ANAΛΩΣIMA Aϋπνία

Κρατούσε ζέστη το λεωφορείο χθες, αν και ανοιγόκλειναν συνέχεια οι πόρτες.
Ζέστη και ησυχία. Κουρασμένοι από το κρύο, οι περισσότεροι καθήμενοι επιβάτες
το είχαν ρίξει στον ύπνο. Βραδάκι, γύριζαν από τη δουλειά, είχαν γείρει, μία
γυναίκα μάλιστα είχε ακουμπήσει στο πλάι, πάνω στη μεγάλη της τσάντα και
κοιμόταν του καλού καιρού, με το στόμα ανοιχτό, ροχαλίζοντας. Κάπως η εικόνα
επιβαλλόταν και στους νεοφερμένους, έκαναν όλοι ησυχία να μην ξυπνήσει κανείς
και κατέβαινε σιωπηλό το υπνωτήριο στην παγωμένη Βασιλίσσης Σοφίας. Ένα νέο
κορίτσι μόνο, στη θέση για πρόσωπα χρήζοντα βοηθείας, δυσκολευόταν να το πάρει
ο ύπνος. Είχε ανεβάσει το ωραίο χνουδωτό κασκόλ της μέχρι τα μάτια, τα έκλεινε
αποφασιστικά, να μη νομίζουν πως αυτή δεν ήταν κουρασμένη, πως άδικα είχε
καθήσει στη θέση των χρηζόντων βοηθείας, αλλά εκείνα τα άτιμα άνοιγαν μόνα
τους και περιφέρονταν όλο ζωντάνια μέσα κι έξω, μέχρι να συναντήσουν κάποιο
βλέμμα όρθιων επιβατών και να θυμηθούν να ξανακλείσουν. Αλλά σύντομα
ξανάνοιγαν και τα έβλεπαν όλα. Τα στριμωξίδια στην πόρτα, το μποτιλιάρισμα στη
λεωφόρο, τα επικριτικά βλέμματα των ηλικιωμένων επιβατών που δεν εννοούν να
μην παίρνουν στα σοβαρά εκείνη την ταμπελίτσα για τα «άτομα χρήζοντα
βοηθείας». Δεν μπορούσε να κοιμηθεί το κορίτσι. Ήταν το προνόμιο της κούρασης
που γλίτωνε τους κοιμισμένους απ’ όλα αυτά. Στο πρόγραμμα της μέρας τους έχουν
κι αυτό, παράδοση πλήρη στο κάθισμα του λεωφορείου, αν βρεθεί, και έξτρα
συμπλήρωμα ύπνου. Πρέπει να σε έχει ξεθεώσει η δουλειά, που αρχίζεις χαράματα
και συνεχίζεις μέχρι να νυχτώσει, να σε έχει διαλύσει εντελώς, για να μπορείς
να κοιμάσαι έτσι δημοσίως. Το πήρε απόφαση τελικά και σηκώθηκε ξινίζοντας τα
μούτρα, κοιτάζοντας με ζήλια τους εργατικούς, που συνέχιζαν αμέριμνοι να
ταξιδεύουν χωρίς να είναι παρόντες.