Οι γάτες…

Ανοίγω, λοιπόν, τον τόμο «Φεστιβάλ Αθηνών 1955 2005 / 50 χρόνια» που σας έλεγα
χτες. Και έτσι, βιαστικά, με την πρώτη ματιά και μόνο, βλέπω στο Φεστιβάλ του
1967 να καταγράφονται όλες, μα όλες, οι εκδηλώσεις που ξέρουν και οι γάτες –
της θεατρολογίας, τουλάχιστον, που έχουν ανοίξει και κανένα βιβλίο… – ότι
ακυρώθηκαν από τα ξένα συγκροτήματα ως μποϊκοτάζ κατά της νεόκοπης τότε
δικτατορίας. Και διαβάζω ότι, το ’76, Σπάρτακο με τα «Μπαλσόι» χόρεψε ο
Βλαντίμιρ Βασίλιεφ – ο οποίος ούτε καν είχε έρθει στην Αθήνα. Και βλέπω
φωτογραφία – μαγική εικόνα από συναυλία της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών του 1958
με τη λεζάντα «ΚΟΑ, G. Bahauer» – η οποία ήταν σολίστ -, αλλά σ’ αυτή τη
φωτογραφία ούτε Τζίνα Μπαχάουερ υπάρχει ούτε πιάνο γιατί προφανώς τραβήχτηκε
πριν να βγει στη σκηνή η σολίστ και πριν να φέρουν το πιάνο… Και βλέπω σε
εκδηλώσεις αστερίσκους που σημαίνουν, λέει, ότι «δεν βρέθηκαν περαιτέρω
στοιχεία στο αρχείο του Ελληνικού Φεστιβάλ» για την εκδήλωση.

… και ο τόμος της Άγνοιας

Μα τόλμησαν να εκδώσουν τόμο – αφιέρωμα – που τιμάται και με 20 ευρώ – χωρίς
έρευνα «εκτός του αρχείου του Φεστιβάλ», που από πρώτο χέρι ξέρω ότι
ουσιαστικά δεν υπάρχει; Χωρίς να έχουν βάλει κάτω τον κώλο τους να ψάξουν – το
στοιχειώδες – στον Τύπο της εποχής; Θρασύτητα να το χαρακτηρίσω; Προπέτεια;
Άγνοια; Τεμπελιά; Ή βλακεία; Τότε ΠΟΙΟΣ Ο ΛΟΓΟΣ να εκδοθεί ο τόμος; Και ΣΕ TI
χρησιμεύει όταν περιέχει ανύπαρκτα στοιχεία; Και η «θεατρολογική επιμέλεια» –
αν έχετε τον Θεό σας! – σε τι συνίστατο; Τέτοια άρπα κόλλα είναι τουλάχιστον
προσβλητική. Θα ήθελα να μάθω – απαιτώ να μάθω – ποιοι και πόσο πληρώθηκαν –
δηλαδή τους πληρώσαμε εμείς… – για την απαράδεκτη αυτή προχειρότητα.