H εκδίκηση ενός μπάτσου

Ίχνη από το σκληρό, γαλλικό, μακρινό παρελθόν, αστυνομικών ιστοριών τού Ζαν
Πιέρ Μελβίλ. Επιρροές από το πρόσφατο, του σκληρότερου «Heat» («Ένταση») του
Μάικλ Μαν. Για να μη χρονοτριβώ. Μπαίνοντας δεν είχα ιδέα τι πρόκειται να
συναντήσω. Βγαίνοντας αισθάνθηκα έκπληκτος και αναστατωμένος. Αυθόρμητα και
παρορμητικά, η καλύτερη police story της χρονιάς!

Το σενάριο εντελώς αληθινό, από τα χρονικά του 1985. Δύο αντίπαλες, διωκτικές
δυνάμεις έρχονται στα χέρια. Από τη μία η Μονάδα Παρέμβασης, πρώην Μονάδα κατά
Συμμοριών (η λεγόμενη BRI), με επικεφαλής τον ανορθόδοξο Ντανιέλ Οτέιγ. Από
την άλλη, η Μονάδα Αντιμετώπισης Ληστειών (BRB), με επικεφαλής τον φιλόδοξο
και κυνικό Ζεράρ Ντεπαρντιέ. Αμφότεροι εφορμούν να συλλάβουν και να
εξαρθρώσουν την περιβόητη, για τα κατορθώματά της, συμμορία τών Ποστίς. Ο
νικητής θα καταλάβει ως τρόπαιο τον θώκο του αρχηγού της Αστυνομίας. Ο
Ντεπαρντιέ παρά τις εντολές επεμβαίνει, με αποτέλεσμα να ξεφύγει η μισή
συμμορία, να πιαστεί ως όμηρος ένας μπάτσος και να δολοφονηθεί ένας άλλος,
στενός συνεργάτης και φίλος τού Οτέιγ. H φαμίλια των αστυνομικών
αναστατώνεται, φήμες για διεφθαρμένους μπάτσους διαδίδονται και ο Ντεπαρντιέ,
που στο μεταξύ το κύρος του έχει πληγεί, αντεπιτίθεται.

Με κατηγορητήριο ότι ο αντίπαλός του συνεργάστηκε με πωρωμένο δολοφόνο
για να αποσπά πληροφορίες, καταφέρνει να τον κλείσει στη φυλακή και στη
συνέχεια, αφού πρώτα στήσει ενέδρα, δολοφονεί εν ψυχρώ τη γυναίκα και τον
πληροφοριοδότη τού Οτέιγ, προκειμένου να σβήσει τα ίχνη μιας δεύτερης και
άδοξης επιχείρησης που είχε οργανώσει για να ολοκληρώσει την τυφλή αποστολή
του, ώστε να σαπίσει ο αντίζηλος του στα μπουντρούμια! Όμως, ύστερα από δώδεκα
χρόνια και παρά το γεγονός πως ο… Ιαβέρης έχει αναρριχηθεί στο ύπατο αξίωμα
της Αστυνομίας, εξακολουθεί να αισθάνεται την ίδια θανάσιμη απειλή. Ο…
Γιάννης Αγιάννης μόλις έχει αποφυλακιστεί και ακονίζει τα μαχαίρια να
εκδικηθεί!

