Σινε-καφενείο η Eλλάς

Έχουμε και λέμε. Ανάκατα, συνοπτικά και με την πρώτη ματιά:

«Αγρύπνια» – Νίκος Γραμματικός: Κόντρα δύο αδελφών, ενός μπάτσου κι
ενός παπά. Ο πρώτος, προκειμένου να την κοπανήσει από τη χώρα, ψάχνει
διαβατήριο στα καταγώγια. Ωραία. Εμείς, όμως, οι θεατές δεν βλέπουμε κανέναν
να τον κυνηγά. Παιδαριώδη πράγματα. Άσε που για να αποσπάσει γρήγορους ρυθμούς
και εντάσεις βάζει τον μπάτσο να ανασαίνει ασθματικά.

«Εύκολη Λία» – Βαγγέλης Σεϊτανίδης: Πορτιέρης του face control ενός
κλαμπ ερωτεύεται φλογερά πλούσια κοπέλα του μπαμπά. Μία σκηνή στο κλαμπ, μία
σκηνή με την κοπελιά. Μερικές έξυπνες ατάκες, μερικές εμφανίσεις της Άννας
Μαρίας Παπαχαραλάμπους, έτοιμη η ταινία για φεστιβάλ. Ψεκάστε, σκουπίστε,
τελειώσατε!

«H καρδιά του κτήνους» – Ρένος Χαραλαμπίδης: Από το ομότιτλο
μυθιστόρημα του Πέτρου Τατσόπουλου. Χαριτωμένος «χαβαλές», εξαιρετικός
τυπίστας ο Γιώργος Βαλτζάκης και ισόβιος νάρκισσος ο Χαραλαμπίδης.
Προχειρότητα και ευκολία, τόσο στην παραγωγή όσο και τη σκηνοθεσία. Κρίμα!

«Λιούμπι» – Λάγια Γιούργου: Μικροαστός ερωτεύεται Ρωσίδα που προσέχει
την κατάκοιτη μητέρα του, αλλά στο τέλος «σκοτώνει» την καρδιά του προκειμένου
να τα φτιάξει με πλούσια Ελληνίδα. H Γιούργου επιχειρεί να «εκσυγχρονίσει» το
μελόδραμα, χρησιμοποιώντας τεχνική με μηχανή στο χέρι. Πλάνη. Χωρίς
επεξεργασία επί της ουσίας, το εγχείρημα μοιάζει με «φτηνή» τηλεταινία.
Μοναδικό ατού, η παρουσία της Ρωσίδας Ζένια Καπλάν!

«Το όνειρο του Ίκαρου» – Κώστας Νάτσης: Παταγώδες πατατράκ ενός
σκηνοθέτη που πριν από μερικά χρόνια μάς ευλόγησε με μια ξεχωριστή ταινία
(«Αθώος»). Ρεσιτάλ γραφικών σκηνών.

«Κι αν φύγω… θα ξανάρθω» – Δώρα Μασκλαβάνου: Σε κάποιο χωριό, ένας
Αθηναίος, προσωρινά αποφυλακισμένος, ερωτεύεται μια παντρεμένη. Από τις
ελάχιστες ισορροπημένες καταστάσεις, αλλά κι αυτή με μπερδεμένη και «τεχνητή»
δραματουργία. Με απλά λόγια, δεν καταφέρνει να «λειώσει» το αισθηματικό με το
περιπετειώδες μέρος της ιστορίας. Εξαιρετικές οι σκηνές των δύο εραστών στη
φυγή τους και ξεχωριστή, λιτή, η Μαρία Κεχαγιόγλου, ίσως η καλύτερη, φετινή
γυναικεία παρουσία.

«Γαλάζιο φόρεμα» – Γιάννης Διαμαντόπουλος: Ο πρωταθλητής των χειρότερων
στιγμών του φετινού φεστιβάλ. Λόγω κακοτεχνίας και αφηγηματικής ασυναρτησίας,
και φυσικά χωρίς να το θέλει, ασελγεί πάνω σε κάθε έννοια αισθητικής, τεχνικής
και υποκριτικής. Κατάφερε να μετατρέψει τη σπουδαία Ράνια Οικονομίδου σε
γραφική φιγούρα ελληνικών παραγωγών τρίτης κατηγορίας του ’50!

«Υποβρύχιος έρωτας» – Γιάννης Σολδάτος: Ιδιοκτήτης μικρής, περιθωριακής
αίθουσας αφηγείται ερωτικές ιστορίες. Ως πρόθεση, παραλλαγή του «Σινεμά ο
Παράδεισος». Τρυφερό, αλλά ακατέργαστο, αμήχανο και «παιδικό».

«Τσίου» – Μάκης Παπαδημητράτος: Ένας της νεώτερης γενιάς που εξέλαβε το
σινεμά σαν χαλκομανία, ταυτίζοντας την «ανεξαρτησία» με την ευκολία, την
προχειρότητα και την πλάκα του καφενείου.

«Θυμάμαι» – Δημήτρης Κολλάτος: Το προσπερνάω ως μη υπάρχον. Αντί για
ταινία, διάλεξη και ρεπορτάζ σκανδαλοθηρίας!

«Κινέττα» – Γιώργος Λάνθιμος: Όποιος κατάλαβε κερδίζει τον πρώτο λαχνό.
Στα χαρτιά διάβασα ότι πρόκειται για την αναπαράσταση ενός φόνου. Στο πανί επί
μιάμιση ώρα έβλεπα κάτι τύπους να περιφέρονται σε κάποιο ξενοδοχείο και από
καιρού εις καιρόν να κάνουν σουηδική γυμναστική!

