Tο Tέταρτο κουδούνι

Μα να προσφέρει CD στα διόδια… Ο κ. Γιώργος Βουλγαράκης,
υπουργός Δημόσιας Τάξης.

Πάλι καλά που δεν τον συνέλαβαν τίποτα της Αστυνομίας, για παράνομη
διακίνηση CD… (Αλήθεια, ποια εταιρεία δισκογραφική έβγαλε «χαρτζιλίκι» γερό
απ’ το υπουργείο για την αγορά αυτών των διαμοιραζομένων CD;).

Τι κάνει κι ο πολιτικός στις κάμερες για να υπάρξει …

Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή…

Το κλασικό «Ήταν όλοι τους παιδιά μου» (1947) του Άρθουρ Μίλερ που
πρόσφατα χάθηκε, και, σε μετάφραση Ιρένε Μαραντέι, την άπαιχτη στην Ελλάδα
κωμωδία του Εντουάρντο ντε Φιλίπο «Το σπίτι μας» («Mia Famiglia») του 1955
έχουν περιλάβει στο ρεπερτόριό τους για τον επόμενο χειμώνα και για το «Άλφα»
τους ο Στέφανος Ληναίος (φωτογραφία) κι η Έλλη Φωτίου.

Έμαθα ποια είναι τα θέατρα που κατέχει, διαχειρίζεται και νοικιάζει ο
Πανάγιος Τάφος – ήτοι το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων – στην Αθήνα: «Αμιράλ»,
«Διάνα», «Ορφέας» (πρώην «Χατζηχρήστου») και «Χορν».

Και θεατρώνης, που λέτε, το πολυσυζητούμενο Πατριαρχείο! Με τέσσερα και
μεγάλα μάλιστα θέατρα… Κεντρικά. Μου είπανε, πάντως, ότι τα ενοίκια που
ζητάει δεν είναι υψηλότερα απ’ το μέσο όρο της πιάτσας. Άλλο, τώρα, αν
επανεμφανιστεί κανένας Κύριος με το φραγγέλιο ανά χείρας και πάρει στο φαλάγγι
τους εμπόρους…

Αλλά εδώ δεν έχει εμφανιστεί στο Βατικανό που ‘χει ανοίξει και
τράπεζες…

Οι εις… τετραπλούν ανά την Ελλάδα «Βρικόλακες» του Ίψεν έκαναν ρεκόρ
στη φετινή σεζόν που βαίνει – τρόπος του λέγειν, έως τις 29 Ιουνίου… – προς
λήξιν.

Κι άλλα έργα, όμως, εμφανίστηκαν φέτος πάνω από μια φορά στις σκηνές
μας. Εκτός απ’ το «Κεκλεισμένων των θυρών» που ήδη σας έχω γράψει, είδαμε δις
και το μονόπρακτο του Στρίντμπεργκ «Μητρική στοργή» – στην «Στοά», σε μια πολύ
ενδιαφέρουσα «ανάγνωση» απ’ τη νεαρή, πρωτάρα στη σκηνοθεσία, Μαρία
Παπαστεφανάκη, μαζί με το «H πιο δυνατή» και υπό τον γενικό τίτλο «Οι πιο
δυνατές» αλλά και στο «Εντροπία», απ’ την «Άλλη Σκηνή» του Νίκου Περέλη, μαζί
με το «Μπροστά στο θάνατο», στο κοινό πρόγραμμα «Στοργή και θάνατος», με
σκηνοθέτη τον Γιώργο Μίχαλο.

Το τόσο ολιγοπαιγμένο στην Ελλάδα σαιξπηρικό «Τέλος καλό, όλα καλά»
φέτος, εκτός απ’ το ΚΘΒΕ όπου το ανέβασε ο Γιώργος Μιχαηλίδης, το παρουσίασε,
σε σκηνοθεσία Σπύρου Κολιαβασίλη, και το Δημοτικό Θέατρο Μαρκόπουλου
«Περίακτοι».

