Tι έχεις Xάρι μ’, τ’ είχα πάντα!

Το φαντάζεστε δηλαδή; Για τον Ντάνιελ Ράντκλιφ η κουβέντα. Με τη φόρα που έχει
πάρει υποδυόμενος για τέταρτη φορά τον Χάρι Πότερ στο «Κύπελλο της φωτιάς»
(σκηνοθεσίας Μάικλ Νιούελ), στο τέλος, στην έβδομη συνέχεια, θα έχει βγάλει
τρίχες στ’ αυτιά! Αστείο, ε; Κι όμως, εκατομμύρια άνθρωποι έχουν πάρει την
ιστορία άκρως στα σοβαρά. Επομένως μπράβο στην κυρά Τζ. K. Ρόουλινγκ που διά
της πένας κατάφερε να βγάλει έναν σκασμό λεφτά, προβάλλοντας και
προπαγανδίζοντας υπούλως μερικά αγγλοσαξονικά θέσφατα, άκρως ρατσιστικά. Ας τα
πάρουμε ένα ένα με τη σειρά!

«Ο Χάρι Πότερ και το κύπελλο της φωτιάς». Μία από τα ίδια!

H δράση του τέταρτου Χάρι Πότερ «αξονάρεται» πάνω στη μονομαχία των
δυνάμεων του Σκότους με το όνομα «Θανατοφάγοι» και με αρχηγό τον άρχοντα
Βόλντεμορτ (Ρέιφ Φάινς) εναντίον των δυνάμεων του Φωτός με επικεφαλής τον
χαρισματικό Χάρι. Τελικώς δηλαδή, ποιος το άφθαρτο προπονητήριο βλαστών, ποιος
το εκπαιδευτήριο θα κατακτήσει και ποιος την Παιδεία θα οδηγήσει; Ο σατανάς ή
ο μάγος θεός; Πριν όμως συμβεί αυτό πρέπει απαραιτήτως το εκπαιδευτήριο να
βρει τον κατάλληλο αρχηγό. Και διά τούτο οργανώνονται Ολυμπιακοί Αγώνες με την
επωνυμία Παγκόσμιο Κύπελλο Κουίντιτς και με μοναδικό αγώνισμα το Τρίαθλο
Μαγείας. Σ’ αυτό λαμβάνουν μέρος τρεις εκπρόσωποι ισάριθμων ομάδων Γαλλίας (με
κορίτσι), Βουλγαρίας (με αγόρι), Βρετανίας (πάλι με αγόρι). Την τελευταία όμως
στιγμή κληρώνεται και το όνομα του ανήλικου, δεκατετράχρονου Χάρι Πότερ.
Αποτέλεσμα; Τι κάνει νιάου νιάου στα κεραμίδια. Από δράκους και λαβύρινθους
όλοι οι ενήλικοι θα χάσουν, έτσι ο μικρός, εύθραυστος, διοπτροφόρος και
ορφανός Χάρι θα νικήσει. Θα μου πείτε: όλα είναι παραμύθι. Θα σας πω: τίποτα
αθώο, τίποτα τυχαίο, τίποτα δημοκρατικό.

Τι είναι το εκπαιδευτήριο μαγείας του Χόγκουαρτς; Φυσικά η κορωνίδα της
βρετανικής Παιδείας, ο υπέρτατος θεσμός διαφώτισης των αυτοχθόνων βλαστών.
Επομένως, στην Αγγλία δεν μαθαίνουν «καταναγκαστικά» αλλά εντελώς μαγικά.

Πού αναφέρεται η περίπτωση του καθηγητή Ντάμπλντορ (Μάικλ Γκαμπόν);
Φυσικά στον αδέκαστο, τον άφθαρτο θεσμό του βρετανικού Πρυτανείου, του
δασκάλου που προπονεί τους αυριανούς πολίτες της Γηραιάς Αλβιώνας. Μαγική η
Παιδεία, μαγική και η φωτισμένη επιμελητεία. Πάμε παρακάτω!

Ποιες είναι οι αντίπαλες δυνάμεις που διεκδικούν το Κύπελλο του Κουίντιτς; H
κομψευόμενη, θηλυκή Γαλλία και η «άγρια» Σλαβο-Βουλγαρία.