«Βρώμικος κόσμος». Μονομαχία Ντανιέλ Οτέιγ – Ζεράρ Ντεπαρντιέ

Ο Ολιβιέ Μαρσάλ, δώδεκα χρόνια στην υπηρεσία της Αντιτρομοκρατικής
(μάλιστα όπως το ακούσατε ήταν μπάτσος!), διαχειρίζεται το υλικό του με στόφα
γνήσιου επίγονου του Ζαν Πιερ Μελβίλ. Αδροί, λιτοί, δωρικοί, σκληροί
χαρακτήρες. Συγκρούσεις «γραμμένες» με ρεαλιστική, ωμή περιγραφή. Ρυθμοί
γρήγοροι, αλλά με ανάσα ανθρώπινη και σωματική. Οι παροιμιώδεις ασθένειες του
γαλλικού κινηματογράφου – φλυαρία, φιλολογία, ψυχολογία, υπαρξιακή
αμπελοφιλοσοφία – έξω από το κάδρο της ταινίας. Το ιστορικό, στεγνό σαν
χρονικό. Κοντά σ’ αυτά και τα στηρίγματα των ηθοποιών και των άλλων
συντελεστών. Το μουσικό μοτίβο διακριτικό, αλλά δραματικό από μεγάλη ορχήστρα
εγχόρδων παιγμένο. H φωτογραφία, σκοτεινή και ιδρωμένη και πάνω απ’ όλους και
όλα το πρωτοκλασάτο καστ, καθοδηγημένο από αληθινό μπάτσο, θύμα αυτής της
απίστευτης συνωμοσίας. Και στο ρετιρέ, δύο ονόματα που ανταποκρίνονται πλήρως
στις προδιαγραφές αυτής της εντελώς ανδρικής ιστορίας. Αν και ο Ντανιέλ Οτέιγ
είναι γοητευτικός και λαμπερός, εν τούτοις ο Ντεπαρντιέ στον ρόλο του
«σατανικού», δολοπλόκου και αδίστακτου μπάτσου είναι εντελώς σωστός! Πιστέψτε
με, οι φίλοι του «είδους» θα αποζημιωθούν με πλουσιοπάροχη αμοιβή!

Λύκε, λύκε, είσαι εδώ;

Έτσι, για να καθαρίζουμε πασχαλινό… αυγό: «Cursed», τουτέστι «Καταραμένοι»,
και διά ταύτα ό,τι πιο πληκτικό, κοινότοπο, άδειο και κούφιο έχει υπογράψει ο
μετρ του κέτσαπ-τρόμου Γουές Κρέιβεν!

Ούτε της πρώτης τάξης της Σχολής «Σταυράκου». Μεγάλη αδελφή (Κριστίνα Ρίτσι)
με μικρό αδελφό (Τζέσι Άιζενμπεργκ). Εκείνη ερωτευμένη με γιάπη. Ο αδελφός,
επειδή είναι μικρός, αδύνατος και κοντός, τρώει σφαλιάρες στο σχολείο. Ώσπου
ένα βράδυ πέφτουν πάνω σε τριχωτό «πράγμα», με γαμψά νύχια και δόντια
καρχαρία. A, λέει, κάποιος, είναι πανσέληνος και οι άνθρωποι μεταμορφώνονται
σε λύκους. Ο Άιζενμπεργκ κατεβάζει από το Διαδίκτυο των λυκανθρώπων τα
«δεδομένα», αλλά η Ρίτσι αρνείται να πιστέψει. Το θηρίο επιτίθεται, τρώει,
πίνει και διασκεδάζει και οι δύο μικρές κοκκινοσκουφίτσες αρχίζουν να ξύνονται
και στο πετσί τους να αναφύονται τα πρώτα σημάδια. Μπας και είναι λυκάνθρωποι
και δεν το ξέρουν; Μπας και όλοι οι κάτοικοι της πόλης είναι ανθρωπόμορφα
κτήνη; Λέω κι εγώ, μπας και το Χόλιγουντ είναι φωλιά λύκων και λοιπών άγριων
θηρίων;

«Οι καταραμένοι». Λίγο έως πολύ, λυκάνθρωποι όλοι!

Επί 100 λεπτά τα ίδια και τα ίδια. Μια σκηνή με τα προσωπικά αδιέξοδα των δύο
αδελφών, μια δεύτερη σκηνή με το τέρας το τριχωτό. Μια του κλέφτη, δυο του
κλέφτη, τρεις του νοικοκύρη. Εν ολίγοις, ταινία το λένε, τρίχες είναι!