Πες το με τριαντάφυλλα

Ήταν μια διαφήμιση για ένα σύστημα που μαζεύει τα καλώδια στο σπίτι ώστε να
μην είναι μέσα στη μέση, απλωμένα σαν χαλί από φίδια. Αλλά με μια δεύτερη
σκέψη, γιατί; Γιατί να μην τρέχουν αδέσποτα, πλαστικά μακαρόνια, μπερδεμένα,
κομπιασμένα, μπλεγμένα σε ένα κόλπο που βγάζει μουσική; Ο Μπεν Φολντς τα
φωτογραφίζει στο μεγαλείο τους. Ένα απίστευτο μπέρδεμα που συνοδεύει τον ήχο.

«Cold Roses», Ryan Adams and the Cardinals (Lost Highway/Universal)

Ο Ράιαν Άνταμς, χωρίς τους «Καρδιναλίους» εδώ, σε σκέψεις («μέχρι τα Χριστούγεννα προλαβαίνω να ετοιμάσω κάνα δυο άλμπουμ»)

Στην οικία Άνταμς τα καλώδια θα περισσεύουν. Βάζω στοίχημα πως ο Ράιαν δεν θα
προλαβαίνει να τα μαζέψει από το ένα άλμπουμ που ετοιμάζει έως το επόμενο.
Ώσπου καλά καλά να ζεσταθούν τα Cold Roses («Παγωμένα τριαντάφυλλα») και ενώ
δεν είχε στρίψει στη γωνία το RockN’Roll, το επόμενο να αχνοφαίνεται ήδη στον
ορίζοντα – ο Άνταμς γεμίζει τον τόπο τραγούδια – υποψιάζομαι και καλώδια.

H ποσότητα συνήθως βλάπτει την ποιότητα, αλλά αυτά αν θέλεις τα πιστεύεις – ο
Ράιαν Άνταμς (πιστεύω, πάλι, εγώ) όχι μόνο δεν βλάπτει κανέναν, αλλά κάνει στο
ροκ εν ρολ τη χάρη. Κακό είναι να έχεις έμπνευση; Και γιατί να την κρατήσεις
στο σπίτι; Στείλε την με τριαντάφυλλα. Τα οποία – κρατήστε τα άφοβα – δεν
έχουν αγκάθια και ακόμη ευωδιάζουν δυτικούς ανέμους, tex-mex συναστροφές και
πιο κάντρι-φολκ σχέδια από το προηγούμενο (που ομολογώ με φόβισε λίγο ως προς
το ελαφρώς «βρετανικο-ποπ» υπαινιγμό). Ευτυχώς δεν ήταν μόνο του, συνοδευόταν
από το Love is Hell.

Έχουν τη φλέβα του Ντίλαν και του ροκ των 70ς τα τραγούδια του, την τσακισμένη
φωνή και θέλεις να τα παραδώσεις με σπέσιαλ αφιέρωση, το Cherry Lane φωνάζει
και το Mockingbird κάνει σήματα από μακριά – 19 κομμάτια μοιρασμένα σε δύο
CDs, ώστε να αφήνουν χώρους ελεύθερους για τη φαντασία – φτιαγμένα από παλιά
υλικά και την επιμονή του καλλιτέχνη να ακολουθεί τον παράδρομο – όχι τη
λεωφόρο της ευνόητης ροκ συνταγής. H αγάπη που τον πρόδωσε, η λαχτάρα πως
εκείνη θα γυρίσει, το Life is Beautiful, τα ιδρωμένα καλώδια στο στούντιο και
ο Ράιαν να χορεύει σαν τρελός πάνω σε ένα (διπλό) παρορμητικό κύμα, το άλμπουμ
του, με αληθινό ροκ αφρό. Ό,τι καλύτερο μέχρι το επόμενο.

