Bροχή από αστέρες

Υπό κανονικάς συνθήκας (που λένε και οι βλαχοδήμαρχοι του χωριού μας),
αποτελέσματα σαν αυτά του «Weatherman» ή ελληνικώς «Έχει ο καιρός γυρίσματα»
θα κατέληγαν στη δεύτερη σειρά των νέων ταινιών της εβδομάδας. Υπό κανονικάς.
Διότι υπό αυτάς τας συγκεκριμένας, ο Νίκολας Κέιτζ – ο Weatherman -, ο Γκορ
Βερμπίνσκι – σκηνοθέτης και των πειρατών της Καραϊβικής -, αλλά κυρίως και
πάνω απ’ όλους ο αειθαλής, τζέντλεμαν, ο βρετανικός ιερός βράχος Μάικλ Κέιν
καταλαμβάνουν περίοπτον και ηλιόλουστη θέση ανάμεσα στα ασταθή καιρικά
φαινόμενα αυτού του ψυχρού επταημέρου!

Το κλίμα, η ατμόσφαιρα και οι χαμηλόφωνοι τόνοι, όλοι τού γκρι με
απόκλιση προς το μαύρο, το καρβουνί. Το Σικάγο, αλλά και η N. Υόρκη, δηλαδή
ολόκληρη η Αμερική, ντυμένη στα χρώματα μιας κηδείας. Καλό; Πολύ! Το καλύτερο
όμως εξ όλων αυτών είναι η κηδεία ενός ζωντανού. Απίστευτο και εντελώς
αμερικανικό. Ο πατήρ τού κατά φαντασίαν, επινόηση και τηλεοπτική ιδιότητα,
μετεωρολόγου με το δροσιστικό, καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Σπριτς (σαν να λέμε
Sprite), κηδεύεται ζωντανός τρεις μήνες προτού μεταβεί εις ουρανούς από
λέμφωμα αθεράπευτο και επιθετικό. Το εκ πρώτης όψεως αστείο, μετατρέπεται στο
πι και φι σε αμερικανική τραγωδία, διότι ο εν λόγω πατήρ και συγγραφέας, το
καμάρι μιας ελάχιστης και αξιοπρεπούς Αμερικής – δηλαδή ο Μάικλ Κέιν – είναι ο
τελευταίος των Μοϊκανών. Ένας ένας φεύγουν οι καλοί – μονολογεί ο ίδιος ο υιός
-, για να μείνω ζωντανός… εγώ!

«Έχει και ο καιρός γυρίσματα». Ευτυχισμένα, οικογενειακά στιγμιότυπα του κυρίου με τα γκρι, Νίκολας Κέιτζ. Εύστοχος στην τοξοβολία άστοχος στην κοινωνία!

Ποιο είναι αυτό το «εγώ»; Παντρεμένος, αλλά χωρισμένος. Εργένης, αλλά
να επιστρέψει στην οικογενειακή εστία μεταμελημένος και μετανοημένος. Με
παιδιά μεν, παιδοβούβαλους δε. Μετεωρολόγος, αλλά χωρίς να γνωρίζει γρι από
την επιστήμη της μετεωρολογίας. Διάσημος, αλλά και αποκρουστικός στο κοινό.
Ατσαλάκωτος, αλλά και γιαουρτωμένος από περαστικούς (η γκαρνταρόμπα του
λαμβάνει γιαουρτώματα από γκαζόζες μέχρι μιλκ σέικ). Με άλλα λόγια, ο Σπριτς
των 200.000 δολαρίων ετησίως και του 1,2 εκατ. από την ερχόμενη πρόσληψή του
σε κανάλι πανεθνικής εμβέλειας, είναι ο ζωντανός ορισμός τού μηδέν και της
αόρατης τρύπας.

