MATIEΣ Aναισθησία

Δεν ξέρω αν ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος διαβάζει εφημερίδες και ποιες.
Υποπτεύομαι ότι διαβάζει πολλές. Θα του προτείνω άλλη μία, που την γράφουν
πιτσιρικάδες και την γνωρίζει: την εφημερίδα-περιοδικό «Schooligans». Σ’ αυτό
το φύλλο, οι μικροί δημοσιογράφοι «του τελευταίου θρανίου» έχουν πάρει
συνέντευξη από τον γνωστό μουσικό Γιάννη Αγγελάκα, που εμφανιζόταν παλαιότερα
στις Τρύπες.

Ο Αγγελάκας αφιερώνει στον Μακαριώτατο ένα «αιρετικό τραγουδάκι», που το πιο
ήπιο τετράστιχό του είναι αυτό: «Πες μου πώς γίνεται η αγάπη/ να ζει από τη
λέξη “εχθρός”/ και πώς θα βρω τη σωτηρία/ σκυμμένος και βουβός». Θα αντιγράψω,
όμως, και το επόμενο: «Κι αν πάλι αυτό το τραγουδάκι/ σου μοιάζει αιρετικό/
διάολε, φύγε από μπροστά μου/ μου κρύβεις τον Θεό»!

Βάζω αυτούς τους στίχους, για να δει ο Χριστόδουλος ότι πολλοί άνθρωποι,
μεταξύ των οποίων αρκετοί νέοι και «προχωρημένοι», δεν τον βλέπουν με τα ίδια
μάτια που βλέπει ο ίδιος τον εαυτό του. Και αυτό θα τον βοηθήσει να γίνει,
σίγουρα, καλύτερος. H κριτική, ακόμη και η πιο σκληρή, ποτέ δεν κάνει κακό. Το
ίδιο ισχύει και για τους πολιτικούς. Που ο Αγγελάκας, ο οποίος συναναστρέφεται
νέους, τους αντιμετωπίζει έτσι: «Ο Καραμανλής; Λίγος». «Ο Γιώργος Παπανδρέου;
Πολύ λίγος».

Διάβασα ένα κομμάτι του Φώτη Απέργη για τον Μάνο Χατζιδάκι – συμπληρώθηκαν 11
χρόνια από τον θάνατό του – στο περιοδικό «7» της «K. Ελευθεροτυπίας».
Πρόκειται για μια συνέντευξη του Γιώργου Χατζιδάκι – θετού γιου τού μεγάλου
συνθέτη – στην οποία λέγονται πολύ ωραία πράγματα: για νέα CD, για βιβλία, για
πολιτικούς που τρέχουν να συναντήσουν τη νικήτρια της «Γιουροβίζιον», για τους
χιλιάδες δίσκους που πουλάει η «Τζοκόντα» κάθε χρόνο, εδώ και δεκαετίες…

Κάποια στιγμή, ο Απέργης ρωτάει: «Βλέπω ότι έχετε αλλάξει ελάχιστα το σπίτι,
από τότε που ζούσε ο Χατζιδάκις. Το νιώθετε πια σαν δικό σας σπίτι ή υπάρχουν
ακόμα στιγμές που πιστεύετε ότι εκείνος δουλεύει κλεισμένος στο γραφείο του;».
«Δικό μου σπίτι το ένιωθα και όσο ζούσε ο Μάνος. Και δεν τον φαντάζομαι στο
γραφείο του. Κατοικεί μέσα μου. Άλλωστε, τίποτα εδώ δεν είναι μουσειακό (…)
Αλλ’ αυτό που έχει σημασία είναι να ψηφιοποιηθεί το αρχείο του, δεκάδες
μαγνητοταινίες, παρτιτούρες και άλλα ντοκουμέντα και να αξιοποιηθεί σ’ έναν
καταλληλότερο χώρο, επισκέψιμο από μελετητές και σπουδαστές, όπως ο ίδιος
ονειρευόταν». «Και έντεκα χρόνια δεν ενδιαφέρθηκε κανείς γι’ αυτό;». «Κανείς.
Βλέπετε, ο Χατζιδάκις έχει ευθύνη για την ευαισθησία των σύγχρονων Ελλήνων.
Για την αναισθησία, αναζητήστε αλλού τους υπευθύνους». Υπέροχο!