Το παζλ με τα ιπτάμενα σκουπόξυλα είναι στη βάση του παιδαριώδες και απλοϊκό.
Ο μύθος του Χάρι Πότερ είναι μέρος της αγγλοσαξονικής ιστορίας (κάτι σαν τον
Κάμελοτ και τους ιππότες της στρογγύλης τραπέζης). Το τρόπαιο από το Τρίαθλο
Μαγείας είναι το Άγιο Δισκοπότηρο των σταυροφόρων και των Αγίων Τόπων. Το
παραμύθι με τη μονομαχία του Φωτός με το Σκότος σημειολογικά αναφέρεται στην
κυρίαρχη ιδεολογία. Και η δοκιμασία με το αγώνισμα είναι το πέρασμα των
αυριανών πολιτών στην ενηλικίωση. Ξεχάστε την εξοντωτική, σημερινή
πραγματικότητα. H χώρα ­ λέει στους μικρούς αναγνώστες και θεατές η μίσες
Ρόουλινγκ ­ εξακολουθεί να εμπνέεται από την Ιστορία, τη μυθολογία και την
ανωτερότητα της φυλής. Ο τολμών μάγος νικά και όλα τα κακά σκορπά! Αν τώρα
ζητήσετε τη γνώμη μου πάνω στο αισθητικό αποτέλεσμα δυόμισι ολόκληρων ωρών,
ένα πράγμα έχω να πω: πολλά οπτικά εφέ, ελάχιστη πρωτοτυπία, σαράντα λεπτά
δράσης και άφθονη φλυαρία. Ανακατέψτε τη σειρά και δεν θα καταλάβω ποιος Χάρι
είναι ο πρώτος και ποιος ο τέταρτος. Σαν να πρέπει το ίδιο πράγμα να το
βλέπεις συχνά για να εμπεδώσεις το μάθημα καλά!

Μόνος του ολόκληρη ταινία

Χωρίς το θηρίο τον Αλ Πατσίνο θα ήταν μια ιστορία αποκλειστικά για βίντεο και
DVD. Ο λόγος για το «Two for the money», το παραφραζόμενο ελληνικά «Όλα για τα
λεφτά» του D.J. Caruso, σκηνοθέτη της ακόλουθης πρωτοτυπίας. Αντιγράφουμε το
«Χρώμα του χρήματος» με ολίγον «Ντόνι Μπράσκο» αλλά στη θέση του μπιλιάρδου
βάζουμε αμερικάνικο φούτμπολ, στον ρόλο του Πολ Νιούμαν τον Αλ Πατσίνο και
αντί για Τομ Κρουζ τον Μάθιου Μακόναχι. Οι αθεόφοβοι ξέρουν να πουλάνε καλά!

«Όλα για τα λεφτά». Μόνο ο Αλ Πατσίνο όλα τα λεφτά

Αίλουρος ιδιοκτήτης γραφείου στοιχημάτων, με γυναίκα (Ρενέ Ρούσο) και παιδιά,
ανασύρει από τον δρόμο περιφερόμενο, χαρισματικό τύπο που μαντεύει σωστά και
φέρνει πολλά λεφτά (Μάθιου Μακόναχι). Τον ξυρίζει, τον «σιδερώνει», τον βγάζει
στην τηλεόραση και πείθει όλους τους ματσωμένους παίκτες να τον ακολουθήσουν
στα τυφλά. Οι προβλέψεις του «μάγου» επαληθεύονται τη μια, την άλλη, την
τρίτη, την τέταρτη φορά. Μια του κλέφτη, δυο του κλέφτη, τρεις του νοικοκύρη.
Έτσι ο προφήτης μένει από λάδια και οι παίκτες αρχίζουν να χάνουν πολλά λεφτά.
Όμως ο Αλ Πατσίνο επιμένει και τότε η Πυθία για να βγάλει προβλέψεις παίζει
κορώνα γράμματα και βάζει 1 2 X στα κουτουρού.

Το σενάριο του Νταν Γκιλρόι βρίθει από δάνεια πολλά. Ο προστάτης (Αλ Πατσίνο)
είναι «πατέρας» του Μακόναχι και άρχων του παιχνιδιού. Ο τζόγος είναι το ρίσκο
που παίρνεις στα τυφλά και σε κάθε σημείο της ζωής. Και τα στοιχήματα είναι το
μεροκάματο του τρόμου και του ανταγωνισμού. Απλά πράγματα για να τα καταλάβει
και ο τελευταίος μαθητής. H σκηνοθεσία του D.J. Caruso απλή. Βάζουμε έναν
μεγάλο πρωταγωνιστή και παίρνουμε το παιχνίδι από τα αποδυτήρια. Απλά
πράγματα. Οι παίκτες της ταινίας ρισκάρουν τα πάντα. Οι παραγωγοί επένδυσαν εκ
του ασφαλούς. Το επιμύθιο απλό. Αν έχεις Αλ Πατσίνο διάβαινε και Χόλιγουντ
περπάτει!

