Kοσμοσυρροή για μια… στάλα Xατζιδάκι

Το αδιαχώρητο. Κρεμασμένοι από τα κάγκελα γύρω από τη Ρωμαϊκή Αγορά,
στριμωγμένοι (σε σημείο ασφυξίας) στη μοναδική είσοδο του αρχαιολογικού χώρου,
καθισμένοι στις χιλιάδες καρέκλες που επιστρατεύθηκαν, αλλά και όρθιοι,
ανάμεσα στους ρωμαϊκούς κίονες. Από νωρίς. Για μια… στάλα Μάνου Χατζιδάκι,
από εκείνες τις λίγες που μας προσφέρονται στα χρόνια μετά την ξαφνική
αποδημία του (ας όψεται η Πολιτεία). Ακόμη και για – μάλλον λιγότερο
«δημοφιλή» – έργα του, όπως οι θεατρικοί κύκλοι και «μύθοι» του «Κύκλος με την
κιμωλία», «Καπετάν Μιχάλης», «Ματωμένος γάμος» (στην τελευταία εκδοχή του
συνθέτη, για βιολοντσέλο, πιάνο και φωνή), που ακούστηκαν μαζί με το «Παραμύθι
χωρίς όνομα». Και δεύτερη συναυλία να έδιναν, πάλι γεμάτη θα ήταν. Τόσος πολύς
ήταν ο κόσμος (κοντά στους 5.000 μαζεύτηκαν…) που αδημονούσε να κοινωνήσει,
στον θαυμάσιο και υποβλητικά φωτισμένο χώρο της Ρωμαϊκής Αγοράς, την ιδιότυπη
μουσική της ευαισθησίας του Μάνου. Και κοινώνησαν προσεκτικοί, βυθισμένοι στην
απόλαυση και τις σκέψεις τους, χειροκροτώντας σαν σε ξέσπασμα έπειτα από κάθε
τραγούδι. Κάθε τραγούδι που είχε πάρει νέα πνοή, νέα δύναμη πάνω στο όχημα της
φωνής δύο ερμηνευτών «χατζιδακικού ύφους και – μουσικού – ήθους»: του Μανώλη
Λιδάκη και του Αλκίνοου Ιωαννίδη. Έτσι σιωπηλά, σαν σε ενδοσκόπηση, κοινώνησαν
τη μουσική του Μάνου και ο Διονύσης Σαββόπουλος, η Μαρία Χούκλη, ο Αλέξανδρος
Λυκουρέζος, που χειροκρότησαν με θέρμη και το Σύνολο «Μάνος Χατζιδάκις», και
τους εξαίρετους σολίστ, και τον Νίκο Κυπουργό, που είχε την ενορχηστρωτική
επιμέλεια.