Tρέχα, λοιπόν, τρέχα

Την ώρα που στα πιο πολλά σπίτια βάζουν τις ζεστές παντόφλες τους για να
απολαύσουν το πλούσιο σε θερμίδες και χρωστικές ουσίες δείπνο μπροστά στην
τηλεόραση, κάποιοι άλλοι φοράνε τις μπότες και βγαίνουν στους δρόμους. Με άλλα
λόγια «μωρό μου, πιάσε το τηλεκοντρόλ» ή… baby you are born to run. Ο
καθένας με την επιλογή του.

«Born to Run» Bruce Springsteen (Sony)

Ο Μπρους Σπρίνγκστιν βρίσκει την ευκαιρία να ξανακούσει μαζί μας τα θρυλικά τραγούδια ενός από τα κλασικά άλμπουμ του ροκ

Μερικές φορές ο χρόνος δεν έχει καμία σημασία έστω και αν κάτι τέτοιο μπορεί
να δημιουργήσει αυτοκτονικές τάσεις σε όσους δουλεύουν… τεχνάσματα νεότητας.
Μερικές φορές, ούτε ο τόπος μάς νοιάζει πολύ. Αρκεί να υπάρχει μια ιστορία με
αρχή, μέση, τέλος. Ή απλώς με έναν δρόμο και τη βεβαιότητα πως συνεχίζεται.
Συμβαίνουν τέτοια πράγματα, μη σας φαίνονται περίεργα.

Τριάντα χρόνια πριν Σεπτέμβριος του 1975 ο Μπρους Σπρίνγκστιν κάνει μια σούμα
από ό,τι ιστορίες είχε μαζέψει εκεί έξω και μερικές άλλες που κατέβηκαν στο
μυαλό του, αποφασισμένος να τις βάλει όλες να χωρέσουν μέσα σε μια νύχτα μια
ατελείωτη, συνηθισμένη, καλοκαιρινή αμερικανική νύχτα, με μπόλικο δρόμο,
κάμποσες στάσεις στα βενζινάδικα, χοτ-ντογκ και ροκ εν ρολ, μεγάλα όνειρα και
μεγάλες απογοητεύσεις και ακόμη περισσότερα χιλιόμετρα. Όλοι οι ήρωες είναι
μέσα σε αυτές, το ιδανικό κορίτσι, ο κολλητός, τα όνειρα, τα αυτοκίνητα, ό,τι
έχεις προσπεράσει και ό,τι δεν θέλεις να αφήσεις πίσω. Εκεί έξω τα πράγματα
αρχίζουν να χάνουν την αξία τους, ο κόσμος ψάχνει να βρει ισορροπίες, να
διώξει τις ενοχές (που επιμένουν ακόμη) από τους πολέμους και τις μεγάλες
μαύρες τρύπες. Εκείνη τη στιγμή είναι που χρειάζεσαι έναν άνθρωπο δικό σου. Ο
Μπρους το ’75 κυκλοφορεί το «Born To Run». Και πετυχαίνει, όπως περιγράφουν οι
περισσότεροι, το τέλειο στο ροκ εν ρολ: ο ήχος του να κλίνει προς την
ουσιαστική απλότητα του Φιλ Σπέκτορ, οι στίχοι του προς τον Μπομπ Ντίλαν και η
ερμηνεία του στον λυγμό του Ρόι Όρμπισον. Τώρα, ξαναβγαίνει το ίδιο άλμπουμ
(το 2003 ήταν το 18ο στα καλύτερα κατά το «Rolling Stone» όλων των εποχών)
ψηφιακά επεξεργασμένο μαζί με δύο DVD, που επίσης το φωτίζουν. Ξέροντας τι
ακολούθησε και ξέροντας καλά το «Αφεντικό», είναι πραγματικά ευκαιρία να το
γιορτάσουμε.