Τραμπούκος και λάτρης του Σοπέν

Μαθήματα θυελλώδους σκηνοθεσίας παραδίδει αυτή την εβδομάδα ο Γάλλος Ζακ
Οντιάρ της ταινίας «De battre mon coeur s’ arrete», δηλαδή «Ο χτύπος που έχασε
η καρδιά μου». Όμως μη βιάζεστε πολύ. H σκηνοθεσία «λέει», το σενάριο όμως
σιωπά!

Έτσι μέσα σε μία εβδομάδα έχουμε μάνι μάνι δύο παραδείγματα εντελώς
διαφορετικά. Από τη μια του απρόσωπου Αμερικανού D.J. Caruso με το «Όλα για τα
λεφτά», από την άλλη του ταλαντούχου Γάλλου Ζακ Οντιάρ που ξέρει να αφηγείται,
να παγιδεύει, να συναρπάζει χωρίς επί της ουσίας να λέει πολλά.

«Ο χτύπος που έχασε η καρδιά μου». Θυελλώδης ερμηνεία από Ρομέν Ντουρί!

Το στόρι προερχόμενο από το αμερικανικό «Fingers» (με τον Χάρβεϊ Καϊτέλ) πάει
κάπως έτσι: νεαρός τραμπούκος μεσιτικού γραφείου (Ρομέν Ντουρί) που αρπάζει
εγκαταλελειμμένα σπίτια από άστεγους και φτωχούς παθαίνει αιφνιδίως προσωπική
ανατροπή. Πρέπει πάση θυσία να επιστρέψει στον Σοπέν, το πιάνο και τη μουσική.
Έτσι κόβει τους δεσμούς με τη μεσιτική «μαφία» και με δασκάλα πιάνου μια
αυστηρή Κινέζα προπονείται σκληρά για να ξαναβρεί τον εαυτό του μέσα από την
τέχνη που αγαπάει βαθιά!

Με θυελλώδη ορμή, με ταχύτητα διαστημική και μ’ έναν ερμηνευτή που βγάζει
σπίθες από παντού, ο Ζακ Οντιάρ προσπαθεί να καλύψει τις σεναριακές αφέλειες
και τα κενά. Ο κόσμος χωρισμένος ανάμεσα στην Τέχνη που εξημερώνει και τις
μπίζνες που «σκοτώνουν». Εκπρόσωποι των δύο κόσμων η νεκρή, ευαίσθητη μάνα του
κεντρικού ήρωα και το ρεμάλι ο πατέρας του. Συνδετικός, ενοποιητικός κρίκος
και των δύο τα δάχτυλα του γιου. Δάχτυλα διπλής χρήσεως. Από τη μια «ρόπαλο»
βίας, ξύλου και κανιβαλισμού, από την άλλη «εργαλείο» μελωδίας και
εξανθρωπισμού. Όλοι ή σχεδόν όλοι – λέει ο Οντιάρ – νταραβεριζόμαστε λίγο και
με τον υπόνομο αλλά και με τον ουρανό. Το ερώτημα είναι αν στο τέλος θα βγούμε
από τη ζυγαριά σώοι ή «νεκροί». Είπαμε, στο βάθος όλα είναι απλοϊκά. Γιατί
κανείς δεν δύναται έτσι από μόνος του να μηδενίσει το κοντέρ και ν’ αρχίσει να
περπατάει κοιτώντας ψηλά χωρίς να πληρώσει δραχμή για το κόστος μιας εύκολης
και βάρβαρης ζωής!

Κάντε μουσική, όχι πόλεμο

H μουσική εξημερώνει τα ήθη «λέει» και ο έτερος Γάλλος, ο Κριστιάν Καρόν («Ένα
χελιδόνι έφερε την άνοιξη»), του ιδρύματος φιλανθρωπίας με τον τίτλο «Καλά
Χριστούγεννα» και με ευρωπαϊκό κόστος τόσο αλμυρό όσο αξίζουν 22 εκατομμύρια
ευρώ. Τόσο όσο δύο φορές και πλέον ο προϋπολογισμός του Ελληνικού Κέντρου
Κινηματογράφου. Τόσο αξίζει σήμερα ένα… Κατηχητικό!

