ΓNΩMH Mε δύο πρόσωπα

Με άριστα βαθμολόγησαν οι Ιταλοί («Γκατζέτα Ντέλο Σπορτ») τον Κύρο Βασσάρα,
στον ημιτελικό Μίλαν – Αϊντχόβεν. Παράλληλα, αξιολόγησαν ως πολύ καλή την
απόδοση των βοηθών του, Τσολακίδη και Μαυρόπουλου. Το γεγονός αποτελεί τιμή
για την ελληνική διαιτησία, αλλά ταυτόχρονα δημιουργεί απορίες. Πώς γίνεται σε
κρίσιμα ευρωπαϊκά ματς οι Έλληνες ρέφερι (και ειδικά ο Κύρος) να παίρνουν
άριστα και στις εγχώριες συναντήσεις, τις περισσότερες φορές, να τα κάνουν
θάλασσα; Πώς είναι δυνατόν να υπάρχουν ελληνικές ομάδες που να μη θέλουν να
διευθύνει τα ντέρμπι ο κορυφαίος Βασσάρας και στην Ευρώπη να στάζουν μέλι για
τον εν λόγω διαιτητή; H απάντηση είναι απλή. Στη χώρα μας οι διαιτητές ασκούν
το επάγγελμα υπό καθεστώς ομηρείας. Διότι αξιολογούνται, όχι με βάση τις
ικανότητές τους. Αλλά με βάση τη συμπεριφορά τους, είτε απέναντι στον σουλτάνο
αρχιδιαιτητή είτε απέναντι στον μεγαλοπαράγοντα, ιδιοκτήτη, πρόεδρο, που κατά
καιρούς διαφεντεύει την όλη κατάσταση. Συνήθως, ο σουλτάνος αρχιδιαιτητής
ζητεί διαπιστευτήρια υποταγής και «καλής συμπεριφοράς». Δεν βλέπει αυτό που
βλέπουμε όλοι οι απλοί φίλαθλοι – την απόδοση του διαιτητή στο γήπεδο -, αλλά
κρίνει με δικά του μέτρα και σταθμά. Και συνήθως κρίνει με τα μέτρα και σταθμά
των ισχυρών.

Πώς να παίξει καλά ο Έλληνας διαιτητής στη χώρα του, όταν δέχεται πίεση,
εκβιασμούς και εκφοβισμούς; Πώς να παίξει όταν επικρέμαται η δαμόκλειος σπάθη
των… συναδέλφων του στις τηλεοράσεις, που τον περνούν από αξονικό τομογράφο,
βγάζοντας όλα τα κόμπλεξ και τις δικές τους αδυναμίες;