«Electric Blue Watermelon» North Mississippi Allstars (Hitch Hike)

Τα μπλουζ είναι σαν το ποδήλατο. Αν τα μάθεις μια φορά, ποτέ δεν τα ξεχνάς και
αν μπορείς να κάνεις ορθοπεταλιά και να αποφεύγεις τις λακκούβες, τότε είσαι
έτοιμος για το tour-de-France (επίσης βοηθάει να είσαι και από εκείνα τα
μέρη). Μυρίζει λοιπόν νοτιάς, αέρας ποτισμένος από υγρασία, και νοτισμένο
χαρτί όπου είχαν κάποτε γράψει στιχάκια. Οι North Mississippi All Stars έμαθαν
τα μπλουζ και τη βουνίσια κάντρι από εκείνους που ήξεραν τα μυστικά και
φέρνουν τώρα ξεκάθαρα τις στοιχειωμένες και αλλόκοτες ιστορίες από το Δέλτα.
Δεν ξαναγράφουν το παρελθόν αλλά από εκεί ξεκινώντας βγαίνουν σε νέα ξέφωτα.
Σαν να το κάνουν για να μπερδέψουν τον ξεροκέφαλο ντετέκτιβ, που πιστεύει πως
αποκλείοντας το απίθανο έχεις μόνο τη λύση του μυστηρίου, αφήνουν αναπάντητες
τις πιο κλασικές εξισώσεις. Μπλουζ, φολκ, κάντρι, ροκ εν ρολ του Νότου και χιπ
χοπ πολύ κοντά στην αποκάλυψη. Στο «Deep Blue Sea» της Οντέτα ξαναβαφτίζονται
στο πνεύμα της αλήθειας της και στήνουν, με τη βοήθεια του ράπερ Αλ Καπόουν,
το μεγάλο κόλπο. Διά χειρός Τζιμ Ντίκινσον (από το Μέμφις) στην παραγωγή, το
«Electric Blue Watermelon» τρώγεται και με τα κουκούτσια.

«Twin Cinema» The New Pornographers (Sony/Bmg)

Οι σέξι ξανθιές του Χίτσκοκ, οι τρελές κούρσες του Στιβ Μακουίν, η ανατροπή
του Ντε Πάλμα, η μυρωδιά του ποπ κορν, η ατάκα που θέλεις κάπου να σημειώσεις,
το νέο κύμα, ο Αλ Πατσίνο δικηγόρος του Διαβόλου, ο Πολ Τόμας Άντερσον σε ένα
«κρυφό» ραντεβού πίσω από τις κάμερες με τον Ταραντίνο. Βροχή από εικόνες και
αντί να ανοίξεις ομπρέλα απλώνεις το «Twin Cinema» να στεγνώσει. Να το που
ξανάρχεται σαν η ειδοποιός διαφορά των «δήθεν» από τους αληθινούς της ποπ
σκηνής (και τα ρέστα στην άκρη για φιλοδώρημα). Σε απάντηση όλων αυτών των
τάχα μου εμπνευσμένων, προοδευτικών και «κάπως» που η βιομηχανία ξέρει να
πουλάει πολύ καλά, αυτοί εδώ οι Καναδοί New Pornographers χαρίζουν ωραία
τραγούδια. Δεν θα σε ταξιδέψουν στη Σελήνη (στο λέω αυτό, για να ξέρεις), αλλά
εδώ που τα λέμε δεν είμαι σίγουρη πως θέλεις να πας ταξίδι μόνο για τα αξιοθέατα.

Ας λυθούν τα μάγια

Babyshambles «Down in Albion» (Rough Trade)

Δεν είναι απαραίτητο να έχεις ακούσει τη μουσική, το όνομά τους όμως το
ξέρεις, είναι το συγκρότημα του Πιτ Ντόχερτι (μην είσαι αφηρημένος), του
«μπόιφρεντ» της Κέιτ Μος, όταν έκανε κακές συναναστροφές. Ο Πιτ είναι το
άτακτο παιδί του ροκ it’s a dirty job, που λένε, αλλά κάποιος πρέπει να την
κάνει που του αρέσει να αυτοκαταστρέφεται όπως σε άλλους αρέσει το πράσινο
τσάι. Τη μία τον σώζουν στο παρά πέντε, την άλλη τον μαζεύουν στο παρά δύο,
την επομένη βγαίνει εξώφυλλα σε λάιφσταϊλ περιοδικά γιατί η ποπ κουλτούρα
τρελαίνεται με ντεκαντάνς. Έστω και αν αυτός ο Πιτ κάποτε είχε και ταλέντο. Οι
παλιοί του Libertines χάθηκαν και το καινούργιο σχήμα οι Babyshambles πάει και
έρχεται ασκόπως, ασχέτως, μάλλον καταχρηστικά. Και η πλήξη παίρνει πόντους
(τουλάχιστον μέχρι να λυθούν τα μάγια).