«Eδώ και τώρα» τηλεδημοκρατία

Έτσι κι αλλιώς οι «διαρροές» ονομάτων εξυπηρετούν δύο κατευθύνσεις: Αστυνομία και θέαμα. E, γιατί να μην εξυπηρετηθεί το θέαμα λίγο περισσότερο και να ‘χει την αποκλειστικότητα των συνεντεύξεων; (O Βαξεβάνης προηγείται της Ασφάλειας στην εξέταση Παντσιώτη)

Μάχη για την ανακοίνωση ονομάτων υπόπτων για την αιματηρή ληστεία στο κέντρο
της Αθήνας. «Διαρρέουν» στα Μέσα πριν να συλληφθούν, προτού καν επιβεβαιωθούν
οι υποψίες. Φίλος τού συλληφθέντος και τραυματία Δημητράκη βρίσκεται στη δίνη
της δημοσιότητας. Προτού καν βρεθεί απέναντι από τις αρχές για να καταθέσει
βρίσκεται απέναντι από τον Κώστα Βαξεβάνη (Alpha).

Στην οθόνη επισημαίνεται με ειδική φάσα ότι η συνέντευξη παραχωρήθηκε πριν ο
νεαρός προσαχθεί στην Ασφάλεια. Προηγήθηκε ο δημοσιογράφος.

Και δεν είναι η μόνη μάχη των μιντιακών ημερών. Μάχη έγινε για ένα πλάνο τής
προσέλευσης της Χριστίνας Βαληνάκη (σύζυγος υφυπουργού – συνεργάτις του
προφυλακισμένου δικηγόρου Κεχαγιόγλου, άρα πρόσωπο εξαιρετικού μιντιακού
ενδιαφέροντος) στον ανακριτή για να καταθέσει σχετικώς με τις έρευνες για το
παραδικαστικό κύκλωμα. Μάχη για ένα πλάνο της Μπουρμπούλια (κατηγορίες για
εμπλοκή με σκάνδαλο του Χρηματιστηρίου) την ώρα της σύλληψής της από τις αρχές
της Γαλλίας.

Μάχη για πλάνα προσώπων που γίνονται οι πρωταγωνιστές των ενημερωτικών
υπερπαραγωγών. Απαίτηση «δικαιολογημένη» ενός συστήματος ενημέρωσης που
διέπεται από τους νόμους τού «εδώ και τώρα»: εδώ και τώρα υποψία, εδώ και τώρα
καταγγελία, εδώ και τώρα απόδειξη της ενοχής και επομένως εδώ και τώρα τιμωρία
διά των κοντινών πλάνων που «επιβεβαιώνουν» την απονομή – όχι απλώς τη
λειτουργία – της Δικαιοσύνης. Έστω και αν οι θεσμοθετημένες διαδικασίες της
επιβάλλεται να ακολουθήσουν τον χρόνο που θα τους επιτρέψει να τηρηθούν στο
ακέραιο. Πολύ χρονοβόρο.

Το τηλεοπτικό θέαμα απαιτεί μηδενικές ταχύτητες. Επιβάλλει τη δική του
α-χρονική πραγματικότητα. Όλα τα ονόματα ανακοινώνονται, όλα τα πρόσωπα
εξισώνονται και αν δεν συμβεί αυτό, τότε για ορισμένα υπάρχει «προνομιακή
μεταχείριση».

Δεν προλαβαίνει καν να αναρωτηθεί η δημοκρατία αν οι θεσμοί της λειτουργούν. H
δημοσιότητα, που σύμφωνα με το δημοκρατικό ιδεώδες προσφέρει τον ιδανικό
έλεγχο των θεσμών, αίφνης τούς υπερβαίνει. Οι όροι του θεάματος επιβάλλονται.

Προτού καν αναρωτηθεί οποιοσδήποτε για το αν θα έπρεπε ή όχι να ανακοινωθεί το
όνομα ενός φίλου τού κατηγορούμενου για τη ληστεία Δημητράκη, εκείνος, ο
Παντσιώτης, έδινε συνέντευξη στην τηλεόραση. Αργότερα, θα μιλούσε και στην
Ασφάλεια. Αργότερα.

Είχαμε τη δυνατότητα οι φιλοθεάμονες να δούμε έναν νεαρό χωρίς ιδιαίτερη
ευχέρεια στον λόγο, με μάλλον φτωχά ελληνικά, να εκδηλώνει την έκπληξή του για
τη δράση του φίλου του απέναντι από τον Βαξεβάνη.

Με τον ίδιο τρόπο παρακολουθούμε δικηγόρους (Κούγιας) να εξακοντίζουν υποψίες
και κατηγορίες κατ’ άλλων δικηγόρων με υπονοούμενα, την ίδια ώρα που
καταθέτουν και στον ανακριτή για τα ίδια θέματα. Έχουν υιοθετήσει τον ρόλο των
κατηγόρων, άρα εξ ορισμού εμφανίζονται λόγω της δομής τού τηλεθεάματος ως οι
αθώοι του συστήματος, αυτοί που «γνωρίζουν» τα μυστικά και «επιθυμούν» την
κάθαρση.

Το αίτημα μοιάζει να είναι ένα και μοναδικό: «όλα στο φως». Και με αυτό το
«φως», το τηλεοπτικό, ταυτίζεται εν τέλει στις ημέρες μας και η έννοια της
απονομής Δικαιοσύνης. H Ασφάλεια ερευνά και ανακρίνει με την αρωγή της
τηλεοπτικής δημοσιότητας. H Δικαιοσύνη το ίδιο. Οι συλλήψεις οφείλουν να
γίνονται on camera. Οι προσαγωγές το ίδιο.

Ποια δικαιώματα είπατε;

H ανάγκη για πρόσωπα είναι τόσο ισχυρή, ώστε στο κυνήγι του πλάνου και του
ονοματεπώνυμου ξεχνιούνται οι αρχές της προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Ο χώρος της προστασίας των δημοκρατικών κατακτήσεων μένει κενός για να
καταληφθεί από όψιμους, παθιασμένους «υπερασπιστές» που ανακαλύπτουν εδώ πεδίο
λαϊκής συναίνεσης, όπως τον κ. Γιώργο Καρατζαφέρη, ο οποίος δίπλα στον Στρατή
Λιαρέλλη (Mega), τις προάλλες, θύμιζε με την επιμονή παθιασμένου πιονέρου του
σοσιαλισμού «τα ανθρώπινα δικαιώματα» που πρέπει να ακολουθηθούν στη
διαδικασία σύλληψης και ανάκρισης των δραστών της ληστείας.

Μόνο που όταν η πολιτική μετατρέπεται σε υπόθεση προσωπικής έκφρασης, με άλλα
λόγια «ιδιωτικοποιείται», για να κριθεί με βάση τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά
του σταρ πολιτικού και όχι την ουσία των ιδεών που πρεσβεύει, όταν η απονομή
της Δικαιοσύνης γίνεται πρωτίστως τηλεοπτικό θέαμα και οι διαδικασίες τής
κάθαρσης ταυτίζονται με τη βίαιη τηλεοπτική διαφάνεια, τότε η δημοκρατική
λειτουργία δεν αποτελεί παρά τη βάση σεναρίου σαπουνόπερας.