[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Τι είναι κι ο βουλευτής; Ένας άνθρωπος είναι. Με οικογένεια (συνήθως), με
ανάγκες, με προσωπικές στιγμές, με αισθήματα (κατά περίπτωση). Δουλεύει
(συνήθως) πολύ και προσπαθεί να τα προλάβει όλα: και Βουλή, και ρουσφέτια, και
δημόσιες εμφανίσεις (γάμοι, κηδείες, μνημόσυνα, πίτες, πανηγύρια), και κάνα
τηλεοπτικό παράθυρο, και τίποτε «κατόπιν ενεργειών μου». Κάνει πολλά πράγματα
συγχρόνως και μονίμως πασχίζει να τους ικανοποιεί όλους, Είναι με λίγα λόγια
ένας… Τιραμόλα. Βεβαίως, δεν τα κάνει όλα αυτά γιατί είναι πολύ χριστιανός ή
πολύ Σαμαρείτης. Στα ψηφουλάκια προσβλέπει, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας.
Αυτό που μας απασχολεί, είναι ότι ενώ εμείς όλοι οι άλλοι προετοιμαζόμασταν
ολόκληρη τη Μεγάλη Εβδομάδα για το πώς και πόσο θα γλεντήσουμε το
Κυριακοδεύτερο του Πάσχα, ο βουλευτής ετοιμαζόταν για τη δική του (ηρωική)
Έξοδο του Μεσολογγίου. Θέμα; «Πάω στην εκλογική μου περιφέρεια για Πάσχα»!
Πας, μια κουβέντα είναι, μεγάλε…

Δυστυχία…

Άτιμη κοινωνία. Άτιμη και άδικη κοινωνία. Πήγαν οι άνθρωποι να γιορτάσουν το
Πάσχα και τους έκανες τις γιορτές μαύρες. Εκεί που χαρούμενοι φόρτωσαν στο
αυτοκίνητο γυναίκα, παιδιά, σκυλιά, πεθερικά και πήραν τα όρη και τα βουνά, να
απολαύσουν σαν άνθρωποι κι αυτοί το Πάσχα, των Ελλήνων Πάσχα, η κοινωνία, που
δεν χρωστάει λόγο καλό για κανέναν, τους πήρε από τα μούτρα. Που «σας
πιστέψαμε και σας ψηφίσαμε» και «δεν μας κάνατε ούτε ένα ρουσφέτι», που
«είσαστε άχρηστοι και δεν μπορείτε να κυβερνήσετε», που «μου ‘χατε τάξει να
μπει το παιδί στο Δημόσιο και είναι άνεργο», που «μας είχατε πει ότι θα
αυξήσετε τις συντάξεις και μας δώσατε ψίχουλα», που… που…

H δυστυχία τού να είσαι (κυβερνητικός) βουλευτής σήμερα φάνηκε σε όλο της το
μεγαλείο αυτές τις αναστάσιμες – για όλους εμάς τους άλλους – ημέρες. Για
εκείνους, τα είπαμε. Μαύρες ήταν…

«Δεν πάμε καλά»

Τα πήραν τα μαντάτα οι βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας και τα έφεραν πεσκέσι
στον αρχηγό, στο κέντρο. «Δεν πάμε καλά», ήταν το επιμύθιο της ιλαροτραγωδίας.
«Πήγα πασχαλινές διακοπές στην εκλογική μου περιφέρεια, αλλά του χρόνου θα πάω
στα Νησιά του Πάσχα, να μη με βρίσκει κανείς». Ο πρόεδρος Κώστας τώρα, που
γενικώς είναι κατά του οποιασδήποτε μορφής… «ζαλίσματος», άκουσε βαρύθυμος
όσα του μετέφεραν οι βουλευτές και ειδοποίησε ότι «θα πάρει μέτρα». Καμιά
αντίρρηση. Και μέτρα να πάρει και κεφάλια να κόψει και ποινές να επιβάλει.
Αλλά οι βουλευτές κλήθηκαν να απαντήσουν κυρίως στο ερώτημα «γιατί δεν
κυβερνάει ο Καραμανλής» και δεν ήξεραν τι να πουν. Να δω ποιος θα τολμήσει να
αναφέρει στον πρόεδρο Κώστα αυτό το κρίσιμο ζήτημα. Να δω…

Και οι πασόκοι

Και καλά, οι βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας θα πουν στον πρόεδρό τους, μέσω
των ανθρώπων του, τον πόνο τους και θα ξεσπάσουν. Εκείνοι οι κακόμοιροι οι
βουλευτές του ΠΑΣΟΚ να δω τι θα κάνουν. Διότι μη νομίζετε ότι για εκείνους
ήταν καλύτερα τα πράγματα. Εκείνοι είχαν άλλα. Τους πήραν από τα μούτρα οι
πασόκοι. «Πού είναι η αντιπολίτευση που κάνετε», «πού είσαστε να μας
στηρίξετε, τώρα που σας έχουμε ανάγκη», που «η Νέα Δημοκρατία αλωνίζει κι
εσείς μας λέτε για συμμετοχικές δημοκρατίες», που «εδώ καταστρέφεται η χώρα κι
εσείς κοιτάτε αμέτοχοι, σαν να μη σας πέφτει λόγος» – τέτοια. Μαύρες γιορτές
κι αυτοί (οι περισσότεροι τέλος πάντων) και να μην έχουν τι να απαντήσουν.
Διότι το να τους απαντήσεις ότι «πάμε καλά, μην ανησυχείτε», είναι βαριά
κουβέντα, πολύ βαριά, και οι εποχές που οι οπαδοί μασούσαν ό,τι τους σέρβιρες,
διότι έβλεπαν τη Δεξιά να έρχεται, έχουν περάσει…

