HPΩ Kι αν είναι ποπ μην την φοβάσαι…

«Θα κάνω συναυλίες το καλοκαίρι», λέει η Ηρώ «και δεν προβληματίζομαι καθόλου για το ποιος θα μου προσέχει τον μικρό. Γιατί θα τον έχω μαζί μου»

Αν υποθέσουμε ότι η ελληνική ποπ «νομιμοποιήθηκε» τα τελευταία πέντε-έξι
χρόνια μέσω Μιχάλη Χατζηγιάννη, τότε η Ηρώ (Λεχουρίτη) είναι η πρώτη διδάξασα,
που προετοίμασε το έδαφος και έστρωσε το πρώτο… χαλάκι. Ο δίσκος της «Έτσι
είμαι εγώ» (1999) σε δικούς της στίχους και μουσική (με τη συμβολή της
Μαργαρίτας Μυτιληναίου σε κάποια τραγούδια) που τιμήθηκε και με το βραβείο
Αρίων την πρώτη χρονιά της οργάνωσής τους, έδωσε μια νέα προοπτική και ένα νέο
ήθος σε μια μουσική που ήταν (αδίκως) θαμμένη κάτω από τόνους σκουπίδια.

Από εκείνη τη χρονιά η Ηρώ μπήκε στην καθημερινότητά μας, μια νέα δυναμική ποπ
τραγουδίστρια με εξαιρετική φωνή – και αυτό σπάνιο για τα δεδομένα της
εγχώριας ποπ – και (κυρίως) με ιδιαίτερη λάμψη όταν είχε το κοινό, λάιβ,
απέναντί της. (Αφήστε που ήταν και υποψήφια με το τραγούδι της «Τίποτα» για το
Διαγωνισμό της Γιουροβίζιον, αλλά «κόπηκε» στην προεπιλογή).

Τα δύο τελευταία χρόνια η Ηρώ απείχε από τα μουσικά δρώμενα.
Οικειοθελώς. «Ένα παιδί σίγουρα αλλάζει πολλά πράγματα στη ζωή», λέει σήμερα
που ο γιος της είναι δύο ετών, «αλλά ήταν κάτι που ήθελα πολύ και το έκανα
συνειδητά. Όπως συνειδητά δεν θέλησα να διακινδυνεύσω την προσωπική μου ζωή».

Απομάκρυνση, όμως, δεν σημαίνει κυτταρική μετάλλαξη. Γιατί όπως θα
διαπιστώσουν όσοι παρακολουθούν την πορεία της, η τελευταία της δισκογραφική
δουλειά «Χρώματα» (Virgin-ΕΜΙ) είναι προϊόν μια ξεκούραστης,
αποστασιοποιημένης Ηρώς, που έχει βρει πλέον το στίγμα της και «ζουμάρει» στις
επιλογές της. Τραγούδια δικά της, της Δήμητρας Γαλάνη, του Στέφανου Κορκολή
και νεώτερων στιχουργών… Εντελώς νέο «τιμ» εργασίας και νέα ομάδα μουσικών
που μπήκαν όλοι μαζί στο στούντιο, ακολουθώντας την «παραδοσιακή» μέθοδο
ηχογράφησης (σαν να έπαιζαν λάιβ).

«Συνήθως χρειάζεται να ανασκευάσουμε τα τραγούδια στις ζωντανές εμφανίσεις.
Αυτή τη φορά όμως θέλαμε να δώσουμε εξ αρχής την αίσθηση του λάιβ. Δηλαδή, μια
πιο άμεση ενορχηστρωτικά αίσθηση», εξηγεί η Ηρώ.

Πολλές οι αλλαγές που φέρνει σε ένα σπιτικό ο ερχομός ενός μωρού, μία απ’
αυτές η υποχρεωτική παρουσία της μητέρας, σε απόσταση αναπνοής από την κούνια,
σχεδόν 24 ώρες το 24ωρο. «Θα μπορούσε να μιλάει κανείς ώρες για αυτή τη
μοναδική εμπειρία, εγώ όμως θα σταθώ στο πρακτικό κομμάτι. Μένοντας μέσα έγινα
κι εγώ προσεκτική ακροάτρια», λέει. Οπότε; «Οπότε άρχισε να δουλεύει το μυαλό
μου προς την κατεύθυνση μιας δουλειάς που μου έλειπε ως ακροάτριας».

Με την όρεξη και την ισορροπία που δίνει συνήθως η απόσταση μηνών από
τον χώρο, με τη φρεσκάδα και τη χαρά που φέρνει σε ένα σπίτι η παρουσία ενός
μωρού, υπήρχαν από κάθε άποψη οι θετικότερες συνθήκες για τη δημιουργία ενός
πολύ καλού «κλίματος εργασίας».

«Είναι η πιο προσωπική και η πιο ομαδική μου δουλειά ταυτόχρονα», λέει. «Είχα
την ανάγκη να δουλέψω με φίλους, με ανθρώπους που ήξερα ότι νοιάζονται».
Ιθύνων νους της σύμπραξης ήταν ο Γιάννης Καλκάνης που ανέλαβε να την
καθοδηγήσει ενορχηστρωτικά: «Αρχίσαμε να δουλεύουμε μπροστά σε ένα PC με οδηγό
τον Λεωνίδα Τζίτζο που ξέρει από programming και στη συνέχεια, αφού είχαν
διαμορφωθεί τα τραγούδια, μπήκαμε στο στούντιο όπου τα δουλέψαμε ξανά. Ο
Γιάννης με έπεισε να ακολουθήσω το ένστικτό μου, λέγοντάς μου προχώρα Ηρώ,
μπορείς να τα καταφέρεις και στις ενορχηστρώσεις κι εγώ θα είμαι δίπλα σου.
Και όντως έτσι έγινε».

Πάντα έδινε χώρο στο ένστικτό της και μέχρι τώρα δεν τη διέψευσε ποτέ. «Όπως
το ’99 που είπα θα γράψω δικά μου τραγούδια και δικαιώθηκα, γιατί φαίνεται
ήταν κάτι που έλειπε εκείνη την εποχή, έτσι και τώρα έχω την αίσθηση ότι
έχουμε φτιάξει κάτι νέο και ενορχηστρωτικά και σε γενικότερο ύφος – χωρίς να
ξεφύγουμε από τη βάση μας που είναι η ποπ».

«Ο ανταγωνισμός είναι πια αθέμιτος»

H ποπ είναι το αγαπημένο «παιδί» όλων των μέσων ενημέρωσης, έντυπων ή
ηλεκτρονικών και μάλιστα τα τελευταία χρόνια η αγάπη αυτή τείνει να γίνει
αποκλειστική (αφήνοντας κάθε άλλο είδος μουσικής στην απέξω). Από αυτή την
άποψη λοιπόν, η Ηρώ ανήκει στους «ευνοημένους»… «Για να ανήκεις στους
“ευνοημένους” πρέπει να υπάρχει πολύ χρήμα πίσω σου. Δυστυχώς τα πράγματα
έχουν γίνει πάρα πολύ ανταγωνιστικά τα τελευταία χρόνια και η μουσική
οδηγείται προς τα εκεί που την πάει το χρήμα. Γι’ αυτό κυνηγάμε όλοι τους
σπόνσορες. Έχουμε να παλέψουμε με εταιρείες κολοσσούς κι ο ανταγωνισμός,
φοβάμαι, είναι αθέμιτος».