Πέμπτη, όπως πρεμιέρα

Μέχρι και τη δεκαετία του ’70 οι πρεμιέρες συνέπιπταν με την τσαγκαροδευτέρα.
Με τον ανταγωνισμό του βίντεο, στη δεκαετία του ’80 μετακινήθηκαν Παρασκευή
και από 18 Αυγούστου (αν όλα είναι έτοιμα για την αλλαγή, διαφορετικά
εναλλακτική ημερομηνία είναι η 1η Σεπτεμβρίου), λόγω DVD θα εξέρχονται από εδώ
και στο εξής κάθε Πέμπτη!

Με μια συμφωνία των «γραφείων» αγοράς και διακίνησης ταινιών, το τριήμερο
μετεξελίχθηκε σε τετραήμερο και η εργατική τάξη θα πηγαίνει τέσσερις ημέρες
την εβδομάδα στον… Παράδεισο! Εξωτερικά μοιάζει με σκηνή ψυχιατρικής
κλινικής. Ο εργαζόμενος του «κοκκινόμαυρου» Πάνου Παναγιωτόπουλου θα δουλεύει
επί… 16ώρου βάσεως, αλλά το weekend θα καταλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος της
εβδομάδας!

«Οι καθημερινές είναι νεκρές, επομένως μ’ αυτή τη συμφωνία προσπαθούμε να
αναζωογονήσουμε μια επιπλέον ημέρα της εβδομάδας», λέει Μαριλίζα Τοτόμη, το
κορίτσι που η θηριώδης αμερικανική UIP της εμπιστεύτηκε το τιμόνι του
ελληνικού γραφείου. Συμπληρώνοντας ότι «η απόφαση ήταν επιθυμία όλων των
γραφείων και όλων των αιθουσών, αλλά κολλούσε στη σύμφωνη γνώμη των μεγάλων
στούντιο του Χόλιγουντ».

Τα στοιχεία είναι αρνητικά. Πτώση εισιτηρίων από 10%-15% στα multiplex μέχρι
και 30% και σε περιπτώσεις 40% στις μονές αίθουσες. Χωρίς μάλιστα τις «Νύφες»
του Βούλγαρη και του ενός, περίπου, εκατομμυρίου θεατών το ποσοστό θα ήταν πιο
εφιαλτικό. Πτώση και στο όριο των ηλικιών. Ζήτημα είναι αν οι τριαντάρηδες,
ακόμα και οι εικοσιπεντάρηδες πηγαίνουν ετησίως έστω μία φορά στο σινεμά.

Μερικοί αποδίδουν τα αίτια στην επιδημία «κακών ταινιών». Όμως μέσα στις ίδιες
αμερικανοποιημένες συνθήκες, η Γαλλία κατήγαγε θρίαμβο 200 εκατομμυρίων
εισιτηρίων, σηκώνοντας τον πήχυ κατά 20%. Τηρουμένων των πληθυσμικών αναλογιών
η Ελλάδα θα έπρεπε να είχε κόψει 40 και όχι 10 εκατομμύρια, επομένως τα αίτια
είναι πολλά, από την ακρίβεια, την ποιότητα των ταινιών μέχρι και την
κουλτούρα «καφενείου» των θεατών.

Το μέλλον γέρνει προς όφελος των πολυκινηματογράφων. Τρία συντόμως θα
«σηκωθούν» (Κηφισίας, Νεραντζιώτισσα και Συγγρού) και άλλα τόσα σχεδιάζονται
για το μέλλον. H λογική των συγκοινωνούντων δοχείων – «βλέπω ταινίες, παίζω
μπόουλινγκ, αγοράζω μουσική και τρώω σάντουιτς» – μετατρέπει τις αίθουσες σε
προθάλαμο γρήγορης, εύκολης κατανάλωσης. Αντιθέτως το μέλλον των μονών
αιθουσών είναι ζοφερό. Με την εξαίρεση μερικών «πολυτελών» παραδοσιακών
(Αττικόν, Απόλλων, Έμπασσυ, Δαναός) όλες σχεδόν βρίσκονται σε κίνδυνο και
πανικό!

Αν και στις πρεμιέρες και στα multiplex η ελληνική αγορά βαδίζει εντελώς
ευρωπαϊκά και αμερικανικά, στις τιμές των εισιτηρίων είναι κολλημένη στα ήθη
τα τριτοκοσμικά. Διότι ένας τρόπος είναι ο εξής αυτονόητος και απλός: Πτώση
μέχρι και κάτω από 50% στις τιμές των καθημερινών και νεκρών ημερών. Ιδού η
Ρόδος ιδού και το πήδημα!

INFO

H απόφαση ήταν επιθυμία όλων των γραφείων και όλων των αιθουσών, αλλά κολλούσε
στη σύμφωνη γνώμη των μεγάλων στούντιο του Χόλιγουντ