ANAΛΩΣIMA Όχι στην επιστήμη

Τα δύο «όχι» στο Σχέδιο Ανάν από τους Ελληνοκυπρίους και στο Ευρωπαϊκό
Σύνταγμα από τους Γάλλους, έχουν ένα κοινό σημείο. Είναι, μεταξύ άλλων, «όχι»
στα μεγάλα και δύσκολα κείμενα. Και για τα δύο κείμενα ειπώθηκε ότι ήταν
μακροσκελή και περίπλοκα, ο κόσμος, παρατήρησαν πολλοί, δεν μπορεί να κάθεται
να διαβάζει τέτοια κατεβατά. Τα είχαν συντάξει και τα δύο ειδικοί, με γνώσεις
νομικές, προφανώς τα είχαν φορτώσει όρους που δεν διδάσκονται στη Μέση
Εκπαίδευση. Το όλο ύφος θα ήταν πολύ κουραστικό, οπωσδήποτε. Οι επιστήμονες,
οι νομικοί ειδικά, ξέρουν καλά ότι υπάρχουν χιλιάδες λεπτομέρειες της
καθημερινής ζωής που πρέπει να ρυθμιστούν, ενδεχόμενες συγκρούσεις, ακολουθούν
την παράδοση των άλλων συνταγμάτων, των διακηρύξεων, των διεθνών συμφωνιών,
του ρωμαϊκού δικαίου. Μια μακριά, ακαταλαβίστικη κληρονομιά πλήξης. Πλήξης που
σε πλήττει μάλιστα. Νόμοι που δεν ξέρεις και που μπορεί να στραφούν εναντίον
σου. Το «όχι» του λαού είναι κατά βάθος και «όχι» σε όλη αυτή την ειδίκευση.
Αν αντί για μεγάλα κείμενα προτεινόταν ένα ωραίο ποίημα, ένα σύνθημα, ένα
πετυχημένο σλόγκαν, τα πράγματα θα ήταν αλλιώς. Αν γινόταν τραγούδι, ένα
ωραίο, πετυχημένο, ρυθμικό κι αγαπησιάρικο τραγουδάκι, τότε θα ήταν
ακαταμάχητο. Αν το λανσάριζε ο Μπόνο, ας πούμε, ποιος θα μπορούσε να του
αντισταθεί; Αν μιλούσε για ζωή χωρίς σύνορα, για καινούργια πατρίδα, για
ειρήνη, για συνύπαρξη των χρωμάτων, αρμονία των γλωσσών, ορχήστρα των διαφορών
και τέτοια; Στο κάτω κάτω αυτά δεν ονειρευόμαστε για την Ευρώπη; Και για την
Κύπρο; Όμως οι νομικοί πήραν στα σοβαρά τη δουλειά τους, νόμιζαν ότι μπορούν
να χτίσουν ένα νέο καθεστώς με λογική και επιστήμη κι εισέπραξαν απόρριψη.
Ίσως να έκρυβε μέσα της πέρα από την πολιτική στάση και την ικανοποίηση του
απλού πολίτη που καταργεί τους ειδικούς με μία λέξη.