Και για να τελειώνω: Δεν πρόκειται περί κατάρας και κακοδαιμονίας, αλλά
περί ανυπαρξίας. Αισθητική ομοιογένεια γιοκ. Σεναριακή επεξεργασία γιοκ.
Θεματικός, σύγχρονος, προσανατολισμός γιοκ. Αν κανείς έβλεπε μόνο ελληνικά θα
έφευγε από τη Θεσσαλονίκη με την εντύπωση ότι ακόμα ψάχνουμε το α, βου, γου,
δου του σινεμά. Ευτυχώς. Είδαμε, απολαύσαμε, χαρήκαμε. Ας πούμε, εξαιρετικές
ταινίες από τη μικρή Δανία, ενδιαφέρουσες από την Ιρλανδία. Τα κρατικά λεφτά
του δημόσιου κορβανά είναι ψίχουλα, αλλά να με συγχωρείτε. Για τέτοιες ταινίες
ούτε μισό ευρώ!

«Γλυκιά μνήμη» – Κυριάκος Κατζουράκης: Ρωσίδα από πατέρα Έλληνα
«κατεβαίνει» στην Αθήνα να συναντήσει τον ετεροθαλή αδελφό της. Εξαιρετικές,
ποιητικές και με σάρκα εικόνες, εντυπωσιακή, εικαστική, μεταμόρφωση γωνιών της
Αττικής σε τοπίο Ταρκόφσκι, αλλά άφθονα βαρίδια και ατελείωτη φλυαρία. Σε
υποχώρηση ο Κατζουράκης, σε σχέση με την πρώτη του, ολοκληρωμένη, ταινία!

«The zero years» – Νίκος Νικολαΐδης: Ίσως η πιο ακραία στιγμή στη
φιλμογραφία του. Τέσσερις γυναίκες εγκλωβισμένες σε μια «φυλακή», στείρες,
διεστραμμένες, αλλά και ονειροπαρμένες. Το τέλος του κόσμου γιατί η
αναπαραγωγική, ανθρώπινη «μηχανή» έχει καταστραφεί. Συμβολική, αλληγορική η
ιδέα, αλλά εντελώς σχηματική, επίπεδη, πομπώδης και αφελής η σκηνοθεσία.

Τα βραβεία του Διεθνούς Τμήματος

Χρυσός Αλέξανδρος: «H ευτυχία του άλλου» της Φιν Τροχ (ολλανδοβελγική
συμπαραγωγή με έπαθλο 37.000 ευρώ). H ίδια κέρδισε, επίσης, το βραβείο
σεναρίου και γυναικείας ερμηνείας.

Αργυρός Αλέξανδρος: «Αίμα» του Αμάτ Εσκαλάντε, Μεξικό (22.000 ευρώ).

Βραβείο σκηνοθεσίας: εξ ημισείας στα φιλμ «Μαύρη βούρτσα» του Ρόλαντ
Βράνικ, Ουγγαρία και «Στα παρασκήνια» του Εμανουέλ Μπερκό, Γαλλία.

Βραβείο κοινού: «Άνθρωπος σπρώχνει καρότσι» του Ραμίν Μπαχράνι, ενώ ο
πρωταγωνιστής της Αχμάντ Ραζβί κέρδισε το βραβείο ανδρικού ρόλου. Από τις
ελληνικές, το κοινό ψήφισε τη «Χορωδία του Χαρίτωνα» του Γρηγόρη Καραντινάκη.

Βραβεία FIPRESCI: στην ταινία «Πώς περνάν οι ώρες» της Ινές ντε Ολιβέιρ
Σεζάρ (Αργεντινή) και στο «Τσίου» του Μάκη Παπαδημητράτου.

Βραβείο Ελλήνων κριτικών – ΠΕΚΚ: «Buzz», ντοκιμαντέρ του Σπ. Ταραβήρα.

ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

Λόγια, λόγια, λόγια…

«Μια από τα ίδια» από το υπουργείο Πολιτισμού για το παρόν και το μέλλον της
ελληνικής κινηματογραφίας διά στόματος του υφυπουργού Πέτρου Τατούλη στη
Θεσσαλονίκη. Υποσχέθηκε – πάλι, με τα ίδια λόγια σε πέντε μήνες για να
προκαλέσει την οργίλη αντίδραση κινηματογραφιστών, που βλέπουν να μην προχωρά
τίποτα… – ότι μέχρι τον Φεβρουάριο όλα όσα είχε ανακοινώσει από τον
περασμένο Μάρτιο θα γίνουν νόμος του κράτους: Δημιουργία Εθνικής Επιτροπής
Κινηματογράφου, και τέσσερις ανώνυμες εταιρείες ιδιωτικού δικαίου: Διεθνές
Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης (παραμένει ως έχει χωρίς το ελληνικό
«Πανόραμα» να γίνει διαγωνιστικό), Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου, Γραφείο
Τεκμηρίωσης και Εξυπηρέτησης Οπτικοακουστικών Παραγωγών, Ελληνική Οθόνη.

Τι αλλάζει: καταργείται η επιτροπή κρίσεων του Ελληνικού Κέντρου
Κινηματογράφου – την ευθύνη των επιλογών θα την έχει το Δ.Σ. – και η Hellas
Film. Το Μουσείο Κινηματογράφου γίνεται αυτόνομο και με δικό του
προϋπολογισμό.

Ούτε κουβέντα για… το πάπλωμα: με πόσα χρήματα θα επιχορηγείται το Ελληνικό
Κέντρο Κινηματογράφου – μέχρι τώρα έχουν δοθεί 2,5 εκατ. ευρώ, ενώ παλαιότερα
είχαμε φτάσει και τα 9 εκατ. ευρώ.