Tο Tέταρτο κουδούνι

Το ομολογώ: δεν τον είδα. Τον «Οιδίποδα τύραννο» του Γιώργου Κιμούλη στην
Επίδαυρο. Υπήρχαν αναγκαστικά άλλες προτεραιότητες αυτό το καταιγιστικό
θεατρικομουσικοχορευτικό εξαήμερο – από Ντάριο Φο μέχρι Μορικόνε.

Αλλά πολλά διάβασα. Κι ακόμα περισσότερα άκουσα.

Το κορυφαίο, από φίλο πανεπιστημιακό τον οποίον ύστερα από χρόνια
συνάντησα με την παρέα του, όλους μένεα πνέοντας αλλά με χιούμορ, στο καραβάκι
από Επίδαυρο – εκείνοι γύριζαν απ’ το «Μεγάλο» Θέατρο, εγώ απ’ το «Μικρό»: «Μα
αυτό, συναυλία του Νταλάρα ήταν! Κι ανάμεσα, κάποιοι προσπαθούσαν να παίξουν
τον “Οιδίποδα”».

H Ιωάννα Παγιατάκη (φωτογραφία) που πρόσφατα απέκτησε κοριτσάκι – ευτυχής
πατήρ ο σκηνοθέτης Τάσος Ράτζος – θα είναι (αντί της Δήμητρας Ματσούκα, που
δεν τα κατάφερνε λόγω ανειλημμένων υποχρεώσεων να μείνει για δεύτερη σεζόν
στην Θεσσαλονίκη) η Άννα Πετρόβνα – Σάρα και η Αγγελική Παπαθεμελή η Σάσα στον
«Ιβάνοφ» του Νίκου Μαστοράκη που θα παρουσιάσει το ΚΘΒΕ, με τον Μάνο Ζαχαράκο
στον επώνυμο ρόλο. Εξαιρετικές ηθοποιοί, απόφοιτες και οι δυο τους – στην
πρώτη απ’ τις δυο μόνο «φουρνιές» που έβγαλε – της δραματικής σχολής των
«Μορφών» – του «Εμπρός».

Τους ρόλους έχουν πρωτοπαίξει στην Ελλάδα, στην παράσταση του Λεωνίδα
Τριβιζά, το 1966 – ’67 στο Εθνικό με τον Δημήτρη Χορν, η Ελένη Χατζηαργύρη και
η Βέρα Ζαβιτσιάνου αντίστοιχα.

Στα δυο επόμενα ελληνικά ανεβάσματα του τσεχωφικού έργου – δεν έχω τη
διανομή για την παράσταση του Κωνσταντίνου Μάριου το 1989 – ’90 με το Θεατρικό
Εργαστήριο του Ομήρειου Πνευματικού Κέντρου του Δήμου Χίου -, Σάρα και Σάσα
ήταν, στην παράσταση του Σταμάτη Φασουλή με τον Γιώργο Κιμούλη στο «Αθήναιον»
απ’ το «Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας» το ’94 – ’95, η Θέμις Μπαζάκα και η Πέγκυ
Τρικαλιώτη, και του Νικίτα Μιλιβόγιεβιτς με τον Λάζαρο Γεωργακόπουλο στο
«Αμόρε» απ’ το «Θέατρο του Νότου» το ’97 – ’98, η Σμαράγδα Σμυρναίου και η
Ναταλία Δραγούμη.

Στην – πολύ γερή – διανομή της παράστασης της Θεσσαλονίκης, επίσης, ως
τώρα, Γιάννης Τσορτέκης (Λβοφ), Κώστας Καζανάς ((Μπόρκιν), Δημήτρης Καμπερίδης
(Σαμπιέλσκι), Δημήτρης Κολοβός (Λιέμπεντεφ), Νινή Βοσνιάκου (Ζινάιντα),
Ιφιγένεια Δεληγιαννίδου (Αβντότια), Ελένη Ουζουνίδου (Μπαμπάκινα).

