Aν έχεις φωνούλα, διάβαινε…

O παρουσιαστής-μπαμπάς και τα φιντάνια που θα πάρουν «τον δρόμο για τη δόξα»

«Ο δρόμος για τη δόξα»; Κάποτε ανηφορικός, δύσβατος, απλώς το όνειρο στο βάθος
πάρα πολύ λαμπερό. Στις μέρες μας δεν υπάρχει βάθος, το όνειρο είναι άμεσο,
εδώ και τώρα όπως προστάζει ο τηλεοπτικός πολιτισμός: περάστε από το τάλεντ
σόου μας κι αφήστε την τύχη να δείξει τη δύναμή της, εν τω μεταξύ εμείς θα
έχουμε δείξει εσάς στο φιλοθέαμον κοινό, θά ‘χετε τη στιγμούλα σας και εμείς
θά ‘χουμε πρόγραμμα με τραγουδάκια και ψηφοφορίες που παθιάζουν το κοινό. Όσο
για τη δόξα; Έτσι κι αλλιώς, εφήμερη είναι. Τι μια νύχτα, τι δέκα χρόνια…

Ορδές οι επίδοξοι αοιδοί στην αφετηρία του «δρόμου για τη δόξα», που τους την
υπόσχεται το διαφημιστικό σποτ για το «All Star Fame», συνέχεια του «Fame
Story 3» και προκριματικός διαγωνισμός για το «Fame Story 4». Περιμένουν και
αυτοί να κριθούν, να πάρουν τους ρούμπους τους από το κοινό, να αναμετρηθούν
με το όνειρό τους, να πάνε στης Μενεγάκη το πρωί της Δευτέρας και στης
Τατιάνας το μεσημεράκι, να ζήσουν το «πακέτο» τής μιας στιγμής σαν νά ‘ναι τής
μιας ζωής.

Το δέλεαρ άλλωστε είναι τα πρόσωπα των πρώην παικτών του «Fame Story», εκείνων
που «κάνουν καριέρα» μερικούς μήνες, το πολύ ένα δυο χρόνια ορισμένοι. Κι
όμως, εκείνοι κιόλας είναι «φτασμένοι». Για την ακρίβεια κιόλας, επιβεβλημένοι
από τη διαφήμιση, από τον βομβαρδισμό του κοινού – του τηλεοπτικού – με τα
πρόσωπα, τις προσωπικές τους ιστορίες και τη φωνή τους, στους περισσότερους
άγουρη ακόμη.

Μια «μηχανή» που παράγει «δόξα» και «δοξασμένους» φρέσκιας κοπής,
αναπαριστώντας την κοινωνική και επαγγελματική μέθοδο αξιολόγησης ικανοτήτων
και χαρακτήρων με διαδικασίες συνοπτικές. Μια κριτική επιτροπή βαθμολογεί το
ταλέντο της φωνής, όπως συμβαίνει στη ζωή του ανθρώπου από τα σχολικά του
χρόνια, όπου βαθμολογούνται οι ικανότητες και η αποδοτικότητά του. Κατόπιν
εκπομπές που προβάλλουν διασημότητες αναλαμβάνουν να ολοκληρώσουν την
απομίμηση «πορείας δόξας», καλώντας όλους τους «προβιβασθέντες» για να τους
παρουσιάσουν στο κοινό.

Είναι τέτοια η ανάγκη για φρέσκια σάρκα, ώστε κανείς δεν πάει
«χαμένος». Ακόμη και όσοι απέτυχαν στα προκριματικά, παράφωνοι, λίγο
παράξενοι, όλοι βρίσκουν χώρο στις εκπομπές του καναλιού, για να δικαιωθεί το
διαφημιστικό σποτάκι που υπόσχεται δρόμο για τη «δόξα» σε όσους δηλώσουν
συμμετοχή στο τάλεντ σόου. Τα τηλεοπτικά φρούτα τύπου «Fame Story»
αναδείχθηκαν σε μαγικές λύσεις στο πρόβλημα της τηλεόρασης για «φρέσκια
σάρκα», την ίδια στιγμή που προβάλλονται σαν μαγικές λύσεις για το όνειρο της
εποχής, το σουξέ. Εκπομπές που αντιμετωπίζουν τη «δόξα», όπως το χάπι Viagra
τον έρωτα. Μια μηχανική κορύφωση. Μια κατασκευασμένη «χημεία» που λειτουργεί
διορθωτικά στην έλλειψη.

Το ίδιο το κυριακάτικο σόου του «All Star Fame» ακολουθεί τη συνταγή των
παλαιότερων σόου-σπαγγέτι με διασημότητες και τραγούδια, μόνο που αναθέτει
συγκεκριμένους ρόλους: οι «αναγνωρισμένοι» της πίστας, ηθοποιοί, τραγουδιστές,
μίμοι, τραβεστί αποτελούν την ομάδα των κριτών, των πεπειραμένων της διαδρομής
προς τη δόξα. Τα εκκολαπτόμενα φιντάνια συμπληρώνουν το θέαμα με τα τραγούδια
και τις ελπίδες τους. Γέφυρα μεταξύ των δύο κατηγοριών είναι συνήθως ο
παρουσιαστής, με ρόλο να γλυκάνει την υποτιθέμενη αντίθεση «φτασμένων» και
φυντανιών, κριτών και κρινόμενων, ακριβώς όπως στη ζωή κάνει ένας γονιός ή
ένας παιδαγωγός, που έχει την ευθύνη να στηρίξει τα όνειρα, αλλά ταυτοχρόνως
να υποστηρίξει και το σύστημα εντός του οποίου διεκδικεί θέση το «δημιούργημά»
του.

Ψευδοαντίδοτο στον τρόμο

Ρόλος – γάντι για τον Πάνο Μεταξόπουλο, που πέρασε από την ψευδοακαδημία
του «Fame Story» και τη διδασκαλία των επίδοξων αοιδών στην παρουσίαση του
νέου σόου ταλέντων. Μια σειρά αλλεπάλληλων προσποιήσεων για την τηλεοπτική
περσόνα του, που συμβάλλει στην τηλεοπτική ψευδαίσθηση ότι όλο αυτό πρόκειται
για διαδικασία, για διαδρομή προς τον στόχο της επιτυχίας.

Ένα νέο είδος τηλεόρασης για τον νέο κόσμο των μικρών ονείρων και του
σκοτεινού μέλλοντος, που έχει αναλάβει να εκτονώσει τον τρόμο της ανεργίας και
τις κοινωνικές εντάσεις που μεγαλώνουν, καθώς μεγαλώνει και το άνοιγμα της
ψαλίδας μεταξύ φτωχών και πλουσίων, προσφέροντας την ψευδαίσθηση αλλεπάλληλων
ευκαιριών όχι απλώς για επαγγελματική αποκατάσταση, αλλά και για «δόξα».