Μη βιάζεστε. Όχι μόνο αυτός, ως αρχηγός, αλλά και όλα τα μέλη της
Πινακοθήκης «τεράτων» αυτής της μελαγχολικής και μονότονα μουντής οικογένειας
του American beauty! Ο σοφός, εκλιπών πατήρ τα περιγράφει όλα ως εξής: Παιδί
μου τίποτα το καλό δεν αποκτήθηκε εύκολα και ευχάριστα. Όπως λέει και ο
ποιητής, τα αγαθά κόποις κτώνται. Ο υιός στην αντίθετη τροχιά τού πατρός.
Εύκολη δουλειά, εύκολα λεφτά, εύκολη ζωή, εύκολη, καλύτερη προοπτική. Να σε
περιμένει μισθός τού ενός εκατομμυρίου ευρώ και παρ’ όλα αυτά να αισθάνεσαι
μίζερος και δυστυχής, ε, αυτό είναι ρεκόρ! Αμερικανικό, ευρωπαϊκό και εντελώς
ευδαιμονικό!

Μέχρις εδώ καλώς έπραξαν. Και ο σκηνοθέτης (που ακολουθεί με ευλαβική
συνέπεια το πνεύμα του σεναριογράφου) και ο Νίκολας Κέιτζ, ο οποίος τελευταίως
έχει πάρει την απόφαση να δρασκελίσει το κατώφλι που χωρίζει το ποπ κορν – με
το οποίο αποταμίευσε έναν σκασμό δολάρια – από τη σκοτεινή πλευρά του
καλλιτεχνικού φεγγαριού. Greetings from Greece Nick! Το πρόβλημα είναι αλλού.
Είναι της ανακυκλωμένης, σεναριακής γραφής. Ναι μεν ο Weatherman δεν πάει
πουθενά. Ναι μεν όλοι είναι κολλημένοι επί τα αυτά. Ναι μεν κυρίες, κύριοι,
παιδιά του γκρι. Ναι μεν σωστά όλα αυτά, αλλά από το δεύτερο ημίχρονο και μετά
το στόρι δεν πάει πουθενά!

H αβάσταχτη ελαφρότητα του Στέφανου Τζουτζέ

H ελαφρότητα διαιρείται σε δύο υποκατηγορίες: η πρώτη προκύπτει από τη
σκηνοθεσία. Στην ακραία, αμερικανική εκδοχή, του Γούντι Άλεν η τελειομανία. H
δεύτερη προέρχεται από τον σκηνοθέτη. Στην ελληνική εκδοχή, του Ρένου
Χαραλαμπίδη η προχειρομανία!

Το στόρι – από το μυθιστόρημα του Πέτρου Τατσόπουλου «H καρδιά του κτήνους –
είναι περίπτωση κέντας, όπως θα έλεγε και ο συμπαθής Ρένος. Μια ελληνική
κέντα, περίπου στα μέτρα χαριτωμένης αμερικανικής, της «ανεξάρτητης» σκηνής.
Δηλαδή, ανεπρόκοπος και άνεργος διοπτροφόρος, γεννημένος με το εξωφρενικό
όνομα Στέφανος Τζουτζές, εγκαταλελειμμένος από γκόμενα (Μάρα Δαρμουσλή) και
πάσης φύσεως εργασία, βρίσκεται όμηρος μιας συνηθισμένης ιδέας, προερχόμενης
από έναν ασυνήθιστο, κοντοστούπη και σχεδόν κατά φαντασίαν κακοποιό (Γιώργος
Βουλτζάτης), που παριστάνει τη φιλάρα τού Τζουτζέ. Θα μπουκάρουμε – λέει -, θα
τ’ αρπάξουμε και θα φύγουμε! Μα πώς; Αναρωτιέται ο Τζουτζές. Μα φυσικά από τα
μέσα, με τη βοήθεια του Άρη!

«H καρδιά του κτήνους». Ο κοντός (Γιώργος Βουλτζάτης) μαθαίνει σκοποβολή στον ψηλό με το όνομα Στέφανος Τζουτζές – κατά κόσμον Ρένος Χαραλαμπίδης!