Ο Νίκος Μαστοράκης θα ανεβάσει, σε μετάφρασή του, την πρώτη εκδοχή –
στην οποία υπάρχουν περισσότερα κωμικά στοιχεία – του «Ιβάνοφ», που ανέβηκε
(πρώτο έργο του συγγραφέα το οποίο έβλεπε τα φώτα της σκηνής) το 1887, στο
θέατρο Κορς της Μόσχας – ο Τσέχωφ το ξαναδούλεψε για το δεύτερο ανέβασμά του,
το 1889, στο θέατρο «Αλεξαντρίνσκι» της Άγιας Πετρούπολης.

Τα σκηνικά, της Εύας Μανιδάκη και τα κοστούμια του Γιάννη Μετζικόφ. H
πρεμιέρα, τέλος Οκτωβρίου, στη Σκηνή του «Βασιλικού».

Προσθέστε στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της χειμερινής – εαρινής
θεατρικής σεζόν 2004 – 2005, που μόλις προχθές έληξε – ναι, ναιαιαιαι! -, άλλα
τρία έργα που «ευνοήθηκαν».

Δυο φορές παρουσιάστηκε και η «Δεσποινίς Julie» του Στρίντμπεργκ – στο
«Προσκήνιο», από Γιάννη Μπέζο και Ναταλία Τσαλίκη σε σκηνοθεσία Γιώργου
Κιμούλη, αλλά, για λίγες παραστάσεις, και στην Αίθουσα Τέχνης του Δήμου
Αμαρουσίου απ’ την Αταλάντη Κλαπάκη που έπαιξε τον επώνυμο ρόλο.

Μέσα στον Μάιο, «τοπ» στους φοιτητές που κάνουν θέατρο ήταν «Το
παιχνίδι της σφαγής» του Ιονέσκο. Το ανέβασαν οι Θεατρικές Ομάδες και της
Ιατρικής και του Πολυτεχνείου.

Ενώ το «Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας» ενέπνευσε τρεις παραστάσεις για
παιδιά – οι δυο, ταυτόχρονα, στην Θεσσαλονίκη! Το έργο ανέβηκε σε διασκευή –
σκηνοθεσία Γιάννη Ιορδανίδη απ’ το Παιδικό Στέκι του Εθνικού Θεάτρου (παίζεται
τώρα σε περιοδεία), Νικηφόρου Παπανδρέου απ’ την Πειραματική Σκηνή της
«Τέχνης» στο «Αμαλία» της Θεσσαλονίκης και σε διασκευή Γιάννη Καλατζόπουλου
και σκηνοθεσία Κυριάκου Αργυρόπουλου στο εκεί θέατρο «Σοφούλη».

«Αναγεννησιακοί» τύποι και οι δυο τους, η ηθοποιός και περφόρμερ και
μουσικός Φένια Παπαδόδημα και ο σκηνοθέτης και μουσικός Σωτήρης Καραμεσίνης
(στη φωτογραφία), θα συναντηθούν επί σκηνής «Φούρνου» το χειμώνα – απ’ τις
αρχές του 2006 περίπου.

Για έναν μονόλογο – σύνθεση κειμένων που ετοιμάζουν δένοντας τις κοινές
αγάπες τους – το θέατρο και τη μουσική – και που θα τον ερμηνεύσει η Φένια
Παπαδόδημα – στο «Αυτό που δεν τελειώνει – Εκδοχή ΙΙ» του Στάθη Λιβαθινού,
στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού, τον περασμένο χειμώνα -, σε σκηνοθεσία και
με σκηνικά και μουσικές επιλογές του Σωτήρη Καραμεσίνη – το εξαιρετικό
χειμωνιάτικο «Bal – Trap», στις «Ροές», δικό του.

Μεγάαααλε Τιερνό Μποκάρ! Μεγάλε! «Οι υπερβολικά σοβαροί δεν είναι
σοβαροί» (απ’ την παράσταση – απόσταγμα του Πίτερ Μπρουκ).

Πήξαμε απ’ το είδος εδώ, κύριε Πίτερ Μπρουκ μου… Πήξαμε. Βουτηγμένοι
στον Νίτσε πια είμαστε…