Κατάλοιπα του «Βρώμικου ’89»

Κάτι «υπόλοιπα» της περιόδου που εύστοχα αποκλήθηκε «Βρώμικο ’89»,
(δημοσιογράφοι, αναλυτές, ενίοτε και σκιτσογράφοι) – τους θυμάστε – σε
διατεταγμένη (και χρυσοτόκο) υπηρεσία οι περισσότεροι, προσπάθησαν σκληρά τότε
να πείσουν την κοινωνία ότι πρέπει: α) να πάει φυλακή ο Ανδρέας, β) να
διαλυθεί το ΠΑΣΟΚ για να υπάρξουν δύο κόμματα στον τόπο, η N.Δ. και ο
Συνασπισμός, και γ) αρκετοί πασόκοι να «φιλοξενηθούν» στον Κορυδαλλό. Απέτυχαν
τότε, αλλά δεν το βάζουν κάτω. Τελευταία, τα «υπόλοιπα» αυτά θέτουν τις καλές
«υπηρεσίες» τους στη διάθεση του «καθεστώτος» Καραμανλή. Υπέρμαχοι της
αντίληψης ότι «για όλα φταίει το ΠΑΣΟΚ», χυδαιολογούν ασύστολα εναντίον όσων
αντιστέκονται στο «καθεστώς» και – το χειρότερο – δεν διστάζουν ακόμη και να
υπερασπιστούν κυβερνητικούς αξιωματούχους που ενέχονται σε πράξεις
κατασπατάλησης του δημοσίου χρήματος. Λογικό. Πρέπει να αποδείξουν ότι τα
αξίζουν τα χρυσία που διεκδικούν (αν δεν τα έχουν ενθυλακώσει ήδη), στο όνομα
πάντα της δημοκρατικής συνείδησης του λαού…

Κακοτεχνίες

Υπαρκτός, πληροφορούμαι, είναι ο κίνδυνος να χάσει η χώρα περί τα 2 δισ. ευρώ
εξαιτίας κακοτεχνιών σε δημόσια έργα που πραγματοποιήθηκαν την τελευταία
περίοδο της διακυβέρνησης Σημίτη. Και έχουν απόλυτο δίκιο όσοι φωνάζουν. Ποιος
από μας δεν έχει επισημάνει – χωρίς μάλιστα να διαθέτει εξειδικευμένες γνώσεις
– πλήθος κακοτεχνιών που βρίσκει μπροστά του, σε δρόμους, γέφυρες, αεροδρόμια,
νοσοκομεία; Ποιος δεν είπε έστω για μια φορά ότι «αυτό το έργο έχει γίνει στο
άρπα κόλλα»; Όλοι μας, λίγο πολύ. Και προφανώς γι’ όλα αυτά υπάρχουν κάποιοι
υπεύθυνοι. Το θέμα είναι αν ποτέ η Πολιτεία θα αποφασίσει να ενεργοποιήσει
τους νόμους, υποχρεώνοντας τους εργολάβους των έργων να τα ξαναφτιάξουν. Έχει
τα κότσια; Γιατί από λόγια έχουμε χορτάσει…

KAI TO ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ

«Εντάξει, να έρθει, αλλά τι θα συζητήσουμε»;

Αυξημένες προσδοκίες καλλιεργεί ο φιλοκυβερνητικός Τύπος για το ταξίδι του K.
Καραμανλή στην Ουάσιγκτον. Διαβάζω αναλύσεις επί αναλύσεων για το πόσο
σημαντικό είναι αυτό το ταξίδι, αλλά… παιδιά, χαλαρώστε. Πρώτον, δεν κάλεσε
ο Μπους τον Καραμανλή, και δεύτερον το ταξίδι του Καραμανλή στις ΗΠΑ δεν
πραγματοποιείται επειδή ο Αμερικανός πρόεδρος πεθύμησε να δει τον Κώστα, αλλά
επειδή ο Καραμανλής το επεζήτησε. Στο υπουργείο Εξωτερικών γελάνε ακόμη με τα
απανωτά διαβήματα στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ της ηγεσίας του υπουργείου,
προκειμένου να δεχθεί ο Μπους να συναντηθεί με τον Καραμανλή. Και ιδιαίτερα με
το… ακαταμάχητο επιχείρημα ότι αφού έτσι κι αλλιώς θα βρισκόταν στις ΗΠΑ,
προκειμένου να τιμηθεί από το Πανεπιστήμιο Ταφτ, γιατί να μη γίνει δεκτός και
στον Λευκό Οίκο; Κι επειδή όταν κλείστηκε το ραντεβού, μετά άρχισε νέος κύκλος
διπλωματικών επαφών για να καταρτιστεί μια στοιχειώδης ατζέντα, διότι δικαίως
απόρησε κι ο Τζορτζ: «Εντάξει, να έρθει, αλλά τι θα συζητήσουμε;».