Όταν πρόκειται για βούτα, ένας ένας σκάνε οι φιλάρες του Τζουτζέ! Διότι ο
φερόμενος ως Άρης (Μάνος Βακούσης), εκτός από ταμίας υποκαταστήματος τραπέζης,
είναι και μακρινή φιλάρα του διοπτροφόρου «κτήνους». Και πράγματι. H ληστεία
πραγματοποιείται, η λεία επιδίδεται στον Τζουτζέ και καθώς όλα βαίνουν όπως
έχουν σχεδιαστεί – στο πόδι και χωρίς μυαλό -, ξεμπουκάρει ο Τζουτζές και
πέφτει αδιάβαστος πάνω σε οργισμένο τσούρμο διαδηλωτών. Αυτό ήταν. Οι
διαδηλωτές τον εκλαμβάνουν ως προβοκάτορα, η Αστυνομία τον συλλαμβάνει, αλλά
στο τέλος ο ανακριτής τον ελευθερώνει! Πρώτον, ένας Τζουτζές είναι τζουτζές.
Δεύτερον, πάνω του δεν έχει ούτε λεφτά ούτε άλλα στοιχεία ενοχοποιητικά. Και
τρίτον και χειρότερο, αυτό που σκοτώνει την καρδιά του κτήνους, το γκομενάκι
του έχει πέσει στου ανακριτή την αγκαλιά. Όλα μέχρι εδώ καλά!

Ο Χαραλαμπίδης «διάβασε» επιπόλαια το ύφος ανάλογων ειρωνικών, μαύρων κομεντί.
Πρώτη ελαφρότητα, η παραγωγή επένδυσε ελάχιστα για τη μεταφορά της
επιπολαιότητας του Χαραλαμπίδη στην οθόνη. Δεύτερη ελαφρότητα, πάλι ο
Χαραλαμπίδης ασχολήθηκε επιπόλαια με τη σκηνοθεσία. Πώς συμβαίνει με τη
ληστεία; Έτσι και η σκηνοθεσία. Όλα στο πόδι. Άλλοτε κάνει κοντινά, άλλοτε
μακρινά. Έτσι, στα κουτουρού. Έλα μωρέ, σου λέει, τι σημασία έχουν η γωνία, ο
φακός, ο φωτισμός και η λήψη. Μία και έξω. Αποτέλεσμα; Γελάς με τις ατάκες.
Γελάς με τον Βουλτζάτη. Γελάς με τις καταστάσεις, αλλά θλίβεσαι με τη
σκηνοθεσία. Είδατε αγαπητοί μου; Δεν είναι πρόβλημα σεναρίου, αλλά διαχείρισης
των κινηματογραφικών εργαλείων. Όσο εκείνοι δεν καταλαβαίνουν τόσο κι εγώ θα
τους παίρνω από το στόμα την μπουκιά. Κτηνώδης ελαφρότητα εκείνος, κτηνώδης
αυστηρότητα εγώ. Αμ πώς!

Όσα πάνε και όσα έρθουν

Στη θέση της θα έστελνα τον Ταραντίνο στα δικαστήρια για κατά συρροήν και
προμελετημένο διασυρμό. Για να λάμψει η θεά, χρειάστηκε να επέμβει ένας πρώην
πολιτικός αναλυτής και νυν σκηνοθέτης, ονόματι Μπεν Γιάνγκερ. Χρειάστηκαν
ακόμα μία μέτρια ιστορία και μία μέτρια κομεντί. Χρειάστηκε να φύγουν από πάνω
της του Kill Bill τα βρώμικα, σκουριασμένα σπαθιά! Αν κάτι έμεινε στη μνήμη
μου από το «Prime», δηλαδή «Εγώ, αυτός και η μητέρα του» είναι η εύθραυστη,
αλαβάστρινη, γλυκιά, σαγηνευτική μελαγχολία της Ούμα Θέρμαν. Πρώτη φορά τόσο
φυσική, καθημερινή, απλή. Πρώτη φορά μακριά από την κακοποίηση, την
παραμόρφωση και την τζούρα. Πρώτη φορά αναγνωρίζω κι εγώ το λάθος μου γι’
αυτήν. Όχι άχαρη ψηλή, αλλά σκέτη φυσική ομορφιά!

