ΓPAMMATA ΣTIΣ MATIEΣ Iδεολογία

Ο λόγος στους αναγνώστες.

Ο I. Προεστός, Τεπελενίου 16, Παπάγου, γράφει:

«Πολλοί, ίσως, θα έχουν αναρωτηθεί πώς το ΠΑΣΟΚ κατέστη κυρίαρχη δύναμη σε
τόσο σύντομο χρονικό διάστημα από την πρώτη εμφάνισή του στην πολιτική σκηνή.
H απάντηση είναι μία: το ΠΑΣΟΚ ρίζωσε στη συνείδηση του ελληνικού λαού σαν
διαχρονικό κίνημα, συνδεδεμένο με τα προβλήματα που αγγίζουν τις ασθενέστερες,
αλλά και τις δυναμικότερες κοινωνικές τάξεις του ελληνικού πληθυσμού. Με
εκείνες τις κοινωνικές ομάδες που αντιπαρατίθενται στις δυνάμεις της
συντήρησης και του, ένθεν κακείθεν, φασισμού. Το ΠΑΣΟΚ δεν είναι απλά ένα
κόμμα. Είναι ιδεολογία. Ο ιδρυτής του δήλωσε ότι δεν κληρονομείται ούτε
χαρίζεται. Κατακτάται. Το ΠΑΣΟΚ δεν το διαμορφώνουν πρόσωπα. Διαμορφώνει και
διαπαιδαγωγεί πρόσωπα. Όσοι κατά το παρελθόν το υπηρέτησαν και για όσο το
υπηρέτησαν σωστά, καταξιώθηκαν στη συνείδηση του ελληνικού λαού. Σαν ένας
ζωντανός οργανισμός, το ΠΑΣΟΚ συνεχώς ανανεώνεται και προσαρμόζεται στις νέες
παγκόσμιες, κοινωνικές, οικονομικές και πολιτικές συνθήκες. Είναι μια παράταξη
που δεν διστάζει να περιλάβει στους κόλπους της δυνάμεις που προέρχονται από
εξωγενείς χώρους, αρκεί να έρχονται με τη διάθεση να προσφέρουν σε ιδέες και
λύσεις χρήσιμες για την κοινωνία. Με τον καιρό είναι βέβαιο ότι οι δυνάμεις
αυτές, εφόσον αποδεχθούν τον πυρήνα της ιδεολογίας της παράταξης, θα
αφομοιωθούν, αλλιώς θα απομακρυνθούν ως ασύμβατοι. Το ΠΑΣΟΚ το πολέμησαν
λυσσαλέα και από δεξιά και από αριστερά. Από δεξιά, κατά τρόπο αδέξιο,
προσπάθησαν να το διεμβολίσουν εισχωρώντας στον χώρο της ιδεολογικής του
ταυτότητας. Απέτυχαν. Γιατί, όπως είπε και ο Ευάγγ. Βενιζέλος – από τα πιο
φωτεινά μυαλά στη σύγχρονη πολιτική ζωή – η N.Δ. συνθλίβεται και παραπαίει
ανάμεσα στην κατ’ επίφασιν λαϊκίστικη πολιτική που επιχειρεί να προβάλλει και
στα κλασικά δεξιά ανακλαστικά που την συνοδεύουν και από τα οποία αδυνατεί να
ξεφύγει».

Ο Γ. Γάτος, Δ. Γούναρη 3, Αγ. Παρασκευή, γράφει:

«Για το τόσο καίριο, όσο και αμελητέο από την Πολιτεία, επί σειρά ετών,
πρόβλημα της ηχορρύπανσης, έχω επανειλημμένα γράψει για τη στήλη σου. Δυστυχώς
– δεν γνωρίζω τον λόγο – οι επιστολές μου ρίχτηκαν στο καλάθι των αχρήστων!
Λες και το πρόβλημα για χιλιάδες συμπολίτες είναι τάχα ήσσονος σημασίας. Λες
και η Πολιτεία, οι δημοσιογράφοι και οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ
κοινοβουλευτικοί άρχοντες όλων των παρατάξεων κωφεύουν – κυριολεκτικά και
μεταφορικά – απέναντι στο πρόβλημα.

Ίσως, εν πάση περιπτώσει, θα ‘πρεπε ο αρμόδιος υπουργός, κ. Βουλγαράκης, να
φέρει προς ψήφιση στη Βουλή έναν απόλυτα κατασταλτικό νόμο κατά της
ηχορρύπανσης, απηχώντας τα ατομικά δικαιώματα χιλιάδων πολιτών. Θα ήταν τούτο
μια απάντηση στην επί δεκαετίες σιγή της Πολιτείας και ένα κέρδος για τη Νέα
Δημοκρατία. Αλλά θα ήταν και μια ουσιαστική εξισορρόπηση με τα ευρωπαϊκά
πρότυπα στο θέμα αυτό. Όταν δηλαδή αλλού, σε άλλα ευρωπαϊκά κράτη, η έλλειψη
του διά νόμου υποχρεωτικού σιγαστήρα, κυρίως στα δίκυκλα, συνεπάγεται βαριά
χρηματικά πρόστιμα και οριστική αφαίρεση αδείας, πώς είναι δυνατόν εμείς,
οι… συν-Ευρωπαίοι, να συνεχίζουμε να κωφεύουμε σε τέτοιους εκκωφαντικούς
θορύβους, χωρίς την παραμικρή αντίδραση;».

Απάντηση: Τρεις φορές, αν θυμάμαι καλά, έχω δημοσιεύσει επιστολές σας
για την ηχορρύπανση. Κι εγώ, έχω γράψει επανειλημμένως.