ANAΛΩΣIMA Xρόνος ορεινός

Στα ορεινά χωριά ο χρόνος βιάζεται. Είναι παράξενο, γιατί εμείς οι κάτοικοι
των πόλεων ταξιδεύουμε εκεί για να τον δούμε ακίνητο, να μας βεβαιώσει ότι δεν
αλλάζουν τα πράγματα και να μας παρηγορήσει για τη βιασύνη που καταπίνει τον
δικό μας χρόνο. Ταξιδεύουμε για να βεβαιωθούμε ότι θα ξαναβρούμε τους
ανθρώπους που έχουν το κουράγιο να καλλιεργούν τους κήπους τους, να
παρακολουθούν τα φυτά να μεγαλώνουν, να φτιάχνουν ίδιο και απαράλλαχτο κάθε
φορά το κοκορέτσι και τον μπακλαβά με τα δεκάδες φύλλα στρωμένα ακούραστα το
ένα πάνω από το άλλο. Και βρίσκουμε μεν ίδια πολλά πράγματα, τον χρόνο κυρίως
να κοιμηθούμε το πρωί και να χαζέψουμε το βράδυ, όμως υπάρχει κάτι που περνάει
στα ορεινά χωριά πολύ πιο γρήγορα και αυτό είναι η παιδική ηλικία. Τρέχουν τα
παιδιά μας να βρουν τους φίλους που έπαιζαν μέχρι τα Χριστούγεννα μαζί, αλλά
οι συνομήλικοί τους δεν παίζουν πια. Έχουν ψηλώσει ξαφνικά, έχουν ζωστεί μια
ποδιά, έχουν πιάσει δουλειά στην οικογενειακή επιχείρηση. Μέσα σε λίγους μήνες
πέρασαν στην άλλη όχθη. Και τα δικά μας παιδιά μένουν αποσβολωμένα να κοιτάνε
αυτά τα μικρά γκαρσόνια, τους μικρούς εργάτες, τους βοηθούς, που έχουν χάσει
πια το γέλιο τους εν ώρα υπηρεσίας. Γι’ αυτά ακόμα η απαίτηση είναι το πολύ να
ανοίξουν κανένα βιβλίο στις διακοπές, να αρχίσουν επαναλήψεις για τις
εξετάσεις και εδώ βλέπουν τη βιοπάλη ακόρεστη να τους στερεί τις ντόπιες
γνωριμίες. H εφηβεία δεν ανεβαίνει τόσο ψηλά με ταραχές και εξεγέρσεις. Το
μέλλον έχει κοντά ποδάρια εδώ, οι προοπτικές δεν παίρνουν το αυτοκίνητο για
την κοντινή πόλη. Περνάμε δίπλα από τον αδυσώπητο αυτόν χρόνο και με
ανακούφιση επιστρέφουμε στο δικό μας σύμπαν.