Mονομαχίες κυριών

Λένε πως η φήμη είναι η μάσκα που τρώει το «πρόσωπο» μιας διασημότητας. «Και όμως, το πρόσωπό μου είναι ανέπαφο», λέει η – «Δασκάλα του πιάνου» – Ιζαμπέλ Ιπέρ

Οι κυρίες τα παίζουν όλα για όλα. H Ιζαμπέλ Ιπέρ πρωταγωνιστεί στο ενοχλητικό
δράμα εποχής «Γκαμπριέλ» του Πατρίς Σερό. Τα 2/3 το μίσησαν, οι υπόλοιποι το
λάτρεψαν. H ταινία που εκτοξεύει το ερμηνευτικό εργαλείο της Ιζαμπέλ Ιπέρ πέρα
από κάθε προσδοκία. Αν δεν φύγει με το βραβείο, οι κύριοι της Κριτικής
Επιτροπής πρέπει να περάσουν από… λαϊκό δικαστήριο!

H δε Γκουίνεθ (Γκουίνι) Πάλτροου παίζει τα χαρτιά της ως πρωταγωνίστρια μιας
ευπρεπέστατης μεταφοράς στην οθόνη του θεατρικού «Proof», με σκηνοθέτη τον
Τζον Μάντεν. Ένα από τα πιο εύθραυστα, ανορεξικά και (εκ πρώτης όψεως)
ανέραστα θηλυκά του american cinema. Όμως προσπαθεί – και προσπαθεί σκληρά,
σαν καλή Αρσακειάδα. Μελετηρή, πειθαρχική και πάντα σωστή!

Την Ιζαμπέλ Ιπέρ (του «Γκαμπριέλ») τη συνάντησα σε ένα «απλό» δωμάτιο του
ακόμα ακριβότερου ξενοδοχείου «Excelsior», εκεί όπου καταλύουν από Μόνικα
Μπελούτσι μέχρι Τζορτζ Κλούνι. Με γυαλιά ηλίου, με επιμελώς ατημέλητο μεϊκάπ,
με επιμελώς ατημέλητη φορεσιά και με επιμελώς ατημέλητη απλότητα. Κόμπλεξ
γαλλικής ανωτερότητας.

Πάντα σε σκληρούς, δαιμονισμένους ρόλους σας βλέπουμε.

«Αυτή είναι και η διαφορά των Ευρωπαίων από τις Αμερικανίδες. Δεν το κρύβουν,
μας ζηλεύουν για τους ρόλους που δεν έχουν τις ευκαιρίες να παίξουν».

Ποιες;

«Ονόματα δεν λέω».

Όμως τα ρίσκα που παίρνετε είναι πολλά.

«Κανένα ρίσκο. Ρίσκο πέρουν οι χειρουργοί, οι πιλότοι και άλλοι επαγγελματίες.
Ποτέ δεν ρισκάρισα. Αν είσαι της δουλειάς και αν έχεις φροντίσει να διαλέξεις
έναν καλό σκηνοθέτη, τότε τα πράγματα είναι απλά. Εκείνος οδηγεί, εσύ
ακολουθείς. Ένα καλό σενάριο στα χέρια ενός κακού σκηνοθέτη καταλήγει σε μια
κακή ταινία. Ένα μέτριο σενάριο στα χέρια ενός καλού σκηνοθέτη καταλήγει σε
μια αξιοπρεπή ταινία».

Ναι, αλλά οι σκηνοθέτες σας διαλέγουν για «αρρωστημένους» χαρακτήρες.

«A, μη σας γελάει η οθόνη. Ένας απλός χαρακτήρας, όπως εγώ, μπορεί στην οθόνη
να μεταμορφωθεί σε διάολο».

