχειρήματος – είναι
ταξιδιάρικο και ικανό για μεγάλες αποστάσεις. [B]

Boarding Pass Vol 3 V/Α (eros)

Με την τρίτη κάρτα επιβίβασης στα χέρια («Boarding Pass Vol3») η πτήση
συνεχίζεται χωρίς αναταράξεις και σε μερικά σημεία της αληθινά απογειωτική –
ειδικά σε εκείνη τη στροφή όπου η φωνή της Μπεθ Όρτον και οι μελωδίες του Τζος
Χέιντεν των υπέροχων Spain (μη μελαγχολείς όσο υπάρχουν τέτοια τραγούδια)
στέλνουν την ακρόαση στα ύψη. Ωραίος και απολαυστικός «κρούνερ» ο Μπλέιν
Ρέινινγκερ, ξεχωρίζω επίσης τους Cowboy Junkies με το θεαματικό άνοιγμα των
φτερών τους στο ενωτικό «One Soul Now» και τη βραζιλιάνικη καίρια επέμβαση του
Βινίσιους Καντουαρία, πάνω σε ένα χαλί downtempo electronica και χειμωνιάτικου
ζεστού καφέ, όπου όλοι πια έχουν λειώσει σόλες. Αν σκεφτεί κανείς πως και τα
χαλιά μπορεί να είναι ιπτάμενα, μιαν κάρτα επιβίβασης πρέπει να την έχεις. [B]

New York Noise Vol2 (Α&Ν)

Προσδεθείτε – άναψε η φωτεινή επιγραφή. Πουλιά στον κινητήρα του σκάφους. Και
υπάρχει εξήγηση για το περιστατικό, το οποίο προκύπτει ύστερα από απότομη
βουτιά στα «υπόγεια» της Νέας Υόρκης, κατά μεριά κάτω Ανατολικού Μανχάταν,
όπου το «καζάνι» βράζει και ξεχειλίζει από σαματά, με κύριους υπεύθυνους
κάμποσους απόκληρους και εκκωφαντικούς λούζερς, αλλόκοτους, ταυτόχρονα
παρακμιακούς και αναγεννησιακούς τύπους. Στην πλάτη τού πανκ, αυτοί τώρα
κάνουν ευρηματικά το δικό τους παιχνίδι – θυσία στον βωμό της όποιας μουσικής.
Οι Del-Byzanteens, με τον Τζιμ Τζάρμους ταραχοποιό, οι Black Box Disco και τα
κορίτσια των Pulsallama, oι no wave-άδες Red Transistor και από τους Sonic
Youth βασικοί – η Κιμ και ο Θέρστον σε διάφορα σχήματα – ο Γκλεν Μπράνξα και ο
επίμονος Άρθουρ Ράσελ, ενώ ανάμεσα στο 1977 και το ’84 εξερευνούσαν τις
αντοχές του θορύβου – αφού όλοι εκεί στο Μανχάταν, τότε, μια μεγάλη παρέα ήταν
και ξεφλούδιζαν το μεγάλο μήλο. Αμαρτωλοί και κάπως ασυνάρτητα θορυβώδεις. [B]

Άφεση αμαρτιών Midnight Confessions

Υπάρχει ένα αόρατο νήμα που ενώνει το τριπ-χοπ του Μπρίστολ με το φανκ ροκ των
Faith No More, την ποπ μεταμέλεια του Ντέιβιντ Γκρέι, τον Κιντ Λοκό με τους
Nada Surf. Υπάρχει, άραγε; Δεν καταφέρνω να πιάσω πάντα το σήμα που εκπέμπουν
οι «Μεταμεσονύχτιες Εξομολογήσεις», αλλά επειδή στις υποκλοπές (όπως και στις
προσευχές) κάποιος θα ακούει, είμαι σίγουρη πως εκεί έξω υπάρχει κοινό με
απλωμένες τις κεραίες του σε ένα ευρύ, πολύ ευρύ μήκος κύματος. Όλα παίζουν,
αβασάνιστα, και ακόμη πιο πολύ σε ύφος εξομολογητικό. [B-]