«Εγώ, αυτός και η μητέρα του». H θεά Ούμα Θέρμαν και ο τυχερός Μπράιαν Γκρίνμπεργκ

Επί της ουσίας, η ιστορία εξαντλείται στο πρώτο μέρος μιας χαριτωμένης
επιπλοκής. Χωρισμένη θηλυκή ύπαρξη, ηλικίας 37 ετών, ερωτεύεται κεραυνοβόλα
«μωρό» 23, που συμπτωματικά τυχαίνει να είναι ο αγαπημένος γιος τής
ψυχοθεραπεύτριας τής θεάς. Και το τρελό είναι αυτό. Ούτε η γιατρός ξέρει για
την αμαρτωλή σχέση, μα ούτε η «ασθενής» γνωρίζει ότι κανονική μαμά του «μωρού»
είναι η ψυχίατρος, την οποία επισκέπτεται αθώα και τακτικά! Έτσι, η μεν Ούμα
Θέρμαν εξομολογείται ανερυθρίαστα το πάθος και τις επιφυλάξεις της, η δε
γιατρός (Μέριλ Στριπ) όχι μόνο τη συμβουλεύει να προχωρήσει, αλλά και
επιθετικά να συνεχίσει. Όμως, από την άλλη και ως μαμά, μαλώνει τον κανακάρη
της που τα έχει φτιάξει με μια «γριά», η οποία δεν είναι καν Εβραία από τη
δική τους γειτονιά.

Ιστορία σε τρία ταμπλό βιβάν. Πεθερά με νύφη, γαμπρός με νύφη, αλλά και γιος
με μαμά. Κάθε σχέση εντελώς διαφορετικά. Διχασμένη η Μέριλ Στριπ ανάμεσα στη
γυναίκα-γιατρό και στη γυναίκα-μάνα. Διχασμένη και η Ούμα Θέρμαν ανάμεσα στο
αίσθημα και το σωστό. Όμως καθόλου διχασμένος ο γιος, ο αρσενικός. Καλό; Πολύ!
Το παιχνίδι εντελώς θηλυκό και το Αρσενικό εντελώς αθώο και καθόλου
εγκεφαλικό. Όσα πάνε και όσα έρθουν. Τραβάει η Θέρμαν από εδώ, τραβάει η μάνα
από εκεί. Όπου φυσάει ο άνεμος ο μικρός (Μπράιαν Γκρίνμπεργκ).

Μελετημένο το σενάριο, καλλιεργημένοι οι χαρακτήρες. Από τη στιγμή όμως που το
μυστικό θα αποκαλυφθεί και η μάνα θα τρελαθεί, το παιχνίδι θα εξαφανιστεί.
Συμβαίνει συχνά. Οι περισσότερες ταινίες να κλατάρουν στα μισά!

Ζορό με διαζύγιο

Ειλικρινά. Μπήκα περιμένοντας το κατιτίς, αλλά από τα πρώτα λεπτά, κατακέφαλα,
μου ήρθε προπαγάνδα, διαζύγιο και περιπέτεια της μισής δραχμής. Ο λόγος για το
«Legend of Zorro» («Ο θρύλος του Ζορό»), που ύστερα από έτη πολλά οι παραγωγοί
αποφασίζουν να ξαναζεστάνουν το ίδιο φαΐ, χωρίς να αναρωτηθούν και να
προβληματιστούν. Βρε αθεόφοβοι, Ζορό χωρίς δράση και ξιφομαχίες γίνεται;

«Ο θρύλος τού Ζορό». Απλώς παρέλαση… φωτογραφιών των Αντόνιο Μπαντέρας και Κάθριν Ζέτα Τζόουνς!

