Tα μπλουζ της περιπλάνησης

Μπορείς να φωνάζεις όσο θες, να κάνεις όσο σαματά σού αρέσει. Αν δεν έχεις
τίποτε να πεις, δεν θα ξεκολλήσεις από την ταπετσαρία της σαχλαμάρας (παλιά
ροκ αλήθεια, που ακολουθούν καταιγιστικά ντραμς και μετά ησυχία, σαν να μη
συμβαίνει τίποτε).

«Mighty Rearranger», Robert Plant (V2)

Ρόμπερτ Πλαντ, ο άρχοντας. Γιατί η ροκ ψυχή μετά τα δεύτερα -άντα φαίνεται…

Ο Ρόμπερτ Πλαντ τέτοιες αλήθειες τις έχει διδάξει. Προφέσορ Πλαντ στην έδρα
του. Ενώ στην ποδιά τών Led Zeppelin «σκοτώνονται» παλικάρια, ο μίστερ Zep
τινάζει την ποδιά και απομακρύνεται. Όχι προς άγνωστη κατεύθυνση, προς όλες
τις γνωστές ταυτόχρονα. Την ώρα που τα διαβόητα βραβεία Γκράμις του απένειμαν
το τιμημένο για τη συνολική του προσφορά (αισίως στα 56 του), προτιμούσε να μη
διακόψει τις πρόβες με τους Strange Sensation με τους οποίους «έδενε» τα
τραγούδια. Συγγνώμη, δηλαδή, αλλά το μέλλον έχει μεγαλύτερη σημασία από το
παρελθόν, και το παρόν ακόμη πιο μεγάλη απ’ όλα. Τέσσερις δεκαετίες από τότε
που άρχισε να παίζει μουσική με τους Crawling King Snakes και 25 χρόνια από
τότε που οι Led Zeppelin έγραψαν «τέλος» είναι πολύς καιρός ή τίποτε. Είναι η
εποχή των πειρασμών (πώς και δεν ξαναφτιάχνετε το συγκρότημα; «Για δεν κάνουμε
ταινία, γι’ αυτό!», απαντούσε) και ο βάλτος της αδράνειας παραμονεύει. Όχι, αν
είσαι ο Ρόμπερτ Πλαντ (και ο Πλαντ είναι πολύ περισσότερα από το «Stairway To
Heaven», όσο και αν η φωνή του ανεβοκατεβαίνει στον ουρανό σαν πυρετός του
Σαββατόβραδου). Την όγδοη φορά που κάνει σόλο δίσκο, συνοψίζει τη φιλοσοφία
του. Να πηγαίνεις όπου σε βγάζει ο δρόμος – και να μην κάνεις σαματά άνευ
λόγου. Βάλτε μουσικούς πρώτης ποιότητας να την υποστηρίξουν και το απόλυτο
δόσιμο του καλλιτέχνη και θα έχετε το «Mighty Rearranger». Ξεχάστε σχεδόν τους
Led Zeppelin. Ο Πλαντ οδηγεί το όχημα σε άλλους τόπους και έρχονται οι
μουσικές σαν καρτ-ποστάλ από τα ταξίδια του. Έχει πάει στο Δέλτα του Μισισιπή,
στη Δυτική Ακτή και την Καλιφόρνια, στην έρημο της Αφρικής και στο Μπαλί (μην
τον κρατήσεις στο Λονδίνο, τον σκοτώνεις). Όλα αυτά θα φτιάξουν τα τραγούδια
στον «Παντοδύναμο Αναρρυθμιστή» σαν να υπαγορεύονται από το υποσυνείδητο και
την αντίδρασή του στο στημένο εις βάρος μας πολιτικό παιχνίδι. Από τους πιο
χαμηλούς τόνους της μπαλάντας μέχρι τα θεόρατα «Ζεπελινικά» ανοίγματα,
πινελιές από την ψυχεδέλεια και αφρικανικές επιρροές – τα έχει δέσει όλα με
τους κόμπους του απροσδόκητου και την ξεροκεφαλιά που θα έπρεπε να είχαν οι
κατά δεκαετίες νεώτεροί του ρόκερ αν δεν ήταν τόσο απασχολημένοι με το να
γίνουν σούπερ σταρ. Κάποιοι τουλάχιστον, όχι όλοι.

