Δυναμική ελληνική παρουσία

H Εβδομάδα Μόδας στο Παρίσι παρουσίασε μία νέα γενιά σχεδιαστών, οι
συλλογές των οποίων, για την άνοιξη και το καλοκαίρι του 2006, δείχνουν ότι η
γυναικεία μόδα αλλάζει κατεύθυνση. Το πρότυπο της σειρήνας του Χόλιγουντ
αντικαταστάθηκε από τη σιλουέτα του 19ου αιώνα που ζωγράφισε ο Γάλλος
ιμπρεσιονιστής Κλοντ Μονέ. Ενώ οι περσινές καλοκαιρινές φιγούρες των ανέμελων
κοριτσιών με τα χαρούμενα χρωματιστά ρούχα τους άλλαξαν θέση με τις πανκ
εμφανίσεις των Ιαπώνων σχεδιαστών, οι οποίοι συμπαραστέκονται στα οργισμένα
νιάτα της σύγχρονης κοινωνίας. Κι ανάμεσα σε αυτές τις αντίθετες τάσεις, η
ελληνική παρουσία στο Παρίσι διεκδικεί μερίδιο από την προσοχή των μίντια και
των διεθνών αγοραστών.

H μαέστρος του φορέματος

Λέγεται Σοφία Κοκοσαλάκη και την αναγνωρίζουν οι κυρίες των εντύπων μεγάλου
κύρους, όπως οι εφημερίδες «Le Monde», «International Herald Tribune» και οι
ηλεκτρονικές εκδόσεις της «Vogue». Καθώς γράφουν στις ανταποκρίσεις τους για
την Ελληνίδα σχεδιάστρια και «τη μοντέρνα ευαισθησία της» (Vogue. com). Επίσης
ότι «στον χώρο της μόδας η περιοχή των ντραπέ φορεμάτων της ανήκει, όχι μόνο
λόγω ελληνικής καταγωγής, αλλά επειδή έχει φθάσει σε ένα άλλο επίπεδο την
τεχνική των πτυχώσεων και τις ελικοειδείς σπείρες. H ικανότητα και η τεχνική
αυτής της σχεδιάστριας», γράφει η Σούζι Μένκες στην «International Herald
Tribune», «είναι τόσο εντυπωσιακή ώστε μια μεταξωτή μπλούζα μοιάζει να την
έχει φτιάξει από μπούκλες μαλλιών ή ένα τοπ από σιφόν (φωτό) να καταλήγει στο
ύψος του στήθους σε δίδυμα αστέρια που χωρίζονται μεταξύ τους».

H κρίση μιας αυτοκρατορίας

Οι Ιάπωνες σχεδιαστές συμπαραστέκονται στα νιάτα της Μεγάλης Βρετανίας, που
αντιστέκονται στην καταναλωτική πολιτική της κυβέρνησης Μπλερ, γράφει η Σούζι
Μένκες στη «Herlad Tribune». Τουλάχιστον αυτό έδειξαν ο Τζούνια Γουατανάμπε με
την πανκ-μιλιτέρ αυστηρά ραμμένη συλλογή του και η Ρέι Καβακούμπο της Comme
des Garcons με τη συλλογή της να γεμίζει από σκωτσέζικα υφάσματα, σορτ στο
σχέδιο της αγγλικής σημαίας Union Jack και το μακιγιάζ των μοντέλων να
παρελαύνουν με τα στέμματά τους σαν παρηκμασμένες βασίλισσες της Αγγλίας. Από
κοντά και η Αγγλίδα σχεδιάστρια Βίβιεν Γουέστγουντ, μητέρα του πανκ, να
παρουσιάζει ρούχα βικτωριανού στυλ «πετσοκομμένα» από την ανατρεπτική
κομψότητά της. «Δεν είμαι τρομοκράτης, παρακαλώ, παρακαλώ μην πυροβολείτε!»,
έγραφε το Τ-shirt της, με το οποίο εμφανίστηκε στο τέλος του σόου της για να
χαιρετήσει το κοινό της.

