Ένα ράντσο στην Tζαμάικα

Εκεί που καθόταν μόνος του στο ράντσο και ατένιζε τον ορίζοντα, ο Γουίλι
Νέλσον άρχισε να σκέφτεται ταξίδια στην Τζαμάικα. Ο μόνος είναι; Όπως λέει μια
παλιά κάντρι σοφία (και το τραγουδάει αναλόγως ο Γκάλιν Άλαν), όταν σε
ζορίζουν τα πράγματα, μη σκας, κάνε ό,τι ο Γουίλι. Τώρα, λοιπόν, ο Γουίλι
κάνει ρέγκε.

«Countryman» Willie Nelson (Lost Highway/Universal)

Γουίλι Νέλσον. Γιατί; δηλαδή, οι καουμπόηδες δεν πάνε διακοπές;

Και τώρα κάτι τελείως διαφορετικό. Σε περίπτωση που όλα φαίνονται ίδια (γιατί
είναι ίδια) και προκαλούν τα ίδια αντανακλαστικά, ο Γουίλι Νέλσον, που ποτέ
δεν ήταν ίδιος με τους άλλους, συστήνεται ως ο «Countryman». Το γυρίζει στη
ρέγκε, στρίβει προς Τζαμάικα – πόσο απέχει δηλαδή απ’ την καρδιά του Τέξας;
Ένα τσιγάρο δρόμο.

Προς Θεού, δεν αντάλλαξε τις κλασικές κοτσίδες του με ντρέντλογκς. Δέκα χρόνια
όμως είχε στην άκρη αυτά τα τραγούδια – κάποτε έπρεπε να βγουν. Δικά του
τραγούδια γραμμένα σε ρέγκε κωδικούς. Dub, κολλημένο στην κιθάρα, χαλαρός
ρυθμός – και στο βάθος (όχι πολύ βάθος, δα) κάντρι, όπως λέμε Τζόνι Κας (του
οποίου Τζόνι και της Τζουν Κάρτερ, το «I’m a Worried Man» παρουσιάζει ο…
ράστα Νέλσον). Αντίστοιχη ένωση παρατηρείται όταν ο «κάντριμαν» επεμβαίνει στα
κομμάτια του Τζίμι Κλιφ («The harder they come» και «Sitting in limbo»), γιατί
όλα μπορεί να γίνουν όταν έχεις το σωστό στυλ – πώς δηλαδή ο Cowboy Τrοy
λανσάρει θαρραλέα το «hic-hop» του! Μήπως ο Τζόνι Κας δεν τραγούδησε Nine Inch
Nails; Και μήπως όλοι αυτοί που θέλουν την κάντρι μουσική σε απομόνωση δεν
είναι καιρός να πάνε σπίτια τους; Ο θείος-Γουίλι βέβαια δεν έχει σκοπό να
κάνει τον δάσκαλο σε κανέναν, απλά να μαζέψει εκείνα τα σκόρπια κομμάτια, να
τα κάνει δεμάτι και να τα φορτώσει στην «καρότσα» της αγαπημένης μας Lost
Highway, που στο εξής πλάι στα κάντρι διαμάντια της, διαθέτει και το
«τζαμάικανικο» ισοδύναμό τους. Προφανώς, αν δεν έχει τύχει να βρεθείτε ώς τώρα
σε σταυροδρόμι με τον Γουίλι Νέλσον, το «Countryman» δεν είναι η ιδανική
στιγμή να συστηθείτε. Αν όμως είστε στο ίδιο μήκος κύματος και χαζεύετε τον
ορίζοντα μαζί του, επιβιβαστείτε.

«Humming by the Flowered Vine» Laura Cantrell (Matador/Sony)

Γέννημα θρέμμα του Νάσβιλ, η Λόρα Καντρέλ φόρτωσε το σακίδιο βιβλία και άλλα
βαριά πράγματα και πήγε στη Νέα Υόρκη να σπουδάσει και να βρει την τύχη της,
αλλά εκεί βρήκε την κάντρι που άφησε πίσω της, όπως συμβαίνει πολλές φορές
εκεί που φτάνεις να βρίσκεις το σημείο που έφυγες – μυστήρια αλλά αληθινά.
Ακόμη πιο αρμονικά από αυτά ακούγονται τα τραγούδια της (που βέβαια γύρισε
πίσω για να τα δει να μεγαλώνουν σωστά): φανταστικές συναντήσεις στη «14η
οδό», κρυμμένα γράμματα, μέλισσες, τσιμπήματα και παλιές ιστορίες. Τα μισά από
τη δεκάδα με υπογραφή δική της, τα υπόλοιπα διασκευές με αγάπη σαν το
«Letters» της Λουσίντα Γουίλιαμς, που η Καντρέλ έχει στην καρδιά της – και
μπορεί να μην πείθει εντελώς όταν τραγουδάει το «Poor Ellen Smith», με τα
λόγια του δολοφόνου των στίχων, αλλά το λέει η ψυχή της. Δεν σε κάνει να θες
να βγεις στο ροντέο, αλλά οπωσδήποτε να κρατήσεις επαφή.

«Never say goodnight» The Havenots (Cooking vinyl/Hitch hyke)

Οι Havenots έχουν παίξει μαζί με τη Λόρα Καντρέλ και εμφανίζονται στα ίδια
φεστιβάλ με τους Sons & Daughters, που είδαμε και στο Φάληρο και μας
άρεσαν. Οι Havenots, που είναι ο Λίαμ Ντιούλαγκαν και η Σοφία Μάρσαλ (κανείς
από τους δύο δεν έχει φτάσει τα 25), κυκλώνουν την κάντρι τώρα με χαλαρά
βήματα από το μονοπάτι της ποπ. Ήδη έχουν φτάσει στο δεύτερο δισκογραφικό
ραντεβού τους (μετά το «Bad Pennies»), όπου παραμένουν ρομαντικές ψυχές και
ακόμη και όταν ρίχνουν άσφαιρα διαθέτουν τεχνική στο «Never say goodnight» που
σε κάνει να τους προσέξεις. «Θέλουμε – λένε – αυτά τα τραγούδια να συνοδεύουν
αγκαλιασμένους εραστές», δεν είναι άσχημη ιδέα, αλλά και πάλι σίγουρα μπορείς
να αγκαλιαστείς με κάτι πιο δυνατό για σάουντρακ.

Κάντρι με σφραγίδα

«Twilight of the Renegades» Jimmy Webb (Sanctuary/v2)

Εδώ τώρα θα υποκλιθούμε στον μέγιστο Τζίμι Γουέμπ (του «By the Time Ι Get To
Phoenix» και άλλων τέτοιων «θηρίων»), που επιστρέφει με καινούργιο άλμπουμ
έπειτα από καιρό. Κάντρι «μυρίζει» από μακριά σαν καπνός από φωτιά, που δεν
μπορεί να είναι τίποτε άλλο, με τη διαφορά πως καλό είναι να φυσήξει αέρας και
να την σπείρει παντού. Ο άνθρωπος σε οδηγεί και με κλειστά μάτια εκεί που
ζωντανεύουν οι καλοί, οι κακοί και οι άτυχοι και βγαίνουν στους δρόμους και
κάνουν ωτοστόπ σε ανυποψίαστους ταξιδιώτες. Μην μπερδεύεστε, κάντρι δεν είναι
μόνο ο Γκαρθ Μπρουκς (και φυσικά όχι ο Μπους και εκείνη η άλλη συμμορία με τα κουστούμια).