Στον χορό των μπιζελιών

O πόλεμος των άστρων στο καλάθι της νοικοκυράς. Για ένα κιλό κεράσια,
πέντε-έξι ντομάτες, μελιτζάνες και ζαρζαβατικά κλείνονται συμβόλαια και άτοκες
δόσεις. Επιδέξιοι τύποι αρπάζουν σακούλες από καρότσια και εξαφανίζονται. Τα
«Μαυρομάτικα» αυτόν τον καιρό, σε αναζήτηση καλύτερου μέλλοντος, κάνουν
καριέρα στην ποπ. Όλα έχουν σχέση.

«Mοnkey Business» The Black Eyed Peas (Universal)

Εκτός από σχέση με την πραγματικότητα, έχουν θέση στη θεωρία της σχετικότητας
όσον αφορά τις χαλαρές επαφές τους με τα κεντρικά σημεία του χιπ χοπ. Από όπου
εξορμούν οι Black Eyed Peas, του Λος Άντζελες «καρποί», για να κατακτήσουν τον
κόσμο, από την στιγμή που κατάλαβαν πως κάτι τέτοιο είναι εφικτό. Παίρνεις
έναν ρυθμό, εν είδει ευφυολογήματος και σαν δόλωμα τον ρίχνεις στα ανοιχτά και
περιμένεις να τσιμπήσει το ψάρι. Στο μεταξύ, σκαρφαλώνεις και στο κύμα που
έρχεται από τη θρυλική σερφ-κιθάρα του Ντικ Ντέιλ που παίζει το «Μισιρλού»
(έτσι ξεκινάει το πρώτο του άλμπουμ «Pump It») και βγαίνεις μερικά μέτρα πιο
κάτω, μούσκεμα από τον ρυθμό, αλλά με μια καλή ψαριά εξασφαλίζοντας τον
επιούσιο και οπωσδήποτε πρόσκληση στο πάρτι.

«Μαυρομάτικα» και λάιτ – οι Black Eyed Peas λανσάρουν «Μαϊμουδίστικες δουλειές»

Ως εδώ περίφημα – η αποστολή των Black Eyed Peas, ως «Monkey Business»,
επετεύχθη – ούτε τραυματίες ούτε πληγωμένα αισθήματα ούτε υψηλές προσδοκίες,
για να λέμε την αλήθεια. Είναι μια ποπ-σόουλ με αυτοκόλλητο χιπ χοπ, που
αποστρέφεται το gangsta rap και τις κακές παρέες – αλλά μη βάλει κανείς στον
νου του τους Outkast και τα επιτεύγματά τους, απέχουν πολύ από αυτούς. Ό,τι
βγαίνει φυσικά και αβίαστα στους ράπερ της Ατλάντας, προκύπτει με κόπο και
απώτερο σκοπό στους Black Eyed Peas – που μετά το «Elephunk» λάτρεψαν τη φήμη
(τους λάτρεψε βέβαια προηγουμένως αυτή). Στον στενό κύκλο των «Μπιζελιών» η
άφιξη της μις Φέρτζι έφερε το σεξαπίλ που έλειπε, έτσι ώστε να στείλει
ακαριαία σε πλανητική τροχιά το «Don’t Phunk With My Heart» και να βρεθεί το
σημείο αναφοράς στο «My Humps», ωδή στα οπίσθια της ωραίας. Ο Will.Ι. Am
πιάνει το βαθύ νόημα στον αέρα και αφήνει τον Τζέι Z και τον Πι Ντίντι που
έχουν τα μεγάλα καράβια να έχουν και τις μεγάλες ευθύνες. Στο δικό του
κατάστρωμα και στον χορό καλούν οι Peas τον Στινγκ (νάτες οι σχέσεις με Αγγλία
και Αμαζόνιο), τον Τζάστιν Τίμπερλεϊκ (ιδού ο νέος σταρ) και τον Νονό του
φανκ, Τζέιμς Μπράουν, για να έχουν τις ευλογίες του μεγάλου. Στο κάτω κάτω,
για το πάρτι ήρθαν τα παιδιά. Δεν θα ξημερώσουν κιόλας.