Ο σχεδιαστής της ομορφιάς

Είναι ο Ολιβιέ Τεσκένς, του οίκου Rochas, ο οποίος αναλαμβάνει την ευθύνη για
την αριστοκρατικότητα της γαλλικής μόδας την ερχόμενη άνοιξη. «Μπορεί να
ακούγεται γελοίο, αλλά αγαπούσα πάντα τους πίνακες του Μονέ με τα κρινάκια του
Ζιβερνί», είπε στο τέλος της κολεξιόν του. Ο Φλαμανδός σχεδιαστής διέγραψε
κάθε ίχνος δυναμισμού από αυτήν τη συλλογή, τολμώντας να παρουσιάσει μακριές
φούστες και σιφόν φορέματα που παραπέμπουν στον 19ο αιώνα. Αλλά στην πιο
μοντέρνα εκδοχή, με απελευθερωμένη τη σιλουέτα από τους κορσέδες, που έδειχνε
ευλύγιστη όσο και ρομαντική χάρη στα σκοτεινιασμένα μπλε και τα ανοιξιάτικα
πράσινα χρώματα της παλέτας του.

Ένα μεγάλο όνομα γεννιέται

Νικόλας – Ανδρέας Ταραλής. Γεννημένος στον Καναδά, από πατέρα Έλληνα και
μητέρα Γερμανίδα, έμαθε για τη μόδα στη Σχολή Καλών Τεχνών της Βιέννης, με
δάσκαλο τον Χέλμουτ Λανγκ. Και στη συνέχεια έμεινε τρία χρόνια δίπλα στον
ταλαντούχο σχεδιαστή της ανδρικής σειράς του Dior, Χεντί Σλιμάν. Με τέτοια
στυλιστική ανατροφή, ο Έλληνας του Καναδά παρουσίασε στο Παρίσι τη δεύτερη
συλλογή του, καταφέρνοντας το σόου του να έχει όλο το πλήθος των
εμπειρογνωμόνων της μόδας, οι οποίοι συμφώνησαν πως «είναι ο σχεδιαστής που
πρέπει να γνωρίζετε», κατά την ηλεκτρονική σελίδα της αγγλικής «Vogue» (www.voguedaily.co.uk). Αναφέρθηκαν στη
συλλογή του, βαφτισμένη «Σταυροδρόμια», η οποία έφερνε τα διακριτικά ενός νέου
μινιμαλισμού. Το ανεπιτήδευτο, απλό ύφος της συλλογής παρουσιάστηκε σε παλέτα
μαύρου, λευκού, γκρίζου και ασημένιου χρώματος. Με έμφαση στα παντελόνια με
την ψηλή μέση, τα πολύ μακριά μανίκια στα λευκά ανδρικού τύπου πουκάμισα και
στα κοντά σακάκια, ανδρικής όμως ραφής.

Στο χρώμα της σάρκας

Ακόμα και ο οραματιστής Γκαλιάνο χαμήλωσε τους τόνους της φαντασμαγορίας που
χαρακτήριζαν τις προηγούμενες συλλογές του στον οίκο Christian Dior. Ενός
οίκου που για τους Γάλλους σημαίνει μεγαλείο. Γι’ αυτό και το σόου του
παρουσιάστηκε στο ανακαινισμένο Μουσείο του Γκραν Παλέ, ως προπομπός της
έκθεσης ζωγραφικής για τη σχολή της Βιέννης του 1990 της οποίας χορηγός είναι
ο ο όμιλος LVMH, που κατέχει και τον Dior. Ο Γκαλιάνο κράτησε τη βασική ιδέα
από ένα φόρεμα της υψηλής ραπτικής που παρουσίασε τον Ιούλιο, για να
δημιουργήσει μία εμπορικά πετυχημένη εκδοχή του πρετ-α-πορτέ. Ωραία, λεπτά,
μεταξωτά φορέματα με τιράντες σε αποχρώσεις του δέρματος. Ήταν το βασικό υλικό
του Γκαλιάνο, πάνω στο οποίο έκανε όλους τους δυνατούς συνδυασμούς με κομμάτια
μαύρης δαντέλας (φωτό). Ορισμένα μάλιστα τα συνδύασε με πλυμένα δερμάτινα
σακάκια σε… σκονισμένες μπεζ αποχρώσεις ή με μαλακό πανωφόρι.