Όσο για την τραγωδία του Σοφοκλή «Αίας», ενέπνευσε τρεις (!) και
μάλιστα πειραματικές παραστάσεις: στον Θεόδωρο Τερζόπουλο – «Αίας – H τρέλα»
στο «Άττις» -, στον Γιώργο Παντελεάκη – «Αίας. Κάθοδος – Χορικά», μια πολύ
ενδιαφέρουσα προσέγγιση που παίχτηκε στον «Φούρνο», στο εξαιρετικό «Στούντιο»
του «Αργώ» και τώρα παίζεται στο «Σοφούλη» της Θεσσαλονίκης – και στον Στέργιο
Καλφόπουλο – «Αίας – Ο εγκλεισμός», που παρουσιάστηκε στο «Τεχνουργείο» της
Θεσσαλονίκης.

«H βασίλισσα του χιονιού» του Άντερσεν διασκευάστηκε για παιδιά απ’ την
Έλλη Βοζικιάδου και παίχτηκε στο «Θυμέλη» της, αλλά και απ’ την Εύχαρι
Παπαϊωάννου και παρουσιάστηκε στο «Θύρα Τέχνης» ενώ ήταν απ’ τους άξονες και
στο «Αμέλια, η νεράιδα των αστεριών» του Δημήτρη Αδάμη που παίζεται ακόμα στο
«Αθηνών».

Δυο διασκευές είχαμε και του ντοστογιεφσκικού «Το όνειρο ενός γελοίου»
– απ’ τον Γιώργο Μάζη που το ‘παιξε στο «Άλεκτον» και απ’ την Ελισάβετ
Αραβίδου για το «Παράσταση ενός γελοίου ανθρώπου» που παρουσίασαν οι φοιτητές
της Θεατρικής Ομάδας της ΑΣΟΕΕ.

Ανησυχώ. Πολύ ανησυχώ. Μετά την ανάγνωση, με τις νέες τεχνολογικές
μεθόδους, στίχων από χαμένες τραγωδίες του Σοφοκλή και του Ευριπίδη στους
παπύρους της Οξυρρύγχου…

Λέτε; Να ‘χουμε πάλι τίποτα «ανασυστάσεις», και «αναστυλώσεις», και
«αναπαλαιώσεις» τραγωδιών με βάση πέντε – δέκα στίχους; Εν ονόματι – των
αθώων… – Σοφοκλή και Ευριπίδη;

Την άπαιχτη στην Ελλάδα τραγικωμωδία του Γερμανού κλασικού Χάινριχ φον
Κλάιστ «Αμφιτρύων», πάνω στον αρχαιοελληνικό μύθο του «τριγώνου» Αμφιτρύων –
Αλκμήνη – Δίας, θ’ ανεβάσει τον επόμενο χειμώνα στην Κεντρική Σκηνή του
«Αμόρε», για το «Θέατρο του Νότου», σε μετάφραση Γιώργου Δεπάστα, ο Νίκος
Χατζόπουλος (στη φωτογραφία), μετά την πολύ αξιόλογη φετινή δουλειά του εκεί,
στον Εξώστη, με τον «Βασιλιά Ιωάννη» του Σαίξπηρ – απ’ την Κυριακή ανεβαίνει
στην ανοιξιάτικη σεζόν του «Πόρτα», σε σκηνοθεσία του, και το «Δυσαρμονίες»
της Τζόις Κάρολ Όουτς.

Το έργο τού όχι πολυπαιγμένου στην ελληνική σκηνή Κλάιστ – το καλοκαίρι
του 2002 παίχτηκε στην Επίδαυρο, σε ιταλική παραγωγή, η «Πενθεσίλειά» του σε
σκηνοθεσία Πέτερ Στάιν και το 2002 – 2003 παρουσιάστηκε απ’ το ΚΘΒΕ «Το
Κατερινάκι από το Χάιλμπρον» με σκηνοθέτη τον Ούγγρο Ατίλα Ρέτλι -,
«σχεδιασμένο» το 1802, γραμμένο το 1805 – 1806 και εκδομένο το 1807, έχει
πρωτοπαιχτεί στο Βερολίνο μόλις το 1899, ογδόντα οκτώ χρόνια μετά το θάνατο
του συγγραφέα του.