Θηρία σε κρίση

Από το «Α Time To Love» του Στίβι Γουόντερ ως το «At This Time» του Μπερτ
Μπάκαρα είναι θέμα «τάιμινγκ» ­ φαίνεται πως καθόλου καλά δεν συγχρονίστηκαν
τα θηρία της μουσικής με την έμπνευσή τους. Μα κι αυτή! Δεν καταλαβαίνει σε
ποιους κάνει παιχνίδια;

«Α Time To Love» Stevie Wonder (Motown/Universal)

Ο Στίβι Γουόντερ ζητά την προσοχή μας. Καλώς τον μας κι ας άργησε

Σαν να μην πέρασε μια μέρα – πώς ο καιρός γίνεται καπνός! – πέρασαν δέκα
χρόνια, άλλαξε ο κόσμος – άλλοι αλλάζουν γνώμη κάθε ώρα, ανάλογα αν φυσάει
λεβάντες ή μαΐστρος – στη δεκαετία επάνω και ο Στίβι Γουόντερ επιστρέφει με το
«A Time To Love» (λες και υπάρχει συγκεκριμένη ώρα για αγάπες – έστω, δεκτόν
αυτό). Μόνο και μόνο για την επιστροφή να σηκωθούμε όρθιοι να χειροκροτήσουμε,
καθώς δεν έχω τσεκάρει της σόουλ καλλιτέχνη που να μην αναγνωρίζει στον μεγάλο
Στίβι την πρώτη και κύρια επιρροή του, τα μέγιστα και την πηγή από όπου το
πάθος για τη «μαύρη» μουσική αναβλύζει σταθερά.

Ακριβώς δηλαδή η ώρα της αγάπης; Παρά τέταρτο, θα έλεγα. Λίγο πιο νωρίς, λίγο
πιο αργά, αλλά μια μπαλάντα σαν το «Moon Blue» σε κάνει να πιστεύεις τη στιγμή
και να ξεχνάς το παρά πέντε. Αυτό και μερικά άλλα – πάνω-κάτω τα μισά από τη
δεκαπεντάδα – είναι αστραφτερά κομμάτια με σφραγίδα Γουόντερ και «Motown»
φινέτσα – αυτό γνωρίζουμε και αυτό εμπιστευόμαστε, αν είναι να ανοίξουμε θέμα
σόουλ στα πιο ακλόνητα κεφάλαια της ιστορίας της. Ελάχιστοι, εξάλλου, έχουν
μουσικά κατορθώματα σαν του Στίβι, ούτε στα όνειρά τους θα πλησίαζαν τον Στίβι
στα 70s – στην περίπτωση αυτή όμως διαλέξτε εκείνον τον Γουόντερ και
περιμένετε. Κρατήστε τα μισά στην άκρη έως την επόμενη φορά, που (υποθέτω) δεν
θα είναι σε μία δεκαετία. Και αν συμμετέχει ΜακΚάρτνεϊ και Πρινς και η κόρη
του Στίβι, η Αΐσα, αφήστε το σε εκείνους που «τσιμπάνε» στα κοσμικά. Αν είναι
να τσιμπήσουμε σε κάτι, ας είναι τα θεϊκά γκόσπελ τής Κιμ Μπάρελ. Να έχουμε
και αβαντάζ την ώρα της κρίσης.

«Thanks For The Memory» Rod Stewart (Sony/bmg)

Ακριβής στο ραντεβού του και φουλ σε όλα τα ρομαντικά κλισέ, ο Ροντ Στιούαρτ
χτυπάει ξανά κουδούνι στο αμερικανικό κλασικό τραγούδι, σχεδόν πια τυπικά στην
τέταρτη και τελευταία ψυχανάλυσή του. Τα ακούσαμε, τα ξανακούσαμε, τα μάθαμε
απ’ έξω τα επιχειρήματά του και αναρωτηθήκαμε στο τέλος αν σκοπεύει να περάσει
σε κάτι άλλο και, αν όχι, την επόμενη φορά ας μας ξεχάσει – δεν του κάνουμε τη
χάρη και ας έχει σείρει κοντά του και τον Έλτον Τζον και τη Σάκα Καν και τη
θεία του, που βρήκε ύστερα από χρόνια να μαζεύει χαμομήλι στα βουνά. «Let’s
Fall In Love» – εντάξει κι εμείς μαζί του είμαστε, αλλά αν είναι να ποζάρει
και να μας δείχνει τα ωραία του κοστούμια, υπάρχει και το GQ, δεν είναι ανάγκη
να το κάνουμε και μουσικά.

«All That Ι Am» Santana (Arista/Sony)

Είναι πολύ περισσότερο από το «All That Ι Am» ο Κάρλος Σαντάνα και δεν υπάρχει
αμφιβολία, αλλά η συνταγή έχει αρχίσει να «καίγεται» και να βγάζει την
παράξενη μυρωδιά της εξαντλητικής επανάληψης. Πάλι, λοιπόν, ο Κάρλος μαζεύει
φίλους και μοιράζεται τραγούδια, παίζει κιθάρα και δίπλα του παίρνουν ρόλους
πολλοί από αυτούς που κάνουν τον κόσμο πιο ωραίο, σαν τους Los Lobos, τον Σον
Πολ, την Τζος Στόουν, τη Μέρι Τζέι Μπλάιτζ και τον Μπιγκ Μπόι, αλλά η
συγκίνηση έχει πετάξει, η φόρμουλα του «Supernatural» έχει φάει τα ψωμιά της
και ο Κάρλος έχει – προς το παρόν – εξαντλήσει την έμπνευσή του στις επαφές
και στις κοινωνικές σχέσεις. Εδώ είναι που πρέπει να δείξει χαρακτήρα.

Το κακό πνεύμα

Burt Bacharach «At This Time» (Sony)

«Συγγνώμη, κύριε, ποιος είστε;» δεν πρόκειται να πω στον μεγάλο Μπερτ Μπάκαρα,
που έχει γράψει μερικά από τα ωραιότερα τραγούδια του αιώνα που πέρασε (το
«Walk On By» και το «Do You Know The Way To San Jose» για να καταλάβετε), αλλά
«Αυτή τη φορά» η υπόθεση από κάπου μπάζει – και δεν είναι μόνο το σημείο όπου
ο Μπάκαρα αποφασίζει να γράψει και τους στίχους. Μπορεί ο Dr Dre να κάνει μια
«λούπα», ο Έλβις Κοστέλο να μας κάνει περήφανους στο «Who Are These People»,
όπως και ο Ρούφους Γουέινράιτ στο «Go Ask Sheakspear», αλλά δεν είναι σίγουρα
Μπάκαρα στα καλύτερά του, αφού παίζει το cd και το έχεις ήδη ξεχάσει – και
αυτό συνήθως συμβαίνει σε άλλους, όχι στον Μπερτ, και δεν αποκλείω καθόλου
κάποιο κακό πνεύμα να τον επισκέφθηκε με σκοπό να βλάψει τις μουσικές. Γιατί;
Περίεργο είναι;