«Ύπαγε οπίσω μου…»

Ο Τζακ και η Μεγκ Γουάιτ βρήκαν δουλειά (που δεν είχε) στον διάβολο. Βοηθητικό προσωπικό, στο νέο τους άλμπουμ «Ύπαγε οπίσω μου…»

Με ποιο αιφνιδιαστικό τρόπο ετοιμάζονται να επιτεθούν οι «ερυθρόλευκοι»,
ποιους θα παρασύρουν μαζί τους αυτήν τη φορά και ποιος είναι αυτός ο
«διάβολος» που καταδιώκει τους White Stripes στο νέο τους άλμπουμ; Το «Get
Behind Me Satan» («Ύπαγε οπίσω μου Σατανά»), που κυκλοφορεί στις 6 Ιουνίου,
είναι από τα καλύτερα της χρονιάς. Λίγο πριν εκείνοι έρθουν στην Αθήνα για
συναυλία.

Σαν να ανακάλυψαν κρυμμένα μυστικά. Σαν να βρήκαν χαμένο θησαυρό. Βαφτισμένοι
στο ροκ των 70ς, το ντουέτο με τα κόκκινα από το Ντιτρόιτ, αλλάζει
συγκλονιστικά το σημερινό σκηνικό. Στο μεταξύ και ενώ οι νέες παραγωγές
φουντώνουν στο καυτό διάστημα πριν από την καλοκαιρινή συναυλιακή έξαρση,
ρίχνουμε φως στην 5η «σταυροφορία» στους ιερούς τόπους του ροκ (ανεπαρκής όρος
πια αυτός!), την οποία οι White Stripes ετοιμάζονται να αρχίσουν στις 6
Ιουνίου – τότε που το «Get Behind Me Satan» θα αποκαλυφθεί δημοσίως. Ενώ όλα
αυτά αποκτούν ελληνικό ενδιαφέρον μετά την είδηση πως το ντουέτο των
«ερυθρολεύκων» έρχεται στα μέρη μας για συναυλίες (θα αντιμετωπίσει μάλιστα σε
συναυλιακή αναμέτρηση τη μεγάλη κυρία Πάτι Σμιθ στις 13 Ιουλίου, η οποία θα
οδηγήσει στον Λόφο τα «Άλογά» της – μια και το «Horses» θα έχει κεντρική θέση
στη συναυλία της – αν δεν επικρατήσει λογική και ψυχραιμία για να αποφευχθεί η
δραματική σύγκρουση).

Στο στρατόπεδο των σταυροφόρων «μυρίζουν» παλιές, καλές ροκ μέρες. Μετά
το προηγούμενό τους, «Elephant», ο Τζακ και η Μεγκ Γουάιτ (που μπορεί να είναι
αδέλφια, πρώην σύζυγοι ή δυο καλοί φίλοι – ας αφήσουμε τον μύθο να
συνεχίζεται) κάνουν επίθεση στην καρδιά του ροκ της δεκαετίας του ’70,
μπαίνουν στο υποσυνείδητο των Led Zeppelin και διαλέγουν τον πλέον ανορθόδοξο
τρόπο, ελαχιστοποιώντας τις κιθάρες. Από το πρώτο κομμάτι στο άλμπουμ («TA
NEA» έκαναν ακρόαση πριν από την κυκλοφορία) «Blue Orchid» – και το hard rock
άνοιγμά του με τη φωνή του Τζακ να σκαρφαλώνει βουνά έως το 13ο που ρίχνει
αυλαία στο έργο, το «I’m Lonely (But Ι Ain’t That Lonely Yet)» που τον
αφήνουμε μόνο με το πιάνο σαν να παίζει μέσα σε ένα καπνισμένο δωμάτιο, λίγο
πριν να σβήσουμε τα φώτα, συμβαίνουν σχεδόν τα πάντα. Δηλαδή συμβαίνει το εξής
απλό, ο Τζακ τραβάει άλλη μια γραμμή και σβήνει οτιδήποτε αναμενόμενο. Θα
πιάσει το νήμα από εκεί που του αρέσει. Ο «διάβολος» στην προκειμένη περίπτωση
έχει μείνει πίσω.

Μετά το γενναίο πρώτο σινγκλ («Blue Orchid»), το «The Nurse» αρχίζει τα κόλπα,
σαν μελωδικό παιχνιδάκι, που την αθωότητά του σπάνε κεραυνοί από κιθάρες. To
«My Doorbell» – δεύτερο σινγκλ – ποτίζεται από σόουλ και στο «Forever For Her
(Is Over For Me)», με κιθάρα και πιάνο, ο Τζακ παράγει φανκ α λα Stripes. Το
«Little Ghost» είναι στοιχειωμένο από τα καλά πνεύματα της κάντρι και σαν ηχώ
φθάνει στ’ αυτιά μας η περσινή συνεργασία του Γουάιτ με την κυρία τής κάντρι
Λορέτα Λιν. Το «Denial Twist» στάζει δική τους μεγαλοπρέπεια, το «White Moon»
σκοτεινιάζει σαν να πέφτει πέπλο μυστηρίου, ψιθυριστά, χαμηλά και θεόρατα.

Το «Take Take Take» (o Τζακ ονειρεύεται τη Ρίτα Χέιγουορθ) με δυνατές
ακουστικές κιθάρες και το «As Ugly As Ι Seem» τούς δείχνει απόλυτα ικανούς να
στήσουν μιούζικαλ με κιθάρα και ντραμς. To «Red Rain» είναι ένα παιχνίδι με
φως και σκιές, με χαβανέζικη εισαγωγή και πολλές περιπέτειες. Όσο για τον
διάβολο που δεν έχει έως το τέλος κάνει επίσημα την εμφάνισή του, σε αφήνει με
τις υποψίες. Πως ήταν στ’ αλήθεια πίσω από τον Τζακ σε κάθε κομμάτι (ως
γνωστόν έχει πολλά πρόσωπα), πως περιμένει ακόμη στο σταυροδρόμι των μπλουζ ή
πως τον δανείστηκαν για λίγο από τους Rolling Stones (λένε πως ο Τζακ
εμπνεύστηκε από το «Sympathy For The Devil») και θα τον επιστρέψουν. Ή πως οι
White Stripes άρχισαν να μεταφράζουν τις σκέψεις τους στα ελληνικά (Πίσω μου
σε έχω…). Λέτε;

INFO

Οι White Stripes θα παίξουν στο Μπιτς Βόλεϊ του Φαλήρου στις 13 Ιουλίου.
Εισιτήρια: 45 ευρώ (προπώληση από σήμερα σε κεντρικά δισκοπωλεία).