«Saul Williams» Saul Williams (V2)

Ποιητής, τραγουδιστής, συγγραφέας, ηθοποιός, ράπερ και κήρυκας, η δουλειά του
είναι να γεφυρώνει ό,τι χωρίζεται στη μέση. Ο Σάουλ Γουίλιαμς γεννήθηκε σε μια
συναυλία του Τζέιμς Μπράουν – εκεί έπιασαν οι πόνοι τη μαμά του και με το
καλημέρα σε αυτόν τον κόσμο άκουσε το «I’m Black and I’m Proud». Περήφανος και
αποφασισμένος, διαχώρισε τη θέση του από τους ράπερ της αλάνας, βγήκε στη
σκηνή με τους Fugeeς και τον Άλεν Γκίνσπεργκ. «Δεν μεγάλωσα με όπλα αλλά με
βιβλία, για να αποσπούν την προσοχή μου από τον καθρέφτη, όταν η φάτσα μου με
χάλαγε πολύ». Οπότε, μην ψάχνετε, τίποτε δεν τον σταματάει, πότε
μεταμορφώνεται σε έναν Λένι Κράβιτς με όραμα, πότε ανεβαίνει στον άμβωνα σαν
άλλος Μάξι Τζαζ και από τη στιγμή που ένα μικρόφωνο είναι εκεί κοντά, ο Σάουλ
θα είναι ευτυχισμένος άνθρωπος. Και το αυτό επιθυμεί και για τον πλησίον.

«Fillet of Soul Opus 2» by Tassel & Naturel (Eros)

Τζαζ ή electronica, λοιπόν; Και τα δύο, αν δεν σας πειράζει. Και τα τρία, λέει
ο dj Cam που αν και Γάλλος, απαντά «ναι» στην ομοφωνία – γιατί όχι και λίγο
χιπ χοπ να νοστιμίσει το «πιάτο». Συνεργάτες του ανεξάντλητου
ντιτζέϊ/παραγωγού για αυτό το απαιτητικό πρότζεκτ ο σαξοφωνίστας Γκιγιόμ
Νατιρέλ, που έχει παίξει με Τίτο Πουέντε και Μπιόργκ, μεταξύ άλλων εκλεκτών
που μοιράζονται την άποψη πως η μουσική είναι μία και ο Αλεξάντρ Τασέλ,
κιμπορντίστας του Άρτσι Σεπ για ένα φεγγάρι. Τζαζ «σπαρταριστή» πάνω στα
κομπιουτερίστικα καμώματα του Καμ, η τέλεια συμφωνία στο επόμενο κεφάλαιο του
ρυθμού, για τους μελετηρούς του χώρου ή για σκέτη απόλαυση. H αλήθεια
βρίσκεται πάντα στη μέση, ανάμεσα στους προγραμματιστές και στα φυσικά όργανα,
στην αφετηρία και στον προορισμό, στον δρόμο δηλαδή.

Ραντεβού στον προαστιακό

«Outro Urban», V/Α (sirius)

Σκηνικό «Απατηλής Λάμψης της Ματαιοδοξίας», την ώρα που βγαίνεις στον δρόμο.
Από το κέντρο βρίσκεσαι στα προάστια χωρίς καλά να το καταλάβεις. Και η
ματαιότητα περιμένει στο φανάρι να περάσει απέναντι, ενώ ρολάρεις χαλαρά με
Έιμι Γουάινχαουζ (εξασφαλίστε αμέσως το άλμπουμ της – γι’ αυτή τη νέο-σόουλ
αθωότητά του), με Jestofunk και Les Nubians και μεταξένια nu-jazz με όλα τα
κομφόρ του ήχου της εποχής, που ανεβάζει ταχύτητες – στο δεύτερο CD, πιο χιπ
χοπ, πιο urban, πιο Busta Rhymes και Method Man – είσαι κιόλας στην άγρια
πλευρά της πόλης. Απόλαυσέ το και διάλεξε. Κέντρο ή προάστια. Και τα δύο –
αρκετά με τα διλήμματα.