Ολυμπιακή… απογοήτευση

Σαν το καραβάκι και οι ελπίδες του έθνους για όσα θα έφερναν οι Ολυμπιακοί Αγώνες έπλευσαν δυστυχώς για μια ακόμη προς την απογοήτευση

Τι έμεινε αλήθεια από εκείνη τη μεγάλη ιδέα των πιο ανθρώπινων Ολυμπιακών
Αγώνων; Τι απέμεινε από την υπερπροσπάθεια του έθνους να αντεπεξέλθει σε
ημερομηνίες, σε οργάνωση, σε εγκαταστάσεις, σε φιλοξενία, σε προστασία; Τι
απέμεινε από μια σπουδαία τηλεοπτικώς τελετή έναρξης, που αντιμετωπίστηκε
τουλάχιστον σαν αναβίωση της αίγλης του αρχαιοελληνικού πολιτισμού, και τι
απέμεινε από την ιδέα του εθελοντισμού, που παρακίνησε πλήθη τα οποία
εργάστηκαν με μοναδική για το έθνος συνέπεια;

Τις απαντήσεις αναζήτησε ο Παύλος Τσίμας με το «Σταυρόλεξό» του (Mega),
έναν χρόνο μετά τις ημέρες εκείνες της μεγάλης γιορτής, των υποσχέσεων και των
προσδοκιών.

Οι αθλητές των μεταλλίων έμειναν με τα μεγάλα λόγια. Το χρυσό των καταδύσεων
δεν στάθηκε αφορμή για να δοθεί προσοχή στο άθλημα. Ούτε το μετάλλιο του τάε
κβον ντο οδήγησε σε περαιτέρω φροντίδα για τους αθλητές. Ο ολυμπιονίκης μας
δεν έχει καν κατάλυμα για να μένει όταν προπονείται στην Αθήνα.

Οι μεγάλες εγκαταστάσεις; Έχουν εγκαταλειφθεί στον χρόνο και στη φθορά. «Μια
μαρίνα σκουριάζει», λέει πικρά ο Κακλαμανάκης στον φακό. Είχε την ελπίδα ότι
πολλά παιδιά θα διευκολύνονταν να στραφούν στα θαλάσσια αθλήματα. Ούτε αυτό
συμβαίνει. Το Σπίτι της Άρσης Βαρών, επειδή έχει δύσκολη πρόσβαση, δεν μπορεί
να αξιοποιηθεί (η εκπομπή αποκάλυψε στοιχεία από εκθέσεις εταιρείας που
μελέτησε δυνατότητες χρήσης των εγκαταστάσεων).

Τα έργα κατασκευάστηκαν βιαστικά με στόχο μόνον τους Αγώνες και όχι την
επόμενη ημέρα. Και αυτό αποτελεί ένα από τα χαρακτηριστικά της φυλής.
Πιεσμένοι τρέχαμε να ανταποκριθούμε στο όνειρο. Σαν ερωτευμένοι που δεν
σκέφτονται το αύριο. Ή ως Έλληνες που οφείλουν να αποδείξουν το μεγαλείο της
ιστορικής φυλής τους. Και μετά, όταν οι προβολείς φύγουν από τα πρόσωπά τους,
απομένουν με τα προδομένα συναισθήματα. Για ακόμη μία φορά.

Αρνήθηκε την απογοήτευση ο Παπαϊωάννου των τελετών. Δεν είχε λόγο.
Κατάφερε με την ομάδα του να κάνει με δικούς του όρους αυτό που επιθυμούσε.
Στο κάτω κάτω δεν είναι δυνατόν επειδή το έθνος έδειξε, ως όφειλε, τον
καλύτερό του εαυτό εκείνες τις ημέρες να περιμένουμε ότι θα μείνει έτσι. Θα
είμαστε χαζοχαρούμενοι αν φερόμαστε έτσι, είπε στον Παύλο Τσίμα. Και έχει
δίκιο. Ωστόσο, ήταν πικρό να ακούς ότι δεν υπήρχε καμία πρόβλεψη για την
επομένη ημέρα ώστε να αξιοποιηθεί η μεγάλη προσπάθεια του έθνους, ότι υπάρχουν
δικαιολογίες όπως αυτές της κ. Φάνης Πάλλη-Πετραλιά πως τόσο στο Σίδνεϊ όσο
και στη Βαρκελώνη τα έργα παραδόθηκαν στις κυβερνήσεις δύο και έναν χρόνο
μετά, ενώ η ελληνική τα παρέλαβε γρήγορα και δεν ξέρει τι να τα κάνει!

Με την τεχνική ενός σταυρολέξου η εκπομπή συμπλήρωσε την εικόνα των
προσδοκιών τού τότε και του τι απέμεινε σήμερα, αφήνοντας όμως ένα γλυκό
συναίσθημα και αυτό όχι πλέον από τη συνέπεια ή μη των στρατηγικών
εκμετάλλευσης της ολυμπιακής ιδέας, αλλά από τις ψυχές των απλών ανθρώπων, των
εθελοντών, εκείνων που στρατεύτηκαν στην ιδέα της προσφοράς, στην εικόνα της
φιλοξενίας και της φιλίας των ανθρώπων, στο αυθεντικό, ρομαντικό ολυμπιακό
όραμα. Απόλαυσαν τη στιγμή της γιορτής, συνέβαλαν στην Ιστορία.

Με τα κάλλη μου και τον δεσμό μου…

Οι διαγωνιζόμενες στα καλλιστεία για το Πλέι Μέιτ της χρονιάς είχαν το
«όραμα» αυτοπροσώπως να τους δείχνει τον δρόμο, μια Γωγώ Μαστροκώστα στη σκηνή
να τις παρουσιάζει και να κάνει σόου τη σχέση της, τον δεσμό της – πώς να το
πούμε αυτό; – με τον Κώστα Σόμμερ (αυτός στο πρώτο τραπεζάκι πίστα του
πανηγυριού). Με τα κάλλη της, χυμώδη, να ξεχύνονται από λιλιπούτεια κομματάκια
ύφασμα, αλλά παρά τα κομπλιμέντα για την ομορφιά της εκείνη δεν είχε μάτια
παρά για τον αγαπημένο της, τάχα έτοιμη να του βγάλει τα δικά του αν τα ρίξει
σε άλλην. Έτσι έδινε στα κορίτσια το καλό παράδειγμα για σπουδαία καριέρα – σε
τι αλήθεια; – και μεγάλο σουξέ στο μέλλον.

Όσο για την κριτική επιτροπή των καλλιστείων Πλέι Μέιτ (Star) διέθετε
μεταξύ των μελών της έναν Νίκο Μουρατίδη, τον ίδιο που είχε προ μηνών επιτεθεί
στη σκηνοθεσία του «Fame Story» για την προκλητική εμφάνιση της Ιωάννας Λίλη
σε βιντεοκλίπ διαγωνιζόμενου αοιδού – αλήστου μνήμης οι καβγάδες τότε για το
ζήτημα. Απλώς η εν λόγω νεαρή είναι μία από τις ιστορικές βραβευθείσες των
καλλιστείων Πλέι Μέιτ. Τότε είχε χαρακτηρίσει «τσόντα» την εμφάνισή της. Για
εκείνη της Γωγώς Μαστροκώστα και των διαγωνιζόμενων δεν είχε κουβέντα,
αντιθέτως είχε πολλή χαρά. Τι να πει κανείς; Μάτια να ‘χει να χαζεύει, γιατί
για μυαλό… ποιος το ‘χασε!