«Make Believe»

Weezer (Universal)

Υπάρχουν φαινόμενα που δεν δέχονται να υποκλιθούν σε οποιαδήποτε εξήγηση ή
έσωθεν ανάλυση σε βάθος, παρότι ο Ρίβερς Κουόμο έχει από τις σπουδές του στο
Χάρβαρντ όλες τις ικανότητες να εμβαθύνει και θεωρητικά στην περίπτωση των
Weezer. Που εξακολουθούν να αρνούνται να «αφοπλιστούν» από τις παραδοξότητές
τους: ένας ποπ/ευρηματικός λίντερ μπροστά σε ένα ροκ γκρουπ και nerd-rock στα
σαλόνια του Πλέιμπόι. Το «Make Believe», πολύ κοντά στο θρυλικό τους
«Pinkerton» – και σε παραγωγή τού μάστορα Ρικ Ρούμπιν -, βροντοφωνάζει πως όσο
υπάρχουν κιθάρες και θεότρελοι – ακόμη και με διπλώματα – δεν υπάρχει κανείς
λόγος να ανησυχείς. Το θέμα είναι – λέει ο Κουόμο – «να σε καταλαβαίνει το
έτερον ήμισυ» και στερεώνει καλύτερα τα γυαλιά πάνω στη μύτη του.

«Sentimental»

Tanita Tikaram (Sony)

Πάντα θα υπάρχει κόσμος στις αφίξεις να περιμένει την Τανίτα Τικάραμ, η οποία
δεν δίνει σταθερό ραντεβού, αλλά επιστρέφει μόνο αν έχει κάτι να πει, όπως
πρέπει οι άνθρωποι να κάνουν. Μια επταετία από το «Cappucino Songs» και ένας
αιώνας από το -… πώς δεν το θυμάστε… – «Twisted My Sobriety», το
«Sentimental» έχει τη δόση της μελαγχολίας που χρειάζεται για να μην το
βουλιάξει στη θολούρα, έχει τις μελωδίες που του εξασφαλίζουν την άνωση και τη
φωνή τής κ. Τικάραμ (τη σιγοντάρει και ο Νικ Λόου στο «Every Day Is New»),
σκοτεινή και σωστά σπασμένη, που είναι σαν να την ακούς δίπλα σε ένα κλαμπ
όπου χωράς εσύ και η παρέα σου (και σιγά μη θέλουμε κι άλλους) – καθότι έτσι,
απλά και χωρίς τα πολύ χάι κομφόρ της τεχνολογίας, έγινε το όλο έργο. Για
όλους τους λόγους – και τους συναισθηματικούς – άκρως απολαυστικό.

Μέτρα πάλι…

«Twenty», The Robert Cray Band (V2)

«Είκοσι» λέγεται το άλμπουμ, αλλά είναι το 16ο του Ρόμπερτ Κρέι, για τον οποίο
γνωρίζουν έως και οι πέτρες των μπλουζ και του ροκ πως έχει τιμήσει το είδος
και συνεργαστεί με όλους σχεδόν τους μεγάλους, από Τζον Λι Χούκερ έως Έρικ
Κλάπτον. Το «Twenty», κομμάτι στο άλμπουμ που μιλάει για τον Αμερικανό ο
οποίος εξαγριώθηκε από τις επιθέσεις στους πύργους, πήγε να πολεμήσει και
σκοτώθηκε στο Ιράκ. Είναι μπλουζ της αλήθειας, της θλίψης και της μεγάλης
πλάνης, που ο Κρέι φανερώνει μπροστά στα μάτια όλων όσων γοητευτούν από την
κιθάρα και καθήσουν να ακούσουν προσεκτικά. Το μήνυμα δεν είναι το μόνο. Είναι
η γείωση των μπλουζ κυρίως.