«Kαι η Mπάρμπι πουλάει. E, και;»

Αφετηρία του Θωμά Μοσχόπουλου είναι οι σπουδές υποκριτικής στη δραματική σχολή του ΚΘΒΕ και τα μαθήματα κινηματογράφου. Βοηθός του Δημήτρη Μαυρίκιου, ξεκίνησε την πορεία του ως σκηνοθέτης δεκαπέντε χρόνια πριν – παράλληλα στον κινηματογράφο και στο θέατρο. Ξανοίχτηκε και στην όπερα. Για να φτάσει να επιλεγεί από τον Δημήτρη Παπαϊωάννου για να αναλάβει τη σκηνοθεσία της Τελετής Λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων

Έχει τρία σπίτια. Το δικό του, την «Πόρτα» όπου η Ξένια Καλογεροπούλου τον
έχει δεξί της χέρι – σαν παιδί της -, και το «Αμόρε» όπου ο Γιάννης Χουβαρδάς
τού έχει εμπιστευθεί τη συνδιεύθυνση του «Θεάτρου του Νότου». Τυχερός άνθρωπος
ο Θωμάς Μοσχόπουλος. Αλλά το αξίζει.

Φέτος, νεώτατος ακόμα, με μερικές εξαιρετικές σκηνοθετικές δουλειές στο
βιογραφικό του – όπως το περσινό σαιξπηρικό «Με το ίδιο μέτρο» στην «Πόρτα» -,
ύστερα από μια πολύ καρποφόρα, σύμφωνα με τα ξένα δημοσιεύματα, «Στέψη της
Ποππαίας» του Μοντεβέρντι που έκανε στην Ιταλία, στην Όπερα της Κρεμόνας –
ήταν το δεύτερο άνοιγμά του στο εξωτερικό μετά τον «Μάκβεθ» του Βέρντι που
σκηνοθέτησε στο Σπολέτο – επιστρέφει στην Αθήνα: ανεβάζει στο «Αμόρε» το «Τόσο
πολύ νερό, τόσο κοντά στο σπίτι», μια μεταφορά στη σκηνή διηγημάτων του
Ρέιμοντ Κάρβερ, ενώ στη «Μικρή Πόρτα» ήδη παίζεται το «Αγόρι με τη βαλίτσα»
του Μάικ Κένι, σε σκηνοθεσία του.

«Ένας πολύ σημαντικός συγγραφέας! Και καταπιάνεται με θέματα επικίνδυνα. Μέσα
στην έλλειψη που υπάρχει έργων με σοβαρή αντιμετώπιση για παιδιά είναι μια
όαση. Όσα έργα του έχω διαβάσει με έχουν αφοπλίσει. Και όσο πάει ωριμάζει.
Έχουμε ανακαλύψει έναν θησαυρό! Υπάρχουν στη “λίστα” μας τρία, τέσσερα έργα
του».

Μου μιλάει για το έργο. «Ένα παιδί από μια απροσδιόριστη χώρα της Ανατολής,
εξαιτίας του πολέμου, αναγκάζεται να ταξιδέψει για να συναντήσει τον αδελφό
του στο Λονδίνο όπου, πρόσφυγας – μετανάστης πια, δεν βρίσκει τη γη της
επαγγελίας που περίμενε. Για να αντέξει τις περιπέτειες και τις κακουχίες που
υφίσταται, τις βιώνει σαν τις περιπέτειες του Σεβάχ του Θαλασσινού που του
διηγούνταν ο πατέρας του. Το παραμύθι είναι συνέχεια σε διάλογο με τη σκληρή
πραγματικότητα, χωρίς καθόλου να γίνεται διδακτικό. Ο μικρός ενηλικιώνεται.
Και αντιμετωπίζει την πραγματικότητα αισιόδοξα. Αλλά κατάματα».

Θίγει το θέμα του ρατσισμού ο συγγραφέας;

Με εξαιρετική λεπτότητα, χωρίς να μένει εκεί. Απευθύνεται, νομίζω, σε όσους
έχουν ήδη ευαισθησία στο θέμα. Δεν γίνεται όμως το θέμα αυτό να μη σε
απασχολεί… Στην πολυκατοικία, πάνω από το θέατρο, μένουν οικογένειες
Φιλιππινέζων – στριμωγμένοι δέκα δέκα σ’ ένα δωμάτιο. Λες: «Κι από κάτω εμείς
να προβληματιζόμαστε τι αρέσει και τι δεν αρέσει στα παιδάκια…».

Άρα; H τέχνη έχει λόγο ύπαρξης;

Σαφώς και έχει: να μιλά για τα θέματα αυτά για τα οποία δεν μπορούμε να
μιλήσουμε με ευκολία. Και να μην τα αποσιωπά. Πάντα η τέχνη είχε και ρόλο
κοινωνικό. Και χρειάζεται να τον έχει. Αλλά όχι με «διδακτικές» προθέσεις.

Στη γραμμή της αφαίρεσης και της λιτότητας που έχει χαράξει στο θέατρο για
παιδιά η Ξένια Καλογεροπούλου έχει εμφανιστεί τα τελευταία χρόνια ως αντίπαλον
δέος μια γραμμή «μπούγιου» που «πουλάει». Σας επηρέασε στο ταμείο; Πώς το
αντιμετωπίζετε;

Και η Μπάρμπι πουλάει πάρα πολλά κομμάτια. Και τα κουτσομπολίστικα μεσημεριανά
στην τηλεόραση ξέρετε τι τηλεθέαση έχουν; Ναι, υπάρχει μια μικρή μείωση αλλά
όχι στις παραστάσεις για τα σχολεία. Σίγουρα μας προβλημάτισε το θέμα. Αλλά,
τελικά, ισχυροποίησε τη θέση μας. Και μας πεισμώνει: να κάνουμε πιο ουσιαστικά
τη δουλειά μας. Νομίζω ότι η «γραμμή» αυτή σημαίνει ότι πάνε να καλύψουν
αδυναμίες. Προσωρινά αυτές οι παραστάσεις μπορεί να λειτουργούν. Αλλά σε βάθος
χρόνου θα «κουραστούν».

INFO

«Το αγόρι με τη βαλίτσα» στο θέατρο «Πόρτα» (Μεσογείων 59, τηλ. 210-7711.333).
«Τόσο πολύ νερό, τόσο κοντά στο σπίτι» στο θέατρο «Αμόρε» (Πριγκηποννήσων 10,
τηλ. 210-6468.009)