«Φτάνουν πια ξίφη και ασπίδες»

Νιώθεις sex symbol; – ρωτήθηκε ο νέος ζεν πρεμιέ του Χόλιγουντ Ορλάντο Μπλουμ. «Ουδεμία σχέση με το σπορ. Βλέπω τις φωτογραφίες μου με την απορία που βλέπει κανείς έναν άλλο»

Όλα έγιναν γρήγορα στη μικρή, επαγγελματική ζωή τού Ορλάντο Μπλουμ. Μέχρι να
πει κύμινο είχε εισβάλει στα όνειρα των κοριτσιών και στην κορυφή των
επιτυχιών!

Τον συνάντησα – με δισταγμό οφείλω να πω – στο περιθώριο του Φεστιβάλ της
Βενετίας, με αφορμή την κομεντί τού Κάμερον Κρόου, «Elizabethtown», που κάνει
αθηναϊκή πρεμιέρα την Πέμπτη 3 Νοεμβρίου. Έτσι, λοιπόν, ήταν απέναντί μου ένα
αγόρι δύο, δυόμισι δεκαετιών. Αδύνατος, σχεδόν λυμφατικός, με κοτσιδάκι και
μουσάκι ξιφομάχου στυλ Σιρανό ντε Μπερζεράκ. Στην αρχή δεν έδωσα σημασία. Κάτι
ο Πάρις, κάτι η «Τροία», κάτι τα οπτικά εφέ του «Lord of the rings», όλα με
έκαναν να κουμπωθώ. Όσο όμως περνούσε η ώρα, τόσο έπαιρνα πίσω την πρώτη,
βιαστική εντύπωσή μου.

Στα 16 του στο National Youth Theatre, στα 18 με υποτροφία στο British
American Drama Academy, στα 19 στο Guildhall School of Music and Drama του
Λονδίνου και μέχρι τα 20 να έχει έχει παίξει «Μεφίστο». «Δωδέκατη νύχτα»,
«Πέερ Γκιντ» και άλλες τέτοιες ιστορίες που ούτε στα όνειρά τους βλέπουν
Έλληνες νεοσσοί της θεατρικής σκηνής.

Αμ έτσι εξηγείται, είπα μέσα μου και σε ρυθμό μυδραλιοβόλου επιχείρησα μια
πρόχειρη ακτινογραφία του πιο διάσημου και επιθυμητού βλαστού:

«Elizabethtown»;

Ήθελα να κάνω μια ταινία χωρίς ξίφος και ασπίδα.

Ευτυχία;

Ταξίδι στο χωριό, στον πατέρα, στην οικογένεια. Έχω ακόμα πολλά να μάθω.

Άγχος;

Προέρχεται από μέσα μου, όχι απ’ έξω. Άγχος να γίνω καλύτερος άνθρωπος,
καλύτερος ηθοποιός.

Σπουδές;

Δεν τελειώνουν ποτέ. Πάντως από 16 ετών σκαρφάλωσα στο σανίδι του σαιξπηρικού
θεάτρου.

Τύχη;

Άφθονη. Ποτέ δεν φανταζόμουν να με διαλέξουν για τον «Άρχοντα των
δαχτυλιδιών». Το μόνο πράγμα που έβλεπα μπροστά μου ήταν θέατρο, θέατρο,
θέατρο, άντε και καμιά ανεξάρτητη ταινιούλα και λίγο τηλεόραση.

«Τροία» και Πάρις;

Τύχη με ουρά. Όλα τα οφείλω στον μάνατζερ και τον ατζέντη μου.

Προετοιμασία;

A, εδώ τα δίνω όλα. Αλλεπάλληλες πρόβες μέχρι τελικής πτώσεως. Το οφείλω στον
εαυτό μου και τον σκηνοθέτη μου.

Να αποπλανείς ή να σε αποπλανούν τα κορίτσια;

Φυσικά να με αποπλανούν.

Χρήμα;

Καλοδεχούμενο, αλλά όχι το μοναδικό. H ψυχή δεν ικανοποιείται με το χρήμα.

Μουσική;

Με σαγηνεύει, με τρελαίνει. Αδύνατον να λειτουργήσω χωρίς αυτήν.

Μουσικοί;

Τζεφ Μπάκλεϊ και Μπομπ Ντίλαν.

Λος Άντζελες ή Λονδίνο;

Δεν το συζητώ. Λονδίνο με λίγο από τα πάτρια εδάφη, το Κεντ.

Αν διάλεγες έναν θρύλο;

Χωρίς συζήτηση ο Πολ Νιούμαν. Θαυμαστής του μέχρι να κλείσω τα μάτια μου.
Εκπρόσωπος της πιο καθαρόαιμης ράτσας ηθοποιών. Άντρας με τα όλα του!

Οικογένεια;

Δεν έχω χρόνο να τους βλέπω τόσο συχνά.

Κορίτσια;

Θα τις απογοητεύσω. Λάθος, πλάνη, οφθαλμαπάτη να με θεωρούν τον πιο σέξι
εργένη του πλανήτη. Διατηρώ σχέση.

Καλή, μέτρια, δύσκολη;

Είναι δύσκολο να διατηρήσεις και να ζεσταίνεις διαρκώς μια σχέση. Ακόμα και με
τον σκύλο σου διαρκώς πρέπει να προσέχεις και να προσπαθείς.

Προσπαθείς;

Όσο μπορώ. Μετακινούμαι διαρκώς, επομένως πολλές φορές είμαι απών. Σήμερα οι
άνθρωποι σπουδάζουν σε άλλες χώρες και μετά εργάζονται αλλού. Κάτω από αυτές
τις συνθήκες το να διατηρήσεις μια σχέση είναι ηρωισμός.

Όταν η αποτυχία πηγαίνει εκκλησία

Αν δεν ήσουν ηθοποιός;

Θα ήθελα να ήμουν φωτογράφος ή ντοκιμαντερίστας.

Διασημότητα;

Τι να λέμε τώρα. Όταν είσαι διάσημος είναι δύσκολο να περάσεις απαρατήρητος.

Ζωή;

Εξαρτάται από ποια σκοπιά τη βλέπεις. Μέχρι στιγμής για μένα, η ζωή έχει
πλάκα.

Τι είναι φιάσκο;

Φιάσκο είναι όταν η αποτυχία πηγαίνει εκκλησία!

Αποτυχία;

Συμβαίνει όταν δεν ακολουθείς το ένστικτό σου και δεν είσαι ο αληθινός εαυτός
σου.

INFO

H ταινία του Κάμερον Κρόου «Elizabenthtown» με τους Ορλάντο Μπλουμ και Κίρστεν
Ντανστ θα προβάλλεται από την Πέμπτη.