Τίποτα από τη «Δασκάλα πιάνου» δεν υπάρχει στην προσωπική ζωή της Ιζαμπέλ
Ιπέρ;

«Μπορεί, αλλά δεν το έχω ανακαλύψει. Με αυτή τη σύντομη ερώτηση αναμοχλεύετε
σκοτεινά μονοπάτια: τι είναι ερμηνεία, τι είναι ηθοποιός, πόσες μάσκες μπορεί
να φορέσει κ.ο.κ.».

Κάποιος είπε ότι η φήμη είναι η μάσκα που τρώει το «πρόσωπο» μιας
διασημότητας.

«Όπως μπορείτε να εξακριβώσετε, το πρόσωπό μου εξακολουθεί να παραμένει
ανέπαφο».

Και ποιο είναι το μυστικό;

«Αφού είναι μυστικό δεν θα σας το πω».

Λένε ότι οι Αμερικανίδες γυμνάζονται όπως οι πρωταθλητές του στίβου, ενώ οι
Γαλλίδες γυμνάζονται με την κουλτούρα.

«Αστείο! Όλα έχουν τη θέση τους και θέλουν τον χρόνο τους. Όπως λέτε κι εσείς
οι Έλληνες: “Μέτρον άριστον”».

Εσείς το λέτε αυτό; Εσείς που ηδονίζεστε -στις ταινίες- με σαδομαζοχισμό;

«Αγαπητέ μου, θα σας πω κάτι ακόμα ελληνικό: Τα φαινόμενα απατούν!».

Μια πρώην βασίλισσα με το όνομα Γκουίνι

Τα παρατάει για λίγο (στο Χόλιγουντ) η Γκουίνεθ Πάλτροου. «Δεν είναι δυνατόν να μεγαλώνεις μωρό και να δουλεύεις 14 ώρες την ημέρα», λέει

«Έλα, Γκουίνι, μ’ ακούς;». Τίποτα. Νεκρή η δορυφορική σύνδεση. «Παιδιά η
Γκουίνι σκόνταψε πάνω σε συγκοινωνιακά προβλήματα και δεν μπόρεσε να φτάσει
μέχρι εδώ. Θα κάνουμε ακόμα μια προσπάθεια να την ακούσουμε μέσω δορυφορικής
σύνδεσης με την Αμερική».

Απούσα η Γκουίνεθ Πάλτροου (κατά την έκφραση του σκηνοθέτη Τζον Μάντεν και…
Γκουίνι). Απούσα, αλλά τηλεφωνικώς παρούσα. Μέχρι στιγμής η μοναδική αντίπαλος
της Ιζαμπέλ Ιπέρ για την ερμηνεία της στο «Proof».

Έλα, Γκουίνι…

«Ναι, Τζον, σε ακούω».

Εδώ κάποιος λέει ότι μετά το τέλος των αδελφών Γουαϊνστίν από τη «Miramax»
μοιάζεις με βασίλισσα χωρίς θρόνο και στέμμα!

«Το αντίθετο. Αισθάνομαι διπλά κερδισμένη. Γιατί οι Γουαϊνστίν θα στήσουν τη
δική τους εταιρεία, αλλά και γιατί η “Miramax” θα συνεχίσει να παράγει
ταινίες».

Τα γυρίσματα τα βίωσες με αντιφατικά συναισθήματα.

«Ακριβώς. Από τη μια ήμουν έγκυος, από την άλλη “χαμένη” από τον θάνατο του
πατέρα μου».

Και τώρα;

«Τώρα θα ασχοληθώ αποκλειστικά με την οικογένειά μου. Δεν είναι δυνατόν να
μεγαλώνω ένα μωρό δουλεύοντας 14 ώρες την ημέρα!».

Τόσος προβληματισμός. Και οι Φιλιππινέζες, κυρία μου, γιατί… υπάρχουν; Για
να μεγαλώνουν μόνο τα παιδιά των Ελληνίδων κυριών της Αυλής;

INFO

62ο Φεστιβάλ Βενετίας, 31 Αυγούστου-10 Σεπτεμβρίου. Ίντερνετ: http: //www.labiennale.org/it/cinema/mostra.