Mατ από τον «Mπάτμαν»

Ενορχήστρωση, χορογραφία, ρεαλισμός. Ο τελευταίος Μπάτμαν («Batman begins»),
που προβάλλεται από σήμερα στις ελληνικές αίθουσες, είναι η αφήγηση της αρχής
του Μπάτμαν. Ο πρώτος Μπάτμαν είναι και ο καλύτερος όλων των Μπάτμαν. H αρχή
το ήμισυ του παντός!

Με τρεις κινήσεις ο σχεδόν άγνωστος «παίκτης» Κρίστοφερ Νόλαν παίρνει
βασίλισσα και κάνει ματ σε όλους τους ανταγωνιστές του – συμπεριλαμβανομένου
και του Τιμ Μπάρτον – που στο παρελθόν «έπαιξαν» με τον βασιλιά Μπάτμαν και με
όλα τα πιόνια της Γκόθαμ σίτι.

Πρώτον, ενορχηστρώνει το οπτικό με το δραματικό μοτίβο των Χανς Ζίμερ
και Τζέιμς Νιούτον Χάουαρντ, το οποίο σε σύλληψη και ένταση συναγωνίζεται το
μοναδικό σάουντρακ του «Τελευταίου των Μοϊκανών». Το αποτέλεσμα αυτής της
εξαιρετικής συνεύρεσης είναι κυρίως ακουστικό, αλλά ο θεατής – λόγω
κινηματογραφικής οφθαλμαπάτης – το αντιλαμβάνεται ως οπτικό. Αυτό το
διαβολεμένο, υπόκωφο, μοτίβο οδηγεί τον… αμφιβληστροειδή και καθηλώνει την
προσοχή!

Δεύτερον, με το επίσης ενορχηστρωμένο μοντάζ και τη σκοτεινή φωτογραφία
«κόβει» σε μικρά αόρατα κομματάκια τις σκηνές δράσης και αφού στη συνέχεια τα
συνδέσει και τα «ράψει» παράγει φευγαλέα πετάγματα, με αποτέλεσμα να
δημιουργείται η οφθαλμαπάτη του ακαριαίου αιφνιδιασμού από τις εφόδους του…
πουλιού. Έτσι ο αμφιβληστροειδής μεταβιβάζει στον εγκέφαλο την εξής, ψευδή,
πραγματικότητα: Αφού πετάει ο Μπάτμαν, πετάει και η ταινία!

Και τρίτον αφαιρεί κάθε ίχνος μεταφυσικής από τις ιπτάμενες ιδιότητες
της Νυχτερίδας. Ένας πολυμήχανος εφευρέτης προμηθεύει μηχανισμούς που βοηθούν
τον Μπάτμαν να εντυπωσιάζει και να τρομάζει τους εχθρούς. Το θέατρο και η
απάτη μοιάζει με ταινία μέσα στην ταινία. Όπως δηλαδή ο Κρίστοφερ Νόλαν
εξαπατά τους θεατές, έτσι και με το θέατρο του Μπρους Γουέιν (alter ego του
Μπάτμαν) εξαπατώνται αντίπαλοι και φίλοι!

«Batman begins». Ο Κρίστιαν Μπέιλ στην καλύτερη αρχή της θρυλικής νυχτερίδας!

Το σεναριακό υπογάστριο αυτής της συναρπαστικής οπτικής «μουσικής» μοιάζει με
ιδεολογική επιτομή των φιλελεύθερων αρχών του Τζορτζ Ουάσιγκτον και του
Φράνκλιν Ρούζβελτ! H σηψαιμία από τη διαφθορά, το εύκολο χρήμα και τη
συνεργασία των συγκοινωνούντων δοχείων εξουσίας-υπόκοσμου έχουν φτάσει μέχρι
τα νύχια της Γκόθαμ σίτι (ΗΠΑ). H ολική παρακμή παράγει εκατομμύρια άστεγους
και παρίες. Ένας εξ αυτών δολοφονεί στον δρόμο τους γονείς του Μπρους Γουέιν
(Κρίστιαν Μπέιλ), τους ιδιοκτήτες της μοναδικής παραγωγικής, βιομηχανικής,
επιστημονικής αυτοκρατορίας φιλότεχνων και φιλάνθρωπων πλουσίων. Ορφανός ο
μικρός Μπρους με το μυαλό προσηλωμένο στην εκδίκηση καταλήγει στο κρησφύγετο
μιας μυστικής αδελφότητας νίντζα (Κεν Γουατανάμπε και Λίαμ Νίσον οι αρχηγοί
της), οι οποίοι τον εκπαιδεύουν στις πολεμικές τέχνες και τον προετοιμάζουν
ψυχολογικά να καταπολεμεί τους φόβους του, προκαλώντας φόβο στους αντιπάλους
του. Σκοπός τους η οριστική καταστροφή κάθε γεωγραφικού σημείου διαφθοράς και
παρακμής. Περίπου σαν ένα «τυφλό» πλουσιόπαιδο να εκπαιδεύεται στα στρατόπεδα
του Μπιν Λάντεν!

«Πρέπει να πέσεις για να σηκωθείς»

Αφού πρώτα ο Μπρους Γουέιν ανατινάξει και μετατρέψει σε αποκαΐδια τη
«φωλιά» της αδελφότητας, επιστρέφει στη γενέτειρά του και εφορμά εναντίον των
«κακών», προκειμένου να απολυμάνει την Γκόθαμ σίτι απ’ όλες τις βρωμιές και
τους γκάνγκστερ. Μοναδικοί συνεργάτες του είναι η αδιάφθορη εισαγγελέας Κέιτι
Χολμς (δικαστική εξουσία), ο έντιμος μπάτσος Γκάρι Όλντμαν (αστυνομία), ο
πολυμήχανος εφευρέτης Μόργκαν Φρίμαν (επιστήμη) και ο γέρος μπάτλερ Μάικλ Κέιν
(εργατική τάξη). Ορμητήριό του τα θεμέλια του αρχοντικού του, εντός των οποίων
ένας ηρωικός αξιωματικός φυγάδευσε μαύρους σκλάβους στη διάρκεια του
Αμερικανικού Εμφυλίου Πολέμου. Δύο είναι οι βασικοί εχθροί του. Ο εσωτερικός
(ας πούμε ο Μπους) και ο εξωτερικός (η τρομοκρατία). Και στα αυτιά και την
ψυχή του μια φράση του πατέρα του αντηχεί: Πρέπει να πέσεις για να σηκωθείς!

O «Μπάτμαν» απέναντι στα «NEA», στη σελ. 25