«Songs For Silverman» Ben Folds (Sony)

Του έχω εμπιστοσύνη από την εποχή των Ben Folds Five και βαθιά εκτίμηση από
τότε που έγραψε τραγούδια για τον κάπτεν Κερκ – του «Star Trek» – Γουίλιαμ
Σάτνερ στο «Has Been» άλμπουμ του, που δεν περιμένω απογοήτευση από την είδηση
κιόλας του Silverman. Αλλά από τη στιγμή που ξεκινάει το «Bastard» οφείλεις σε
αυτόν τον τύπο πιο πολλά, γιατί δουλεύει χρόνια στη σκιά και ξέρει πού να
ψάξει για τους θησαυρούς του. Κατεβαίνει, λοιπόν, στο Νάσβιλ, έξι εβδομάδες
στο στούντιο όπου ηχογραφούσαν ο Έλβις και ο Καρλ Πέρκινς και ο Τζονι Κας, και
πιάνει δουλειά σε μια ατμόσφαιρα ηλεκτρισμένη από το πνεύμα του ροκ εν ρολ που
κυκλοφορεί – κι αυτό – μέσα στα καλώδια σαν το αίμα στις φλέβες. Ο Μπεν στο
πιάνο αποχαιρετά τον καλό, άτυχο φίλο του Έλιοτ Σμιθ (Late), υποδέχεται έναν
άλλο στις αφίξεις του αεροδρομίου (Landed), απλώνει τα παιχνίδια για την κόρη
του (Gracie) και έχει την τέχνη της τραγουδοποιίας στο τσεπάκι του. Αλλά δεν
θέλει να το κάνει και θέμα.

«Α River Ain’t Too Much To Love» Smog (Domino /Emi)

Μου αρέσουν οι άνθρωποι που δεν κάνουν τους σπουδαίους – συνήθως είναι αυτοί
που κάνουν τα σπουδαία πράγματα. Ο μίστερ Smog, Μπιλ Κάλαχαν ας πούμε, όταν
λέει πως τα τραγούδια του είναι απλά τραγούδια και να μην ψάχνουμε πιο πολύ,
είναι σαν να κάνει ένα βήμα πίσω και να αφήνει τη μουσική του να συναντήσει το
κοινό. Μπορούν μόνα τους τα τραγούδια – γιατί να μπεις στον δρόμο τους; Ο
ίδιος όμως κάνει μερικά βήματα προς το Σπάισγουντ του Τέξας, εκεί όπου έχει
δουλέψει πολύ και ο Γουίλι Νέλσον (δεν είναι τυχαίο, έχουν αύρα αυτά τα μέρη),
ανοίγει την πόρτα και στον Τζιμ Γουάιτ και παίρνει χρώμα φολκ-ροκ αυτό το
ποτάμι που τρέχει αργά ανάμεσα σε ιστορίες που παλιώνουν εκεί στον Νότο. Και
το πράγμα παίρνει συναρπαστική τροπή, εκεί που είχε λίγο κουράσει.

Του βουνού (και του κάμπου)

«The Bluegrass Storyteller», James King (Α&Ν)

Με ένα καλάθι γεμάτο ιστορίες από τα βουνά, λίγα χόρτα και λίγα ξερόκλαδα δεν
αποκλείεται επίσης, κατεβαίνει από τις κορυφές της bluegrass, ο Τζέιμς Κινγκ,
του οποίου η φήμη για την πιστή στο είδος αυτό της αμερικανικής φολκ φωνή του
έχει φθάσει ώς τα πεδινά και τις μεγάλες πόλεις. Με γκόσπελ επίσης να φωτίζει
το έργο του, ο κ. Κινγκ μπορεί θαυμάσια να κρατήσει συντροφιά στις ελικοειδείς
διαδρομές διακοπών προς τη Χώρα του νησιού στο οποίο κάνετε τις διακοπές σας.
Εκτός κι αν συντονιστείτε σε τοπικό σταθμό. Τότε εντάξει.