Διόδια και διαφάνεια από ένα Nόμπελ

H εκστρατεία υπέρ της υποψηφιότητας του νομπελίστα Λογοτεχνίας Ντάριο Φο για τη δημαρχία του Μιλάνου άρχισε μόλις χθες

«H Δεξιά δεν δίνει δεκάρα. Το μόνο που την ενδιαφέρει είναι πώς θα κάνει
λεφτά», λέει ο νομπελίστας θεατρικός συγγραφέας Ντάριο Φο. Γι’ αυτό και
αποφάσισε να αναλάβει ο ίδιος δράση. Και έθεσε υποψηφιότητα στις προκριματικές
εκλογές για την ανάδειξη υποψηφίων για τη δημαρχία στο Μιλάνο, στις δημοτικές
εκλογές που θα διεξαχθούν τον Μάιο. Αρχίζοντας (μόλις χθες) καμπάνια ώστε να
αποτελέσει υποψηφιότητα μιας κεντροαριστερής συμμαχίας. Δεν είναι βέβαιο ότι
θα τα καταφέρει, καθώς ακόμη δεν έχει φτάσει στις δημοσκοπήσεις έναν άλλο
αριστερό υποψήφιο, πρώην νομάρχη Μιλάνου. Αν τελικά δεν καταφέρει να
υπερπηδήσει το εμπόδιο, θα έχει ηττηθεί από έναν πρώην επικεφαλής της
μιλανέζικης Αστυνομίας – η Αστυνομία είναι στη δικαιοδοσία της νομαρχίας – η
οποία είχε αποτελέσει αντικείμενο σφοδρής κριτικής εκ μέρους του Ντάριο Φο στο
έργο του «Τυχαίος θάνατος ενός αναρχικού και μερικών άλλων ανατρεπτικών». Ο
σατιρικός συγγραφέας λέει ότι, εφόσον εκλεγεί, θα χτυπήσει την κερδοσκοπία στη
γη και θα κυνηγήσει τα αυτοκίνητα που έχουν κάνει, με τα καυσαέριά τους, το
Μιλάνο μία από τις πόλεις με τη μεγαλύτερη ρύπανση στην Ευρώπη. Θέλει επίσης
να αναζωογονήσει τα προάστια του Μιλάνου. «Μία πόλη τόσο ρημαγμένη όσο το
Μιλάνο δεν μπορεί να σωθεί με ημίμετρα», λέει. «Γι’ αυτό και λέω ότι δεν είμαι
μετριοπαθής». Σε ομιλία του σε ένα εγκαταλελειμμένο αγρόκτημα στα προάστια, το
οποίο θέλει να μετατρέψει σε πολιτιστικό κέντρο, εξαπέλυσε μύδρους εναντίον
της σημερινής γενιάς πολιτικών: «Πρόδωσαν το Μιλάνο. Είναι καιρός για αλλαγή»,
είπε. Στις προθέσεις του συγγραφέα του «Δεν πληρώνω, δεν πληρώνω» είναι να
επιβάλει διόδια στο κέντρο της πόλης, κατά τα πρότυπα της πολιτικής του
δημάρχου του Λονδίνου Κεν Λίβινγκστον, ο οποίος μάλιστα επισκέφθηκε το Μιλάνο
για να υποστηρίξει τον Ντάριο Φο. Πολλοί εξεπλάγησαν πάντως με την απόφαση του
Ιταλού συγγραφέα να αναμειχθεί στα κοινά, καθώς το όνομά του είναι άρρηκτα
συνδεδεμένο με την – συχνά ιδιαίτερα καυστική – κριτική κάθε εξουσίας. Ακόμα
και μετά την απονομή του Νόμπελ δεν μείωσε την πολεμική του, φτάνοντας να
κινδυνεύει να λογοκριθεί ή και να μηνυθεί από τον ίδιο τον Μπερλουσκόνι και
στελέχη της Δεξιάς, για το περίφημο έργο του «H δικέφαλη ανωμαλία» που ανέβηκε
στα τέλη του 2003. Εκεί μιλούσε για μια επίσκεψη του Πούτιν στην Ιταλία και
επίθεση Τσετσένων ανταρτών εναντίον του που κατέληξε στον θάνατο του Πούτιν
και στον τραυματισμό του Μπερλουσκόνι στο κεφάλι. Στο έργο αυτό ασκούσε
δριμεία κριτική στον Μπερλουσκόνι ενώ κατηγόρησε ανοιχτά στέλεχος της
κυβέρνησης για σχέσεις με τη Μαφία και με το εμπόριο ναρκωτικών.