Φώτα στον ορίζοντα

Ο «μετασχηματιστής» του μέλλοντος θα μετέφραζε κάθε ανοησία που ακούγεται στα
αγαπημένα μας τραγούδια. Σαν ένα έξυπνο ραδιόφωνο, ένα επαναστατικό εργαλείο.
Που θα φορτίζεται εύκολα, όπως το κινητό.

«Blinking Lights and Other Revelations» Eels (Universal)

«Και όμως», λέει ο κ. Έβερετ, «μπορείς να κοιτάς τη φωτεινή πλευρά των πραγμάτων»

Μοιάζει με παλιό, χειροποίητο κέντημα. Δεν φτιάχνουν τέτοια σήμερα. Ποια
λεπτομέρεια, στην εποχή μας; Κάτω από τα μεγάλα γράμματα, το απέραντο κενό
(μερικές φορές το κενό και μέσα στα μεγάλα γράμματα). Κατά τον Μαρκ Έβερετ (ή
απλά E.) υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων: αυτοί που τους αρέσει να βλέπουν τα
φωτάκια των Χριστουγέννων σταθερά αναμμένα και αυτοί που τα προτιμούν να
αναβοσβήνουν. Μια μικρή λεπτομέρεια – καθοριστική όχι μόνο για το εορταστικό
ντεκόρ, αλλά και για τη ζωή. Πάντως, δεν θα συναντήσεις εύκολα άνθρωπο που να
μην του αρέσουν τα φωτάκια. «H ζωή», λέει ο «E» των Eeels, στο έκτο
συναρπαστικό πακέτο τριάντα τριών τραγουδιών «διαφέρει στα μικρά πράγματα.

Αυτό που είναι μεγάλο και αξεπέραστο για εσένα, είναι μικροσκοπικό και ανούσιο
για τον άλλο. Ό,τι λάμπει σαν θησαυρός στα μάτια σου, μπορεί ο άλλος να μη
σκύβει καν να το σηκώσει από τον δρόμο. Επτά ευλαβικά χρόνια έκανε ο «E» να
τελειώσει αυτό το άλμπουμ. Καθετί εκεί μέσα έχει σημασία. Είναι η ζωή του,
μέσα από τραγούδια για τον Θεό, την ατυχία και τη μεγάλη τύχη να είσαι εκεί
στη στιγμή («Hey Man, Now, You’re Really Living»). Ο «E» ένιωσε την καταστροφή
πάνω του. H μητέρα του πέθανε λίγο μετά την αυτοκτονία της αδελφής του, ενώ ο
αδελφός του ήταν ανάμεσα σε εκείνους που χάθηκαν την 11η Σεπτεμβρίου. Ο Έβερετ
κοιτάζει τη μοίρα του στα μάτια. Είναι μια κατάρα αυτό που ζει – ή τι; Μέχρι
που φωτίζουν όλα μέσα του (και δεν είναι ντεκόρ). Βγάζει από τα σωθικά του το
αριστούργημα που υποπτευόμαστε ότι έκρυβε όλο αυτόν τον καιρό. Από την ποπ και
την κάντρι και την παλιά σόουλ. Ο Τομ Γουέιτς και ο Πίτερ Μπακ κάνουν ένα
πέρασμα. Θυμίζει Μπεκ και αυτό είναι καλό επίσης. Στο τέλος θα μάθεις να
εκτιμάς τις λεπτομέρειες. Αλλιώς, θα στερείς τη δισκοθήκη σου από μεγάλα
άλμπουμ – σαν κι αυτό.

«Oceans Apart» Go Betweens (Eros)

Εδώ είναι πάλι οι Αυστραλοί-φαντάσματα των Go Betweens, που την άλλη στιγμή
μπορεί, έτσι ξαφνικά όπως συνηθίζουν, να εξαφανιστούν ως διά μαγείας από τα
μάτια σου, σαν «θρύλοι της πόλης» που αναρωτιέσαι αν υπήρξαν ποτέ πραγματικά ή
είναι πράγματα που λέει ο κόσμος. Επειδή κάθε φορά όμως – και τώρα με το
«Oceans Apart» ακόμη περισσότερο – άξιζε η περιπέτεια και οι φήμες, παγώνεις
την εικόνα για τις ιδανικές τους μπαλάντες, για τραγούδια του δρόμου και των
άδειων σπιτιών, φορτωμένα με το ανεκτίμητο υλικό από τις ίδιες αποθήκες
έμπνευσης που οι Black Eyed Susan εξοπλίζονται. Πνευστά, κιθάρες και το «No
Reason To Cry», το «Finding You», το «Lavender» – πολύτιμη δεκάδα από
μελωδίες. Έτσι που, αν κάνουν πάλι να εξαφανιστούν, να θέλεις να τους
τιμωρήσεις παραδειγματικά. Για να μάθουν να είναι πάντα κοντά μας.

«Ι Think It’s Going To Rain Today» Curtis Stigers (Α&Ν)

H πρόγνωση του καιρού από τον Κέρτρις Στάιγκερς («Νομίζω πως θα βρέξει σήμερα»
ο τίτλος του άλμπουμ, από τη σύνθεση του Ράντι Νιούμαν) βάζει στο κλίμα –
παρότι και μόνο η φωνή του μέσα στο τζαζ σκηνικό που υπαινίσσεται, το έχει
καταφέρει από την αρχή. Ο Στάιγκερς ξέρει καλά πού βρίσκεται και πως άνετα αν
θέλει παίρνει θέση δίπλα στον Τομ Γουέιτς στα πλήκτρα (καταλαβαίνετε, δα, πως
δεν είναι θέση για τον καθένα αυτή – τα βγάζει πέρα θαυμάσια με το «In Between
Love») και ακολουθεί το ένστικτό του με κλειστά μάτια και από καρδιάς
ερμηνείες σε «χωράφια» του Γουίλι Ντίξον, Γουίλι Νέλσον, Μος Άλισον και Στινγκ
επίσης, στα οποία ταιριάζουν σαν κάτι υπόγειο να τα ενώνει με τα δικά του
«Lullaby on the Hudson» και «Colombus Avenue». Μπορεί να μη βγαίνει σωστός
μόνο στον καιρό.

Με άνωθεν έγκριση…

«Amos Lee» Amos Lee (EMI)

Σε ετοιμότητα! Τούτο το παλικάρι, που το όνομά του φωνάζει εβραϊκή καταγωγή,
διάλεξε ο Μπομπ Ντίλαν για να ανοίγει πρόσφατα τις συναυλίες του. Μόνο που οι
δεσμοί καταγωγής ελάχιστα απασχόλησαν τον θείο Μπομπ, όταν άκουσε τον Έιμος να
παίζει κιθάρα και να τραγουδάει τη φολκ και σόουλ/κάντρι. Τι θυμήθηκε, τι
ξύπνησε μέσα του και τι καριέρα περιμένει εκεί έξω το νεαρό κ. Λι… όλα
ακούγονται μετά προσοχής και απόλαυσης στην πρεμιέρα του, στην κλασικών αξιών
«Blue Note». Βασικά πράγματα, στέρεα. Με το «ηλεκτρικό» πληρωμένο από παλιά.