Εμ, δεν γίνεται. Φανταστείτε ότι τα πρώτα δεκαπέντε λεπτά εξαντλούνται με κάτι
χαζοχαρούμενους γραφικούς Μεξικανούς να πανηγυρίζουν για την ανακήρυξη της
Καλιφόρνιας ως Πολιτεία των Δημοκρατικών ΗΠΑ. Όπου ο Αντόνιο Μπαντέρας
καταδιώκει κάποιον «Καλπογιάννη» που έχει αρπάξει τις ψήφους υπέρ της
Αμερικανικής Δημοκρατίας (παιδιά, δεν τους αντέχω άλλο πια). Και στη συνέχεια,
η γυναικάρα Κάθριν Ζέτα Τζόουνς, ως τεθλιμμένη σύζυγος, αποφασίζει να
διαπράξει τη μοιραία κίνηση και να κόψει κάθε δεσμό με τον Αντόνιο Μπαντέρας.
Διαζύγιο, διότι ο Ζορό ασχολείται με τον θρύλο και καθόλου με το δεκάχρονο
παιδί τους και με το ερωτικό κρεβάτι. Έτσι, εκείνη μεν πέφτει στην αγκαλιά
ενός κομψευόμενου δήθεν αριστοκράτη (Ρούφους Σιούελ), εγώ δε μαζί με πολλούς
σώφρονες αδελφούς εγκαταλείπω και με ζάπινγκ ψάχνω ριάλιτι σόου, μπας και
συνέλθω από το αμερικανο-μεξικανικό συνάχι. Αντιός αμίγκος!

Ορνιθοτροφείο, λύκοι και Ινδιάνοι

Ακόμα τρεις πρεμιέρες με την εξής σειρά:

«Έθνος χωρίς γυναίκες» (Nation without women) με σκηνοθετική υπογραφή
Μάνις Τζα: παμπόνηρο και πέρα για πέρα ρατσιστικό. Σε κάποιο ινδιάνικο χωριό
(του μέλλοντος), οι πατεράδες πνίγουν τα θηλυκά, στη συνέχεια αυνανίζονται
πορνογραφικά και στο τέλος, αφού αγοράσουν κορίτσι σαν τα κρύα νερά, το
παντρεύουν και με τα πέντε παιδιά τους, φυσικά αρσενικά. Και όταν εκείνη
ερωτευθεί, τότε τα αδέλφια σκοτώνουν τον αδελφό τους και όλο το χωριό την
περνάει από καθημερινό βιασμό! Τι είναι αυτό; Κάτι μεταξύ χαβαλέ και
σχολιασμού που επιβεβαιώνει την προπαγάνδα του σημερινού χιτλερισμού. Πώς σου
λέει θα κάνουμε θόρυβο, θα πάμε στα φεστιβάλ και θα γίνουμε καλτ; Μα, φυσικά
με τη βρωμιά!

«Cry woolf» του κάποιου Τζεφ Γουάντλοου, όπου πιτσιρίκια κολεγίου παίζουν
στο δάσος το γνωστό «λύκε, λύκε, είσαι εδώ;» Για το είδος του, λιγότερο ποπ
κορν, περισσότερο καλοφτιαγμένο και καλύτερα παιγμένο με νέους ηθοποιούς. Σαν
τι μ’ αυτό;

«Το κοτοπουλάκι» του Μαρκ Ντίνταλ. Κινούμενα σχέδια με κοτοπουλάκια,
βελανιδάκια και πολλά άλλα «-ακια». Το προσπερνάω, γιατί έχω αποφοιτήσει από
βρεφονηπιακό σταθμό και νηπιαγωγείο. Προβάλλεται μεταγλωττισμένο με τις φωνές
τών Γιώργου Τσαλίκη, Δήμητρας Ματσούκα, Παύλου Χαϊκάλη και Αντώνη Λουδάρου!