Δώρα, σκουπίδια και φίλοι

Συνωστισμός στην είσοδο, λίγο πριν να ανοίξουν οι πόρτες. Τρεις από αυτούς που
έκλεισαν θέση για το καλοκαίρι έχουν νέα μουσική σοδειά. Έτσι για μην έρχονται
με άδεια χέρια, οι Garbage, οι Wedding Present και ο Στιβ Γουίν πακετάρουν.
Μπα, ποιος παντρεύεται;

«Bleed Like Me», Garbage (Warner)

H Σίρλεϊ των «Σκουπιδιών» επιστρέφει. Ω! Οι Όμορφες Μέρες έρχονται

Όλα έμοιαζαν να είχαν τελειώσει. Το μόνο που έμενε ήταν κάποιος να πετάξει τα
σκουπίδια. Ήδη είχε αρχίσει να μυρίζει άσχημα μέσα. Ο Μπατς Βιγκ έφυγε
χτυπώντας με δύναμη πίσω του την πόρτα, όσο μπορεί κανείς δηλαδή να ταπεινώσει
τις βαριές και ασήκωτες πόρτες που έχουν στα στούντιο για να μπλοκάρουν τον
ήχο. H κοκκινομάλλα κάρφωσε το βλέμμα ψηλά. Κανείς δεν μιλούσε. Ήξεραν πως
τέτοια πράγματα συμβαίνουν συχνά στη ζωή των Garbage. Μόνο που αυτήν τη φορά
έδειχναν όλα πραγματικά να τελειώνουν. Ο Βιγκ, για να λέμε την αλήθεια, από
τους πιο ακριβούς παραγωγούς εκεί έξω (σκεφθείτε τώρα πως έχει δώσει το μαγικό
του άγγιγμα στους Nirvana, στους Sonic Youth, στους Smashing Pumpkins και
άλλους λαμπρούς τού αμερικανικού ροκ αστέρες), δεν έχει χρόνο για να σφραγίσει
με τη σπίθα της έμπνευσής του τη σκληρή – κατευθείαν στην καρδιά – ποπ του
γκρουπ, όπου παίζει ως ντράμερ. Αυτά ήταν που ξέραμε.

Το επόμενο που μάθαμε ήταν πως οι Garbage είχαν το τέταρτο άλμπουμ έτοιμο.
«Μάτωσαν» για να το κάνουν. Και το «Bleed Like Me» έχει το αποτύπωμά τους,
ανάμεσα στην απόλυτη λύτρωση και την απόλυτη υποταγή, εκεί που η Σίρλεϊ Μάνσον
νιώθει σαν στο σπίτι της. Τη μια στιγμή φαίνεται πως η Σκωτσέζα, που το λέει η
ψυχή της, οδηγεί την κομπανία στην αποθέωση, έχει βάλει στο μάτι την Ντέμπι
Χάρι, την άλλη προσκυνάει την Πάτι Σμιθ και πότε τα ξεχνάει όλα, γιατί έχει
αποδειχθεί μέσα στη δεκαετία που οι Garbage είναι στο παιχνίδι πως αρκεί που
είναι η Σίρλεϊ. Ακόμη και αν το «Bleed Like Me» δεν έχει την οξύτητα που
έχουμε συνηθίσει (δεν το συζητάμε βέβαια, είναι πολύ πιο μπροστά από τις
περίφημες «χάιπ» ανακυκλώσεις που κυκλοφορούν στην πιάτσα), περνάει άνετα
απέναντι – εκεί όπου έχουν μαζευτεί νωρίς νωρίς κιόλας όσοι θα μοιραστούν τα
χαρτιά στο τέλος. Στη σκηνή, μάλιστα, οι Garbage παίρνουν φωτιά. To έχουμε δει
να συμβαίνει.

«Take Fountain», The Wedding Present (Hich-Hyke)

Του ράγισε την καρδιά, τον έκανε κομμάτια. Εκείνος είχε την κιθάρα και κόλλησε
ξανά τους Wedding Presents – οκτώ χρόνια είχαμε να λάβουμε «Δώρο γάμου». Μέσα
από χωρισμούς βγαίνουν σπουδαία τραγούδια (αλίμονο δα!) Ο Ντέιβιντ Γκετζ είναι
εδώ και το επιβεβαιώνει με το «Take The Fountain» (αποχαιρετώντας τη Σάλι και
τους Cinemara) για να επιστρέψει εκεί όπου φυσάνε δυτικοί άνεμοι (Interstate
5, Always the Quite One) με μια αίσθηση από τη σκόνη της ερήμου, με πνευστά
και ποπ δοσμένη σε σωστές δόσεις. Τη μελωδία βασανιστικά εύστοχη – «It’s For
You και Perfect Blue» – και απογειωτικό ρυθμό που ξορκίζει τις περιστάσεις. Θα
γυρίσει πίσω εκείνη; θα είναι ο Ντέιβιντ εκεί για να την περιμένει; Θα χαθεί ο
άλλος από μπροστά; Ό,τι και να γίνει – βρείτε αυτό το άλμπουμ. Ή ρωτήστε τον
Ντέιβιντ, το Σάββατο στο «Αν».

«What did Ι Did After My Band Broke Up», Steve Wynn (Hitch Hyke)

Είναι ερώτηση αυτή; Σ’ εμάς, αγαπητέ Στιβ; Δεν ξέρουμε εμείς, εδώ στην Ελλάδα,
τι έκανες μετά τους Dream Syndicate; Πού ήμασταν; Από το 1990 ώς πέρυσι, ας
πούμε; Σε άλλη χώρα; Αφού εδώ ήσουν κι εσύ. Και επιστρέφεις τώρα στις
εορταστικές εκδηλώσεις για το τέλος εποχής τού «Ρόδον».

Με τα καλύτερά σου πάντα (αυτήν τη φορά και στην κυριολεξία – όπως λέει και το
άλμπουμ). Όλο αυτό το προσωπικό ροκ ψυχής. Υπόγειο ή απογειωμένο. Στο δεύτερο
CD (Visitation Rights) η ενορχήστρωση γίνεται για πιάνο με τον Κρις Κάκαβας
επί το έργον. Φίλοι για πάντα, δηλαδή. Θέλει ρώτημα;

ΖΕΝ για όλους

«Zen, a collection of songs for a better life», V/Α (Universal)

Μια πολύ καλή συλλογή πάνω σε ένα πολύ δύσκολο θέμα. Διότι καλό το «Ζεν», αλλά
πώς να το κατακτήσεις; Και καλή η «καλύτερη ζωή», αλλά, αν ρωτάτε εμένα, ο
καθένας ακούει το σάουντρακ που του αξίζει. Γι’ αυτό και για την ηχητική
αισθητική του ξεχωρίζει το διά χειρός Αλέξη Πατάκη «οικοδόμημα» με επιλογές
έξω από τα προφανή και γωνιές με θαλπωρή όπου «δένουν» αρμονικά Lamb με Beady
Bell, Νίνα Σιμόν με Αμάντσιο Ντι Σίλβα και όλα με τους ορίζοντες των
αισθήσεων. Πείτε το «ζεν» ή ωραίες μουσικές. Μέσα θα είστε!