MATIEΣ Mε τις ευχές μου

Διαβάζω πολλές εφημερίδες κάθε ημέρα. Όχι μόνο για ενημέρωση, αλλά και για την
άντληση θεμάτων που μπορεί να ενδιαφέρουν τη στήλη. Ένα ρεπορτάζ, ένας
διάλογος, μια παραίνεση, μια οργισμένη έκφραση, είναι το «καθημερινό ψωμί» του
δημοσιογράφου που ασχολείται με το χρονογράφημα. H καθημερινή «πρώτη ύλη», που
θα μετουσιωθεί σε κείμενο.

Παρατηρώ, στα κομμάτια πολλών συναδέλφων – των περισσοτέρων, είναι το σωστό –
μια επιθετικότητα. Επιθετικότητα και ειρωνείες που, πρωτίστως, στρέφονται
εναντίον… δημοσιογράφων! Δεν κατάλαβα ποτέ αυτή την τακτική. Ο αναγνώστης –
πιστεύω – δεν ενδιαφέρεται για τα λάθη του άλφα ή του βήτα συντάκτη, δεδομένου
ότι δεν τον επηρεάζουν. Ενδιαφέρεται για θέματα κοινωνικά, της ζωής του, της
δουλειάς του, των αναγκών του, της ψυχαγωγίας του.

Παρατηρώ επίσης μια «βιαιότητα», αν μου επιτρέπεται η έκφραση, στις πιο πολλές
κριτικές για την τηλεόραση και τους πρωταγωνιστές της. Βεβαίως, κάθε
δημοσιογράφος που έχει την ευθύνη της κριτικής μιας τηλεοπτικής εκπομπής, μιας
«σειράς» κ.λπ., οφείλει να λέει τη γνώμη του. Αλλά όχι άγαρμπα και σκληρά,
νομίζω. Άλλο κριτική και άλλο «εξυπνάδα», και «μαγκιά», και σαρκασμός, και
προσπάθεια να γίνει «ρόμπα» ο χ, ψ σκηνοθέτης, ηθοποιός, παραγωγός, μουσικός
κ.λπ. Είναι εύκολο ν’ αρπάζεις μια πέτρα και να σπας την τζαμαρία απέναντι.
Αλλά, έτσι, δεν βελτιώνονται τα πράγματα.

Παλιά, κάθε χρόνο τουλάχιστον μία φορά, έγραφα για νέους δημοσιογράφους, που
τα γραπτά τους με είχαν εντυπωσιάσει. Ένιωθα ανάγκη να το πω. Γιατί μου αρέσει
να λέω καλές κουβέντες «δημόσια», για δημοσιογράφους – και όχι μόνο – που
αξίζουν. Και δεν μου αρέσει καθόλου να τα βάζω με συναδέλφους που οι απόψεις
τους είναι διαφορετικές από τις δικές μου – όπως έκανε κάποτε ο αείμνηστος
Λάμψας με τα χρονογραφήματά μου.

Σε τούτη τη στήλη «πανηγύρισα» πολλές φορές για τον Πρετεντέρη, τον Π. Καψή,
τον Τριάντη, τον Μπουκάλα, τον Θ. Αναστασιάδη, τον Ρουμελιώτη, τον
Τσαγκαρουσιάνο, την Μπακομάρου, τον Σκουντή, τον Λάλα και την πολύ νεαρή,
κάποτε, Μπαστέα. Και οφείλω να πω ότι τώρα παρακολουθώ συστηματικά, γιατί τα
βρίσκω εξαιρετικά, τα γραπτά του Δημ. Μητρόπουλου, του Νίκου Γ. Ξυδάκη και
μιας «πιτσιρίκας» των «ΝΕΩΝ», της Αριστοτελίας Πελώνη.

Ωραία πράγματα… Και καλά Χριστούγεννα – από τώρα, δεδομένου ότι δεν θα έχω
χρονογράφημα αύριο, την Παρασκευή και το Σάββατο. Χρόνια πολλά, λοιπόν, ξανά.