«Καλά Χριστούγεννα». H μουσική εξημερώνει τα ήθη!

Το στόρι – με παραλήπτες τους δακρυγόνους αδένες των αφελών Αμερικανών και των
μελών της Ακαδημίας του «θείου» Όσκαρ – προέρχεται από αληθινό περιστατικό που
έλαβε χώρα παραμονή Χριστουγέννων του 1914 στα χαρακώματα του A’ Παγκοσμίου
Πολέμου, με αντιπάλους τους Γερμανούς του Κάιζερ από τη μια και τους
Γαλλο-Βρετανούς φαντάρους από την άλλη. Μέσα λοιπόν στον χορό του θανάτου και
τον απίστευτο χαμό, μια σοπράνο από τη Δανία (Νταϊάν Κρούγκερ) και ένας
τενόρος από τη Γερμανία επιβάλλουν με τα χρυσά λαρύγγια τους εκεχειρία,
ειρήνη, συγκίνηση και προσωρινή συμφιλίωση. Το ηθικοπλαστικό δίδαγμα εντελώς
αμερικανικο-χολιγουντιανό.

Ο Καρόν διεκπεραιώνει τις αρχικές σκηνές πολέμου με τη βοήθεια άφθονων
κομπάρσων, οπτικών εφέ και μιας λουστραρισμένης φωτογραφίας. Από τη στιγμή
όμως που αρχίζουν τα τραγούδια και υποχωρεί η βία, η ιστορία πάει καλειά της
και η ταινία έχει εκπνεύσει πριν φτάσει στη μέση. Συμβαίνει και στις καλύτερες
ελληνικές οικογένειες. Ανεξαρτήτως κόστους και χρημάτων. Με μια καλή ιδέα δεν
μπορείς να κάνεις μια καλή ταινία. Αλλιώτικα δεν χρειάζεται να μπαίνουμε στον
κόπο, να πληρώσουμε για να χάσουμε δύο ώρες από τον ελεύθερο χρόνο μας. Απλώς
θα γράφαμε στους τοίχους «Αφήστε τα κανόνια και πιάστε τα τραγούδια. Ο πόλεμος
σκοτώνει, η μουσική εξημερώνει». Μωρέ τι μας λες;

Μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας

Συνηθισμένα τα βουνά απ’ τα χιόνια. Δηλαδή:

«Μια νύχτα στο Μανχάταν» (Heights), αισθηματική μικρο-κομεντί του Κρις
Τέριο με μικρομέγαλα ονόματα και συνταξιούχους ερμηνευτές, όπως Γκλεν Γκλόουζ,
Τζορτζ Σίγκαλ, Ιζαμπέλα Ροσελίνι, Ελίζαμπεθ Μπανκς. Να πάω παρακάτω; Να πάω. H
μάνα τρελαίνεται με την απιστία του συζύγου, τα βάζει με την κόρη η οποία
πρόκειται να παντρευτεί και στη συνέχεια φλερτάρει με νεαρό ηθοποιό στο έργο
που η ίδια σκηνοθετεί. Μέσα στον γενικό χαμό καταφθάνει και Άγγλος
δημοσιογράφος ο οποίος επηρεάζει τις σχέσεις μάνας, θυγατέρας, γαμπρού και
εραστή. Καταλάβατε;

«Μέσα από τα μάτια σου» (Take my eyes), δραματικό και αισθηματικό της
Ισπανίδας – ηθοποιού και σκηνοθέτιδας – Ιθιάρ Μπολέιν με «ηρωίδες» δύο
αδελφές. Όπου ο ερχομός της πρώτης (αδελφής) λειτουργεί ως καταλύτης για τον
έγγαμο βίο της δεύτερης, η οποία τρώει ξύλο από τον άντρα της. Έτσι και οι δύο
εγκαταλείπουν τον βίαιο φαλλοκράτη ο οποίος καταφεύγει σε ψυχοθεραπευτικό
γκρουπ μπας και συνέλθει και τον εαυτό του κοντρολάρει. Όμως στη συνέχεια το
θύμα με τον θύτη πέφτουν πάλι στο κρεβάτι γιατί η ταινία πρέπει τον χρόνο της
να «φάει»!