Φίλα με, μας βλέπουν

Τον συνήθη έρωτα των ριάλιτι ανέλαβαν να υποδυθούν η Φάνια και ο Αντρέας. Άραγε το πιστεύουν και οι ίδιοι ότι τους συμβαίνει;

Δύο νέοι προσπαθούσαν να εξομολογηθούν κάτι σαν έρωτα του ενός προς τον άλλον.
Καθισμένοι σε εκείνη την απομίμηση αυλής τού μπιγκμπραδερικού «Dream Show»
(Alpha) και οι δυο τους επίδοξοι ηθοποιοί βρέθηκαν να υποδύονται μπροστά στην
κάμερα τους «ερωτευμένους» εαυτούς που τους άρεσε να επιδείξουν δημοσίως.

Εκείνη αφού εξομολογήθηκε στο κοινό, καθισμένη μόνη της στο ειδικό δωμάτιο
δημοσίων δηλώσεων και εξομολογήσεων, τι αισθάνεται για εκείνον, πόσο τον
αγαπάει «σαν άνθρωπο» και «θέλει να σταθεί δίπλα του» και «να τον βοηθήσει»,
γιατί είναι ένας από τους προτεινόμενους για αποχώρηση, κατόπιν τον συνάντησε
δίπλα στην πισίνα για να του εξηγηθεί.

«Μου άρεσες από την αρχή, ξέρω ότι σου άρεσα κι εγώ, αλλά ύστερα από
όσα έγιναν – τι αλήθεια; – πλέον ξέρω ότι αυτό που θες από μένα είναι να είμαι
φίλη σου, μάνα και αδελφή σου και αυτά θα σου δώσω».

Ωραίος ρόλος για μια νεαρή που επιδιώκει να πείσει για το υποκριτικό της
ταλέντο, την ίδια στιγμή ηθοποιός του εαυτού της και ειλικρινής τουλάχιστον ως
προς τη διάθεσή του να εκτεθεί.

Εκείνος ήθελε να προσπαθήσουν τον έρωτα. Εκεί, μπροστά στις κάμερες, αν και
ήταν οι πρώτες που καταδικάστηκαν και από τους δύο: «Είμαστε οι δυο μας τώρα,
Ανδρέας και Φάνια, δεν υπάρχουν οι κάμερες, μιλάμε μεταξύ μας».

Το δράμα, αυτό που απολαμβάνει το κοινό αλλά και το εν λόγω ζευγάρι,
είναι ότι οι κάμερες υπάρχουν. Αυτές επιβάλλουν την ταχύτητα με την οποία
οφείλουν να εκφραστούν συναισθήματα και μεγεθύνουν την προσποίησή τους.

Έτσι αξιοποιήθηκαν από όλα τα ριάλιτι οι ερωτικές ψευδαισθήσεις των
εγκλείστων, αφού ντοπαρίστηκαν με μπόλικο σκάνδαλο. Ο υποτιθέμενος έρως
«Καραφώτη – Μάρως» υπήρξε για παράδειγμα το ισχυρότερο εμπορικό προϊόν του
«Fame Story». Το δήθεν love story πούλησε περισσότερο από ολόκληρη την
παραγωγή. Αναπόφευκτο ήταν να γίνει ένα είδος μοντέλου ο «έρως», ένα είδος
τεχνικής για την παραμονή σε ένα ριάλιτι.

Με άλλα λόγια, το φιλί που εν τέλει αντάλλαξαν on camera οι κατά
συνθήκην «Dream Show» ερωτευμένοι δεν γνωρίζουμε αν και πόση συγκίνηση είχε
γι’ αυτούς, αλλά για τον θεατή έμοιαζε ξενέρωτο. Καχύποπτος πλέον και αυτός
από τις τόσες απόπειρες να εξομολογηθούν τάχα έρωτα υποτιθέμενα ζεύγη για να
τους χωρίσει, ψηφίζοντας τον ένα από τους δύο για αποχώρηση. Υποψιάζεται ότι
το «προϊόν» που του προσφέρεται, το θέαμα του έρωτα, δεν είναι αυθεντικό. Και
αν στο θέατρο είναι έτοιμος για τη σύμβαση που απαιτεί ο μύθος, στο ριάλιτι
έχει άλλες απαιτήσεις.

Το θλιβερό είναι ότι δύο νεαροί που υποτίθεται επιθυμούν να υπηρετήσουν το
θέατρο, βρέθηκαν να εξοντώνουν πολύτιμα συναισθήματα-εφόδια για αυριανές
ενδεχόμενες ερμηνείες τους μπροστά στις ευκαιριακές ριαλιτζήδικες κάμερες. Και
το δυστύχημα γι’ αυτούς είναι ότι τους είχαν προλάβει άλλοι.

Μπορεί το θέατρο να υπηρετήθηκε από πολλές «σχολές», μπορεί ορισμένες
από αυτές να «έπαιξαν» με την έννοια της πραγματικότητας, από εκείνη που ήθελε
κοινό να κάθεται στη σκηνή, μέρος της παράστασης ως σύνδεση σκηνοθεσίας και
πραγματικότητας, μέχρι εκείνη που επεδίωκε την πρόκληση φθάνοντας να επιδείξει
ή και να πετάξει ωμά κρέατα στους θεατές.

Μίμοι πρώην ριαλιτζήδων αντί ηθοποιοί

Ακόμη και αυτή η προκλητική ωμότητα ωστόσο κρύβει σκέψη, ψυχική κατάθεση,
απόπειρα δημιουργίας.

Το ριάλιτι διαλύει στα οξέα της τηλεοπτικής προχειρότητας κάθε είδους
οργανωμένη άποψη για την παρουσίαση της πραγματικότητας. Μόνο το χάζι
επιδιώκει.

Ένα «παιχνίδι» χωρίς τη διάθεση του παιχνιδιού, μόνο με τη διάθεση της
ναρκισσιστικής προβολής των πληκτικών, ακατέργαστων εαυτών των «παικτών», που
με αυτούς επιδιώκουν μια ευνοϊκή ψηφοφορία.

Ο αληθινός ηθοποιός, ο οποίος θέλει να υπηρετήσει την υποκριτική ως τέχνη
και όχι ως μέθοδο διασημότητας, γνωρίζει ότι έχει να διανύσει μακρά διαδρομή
έως τη συνείδηση και από εκεί να επιστρέψει υποδυόμενος, αναλόγως του ρόλου,
χαρακτήρες που δεν την έχουν.

Το «Dream Show» αποθεώνει το βόλεμα των επίδοξων ηθοποιών στην έλλειψη
συνείδησης, στην προσποίηση χωρίς σκέψη που πόρρω απέχει από την τέχνη της
υποκριτικής, στο ξόδεμα ακόμη και των ψηγμάτων θεατρικής μαθητείας, αφού
διδάσκονται ο αυτοματισμός και η ευκολία.