ΓNΩMH Ο βασικός αμέτοχος

ΤA ΔΗΜΟΣΙΑ πράγματά μας μοιάζει να πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο.
Οι κλυδωνισμοί στην Εκκλησία και τη Δικαιοσύνη είναι δείγματα μόνον της κρίσης
που τα μαστίζει. Αλλά οι δυσκολίες από μόνες τους, όσο πολλές και μεγάλες κι
αν είναι, δεν θα έφταναν για να εξηγήσουν τη διάχυτη απαισιοδοξία. Αυτό που
επιβαρύνει καθοριστικά το κλίμα είναι ο τρέχων διάλογος που αφορά την
αντιμετώπισή τους. Με ημερήσια διάταξη, πρόσωπα, ιδέες, λεξιλόγιο και εικόνες
ταυτισμένα με την εποχή που γέννησε τα προβλήματα που βιώνουμε. Απογραφή,
βασικός μέτοχος, εξεταστική και φορολογία είναι τα θέματα. «Τις πταίει » η
ουσία της αντιπαράθεσης. Συγκρουόμενοι γνωστοί (το μη εξαιρετέοι συζητήσιμο).
Αργκό απαξιωμένη. Μέσα διεξαγωγής με σωρευμένη φθορά. Σε ένα τέτοιο πλαίσιο,
πόσο πιστευτή μπορεί να είναι πια η προεκλογική σημαία της σημερινής
κυβέρνησης για βελτίωση της καθημερινότητάς μας;

ΑΣ ΔΟΥΜΕ πιο συγκεκριμένα τα πρόσφατα φορολογικά μέτρα. H Νέα
Δημοκρατία υποσχέθηκε ελαφρύνσεις. Πραγματοποιεί επιβαρύνσεις και μάλιστα σε
εποχή ανεργίας και ακρίβειας. Για τη σκαστή ανακολουθία επικαλείται τις
συνέπειες της οικονομικής πολιτικής των προκατόχων της. Τις οποίες υποτίθεται
«απέγραψε» και συνειδητοποιεί εκ των υστέρων. Είναι όμως έτσι; Γιατί την
οικονομική πολιτική (στις βασικές της γραμμές), ως γνωστόν, υπαγόρευσε από τις
αρχές της δεκαετίας του ’90 η Συνθήκη του Μάαστριχτ που διαπραγματεύτηκε και
έφερε για κύρωση θριαμβολογώντας η ίδια παράταξη, με την κυβέρνηση Μητσοτάκη.
H Ονομαστική Σύγκλιση και το μετέπειτα Σύμφωνο Σταθερότητας που οδήγησαν στη
σημερινή κατάσταση, είναι επακόλουθα αυτής της βασικής επιλογής. Τα τελευταία
χρόνια και όσο βρισκόταν στην αντιπολίτευση, ασκούσε κριτική για τη μη
απαρέγκλιτη άσκηση αυτής της πολιτικής. Διαλαλούσε με παράπονο, σε κάθε
ευκαιρία, απευθυνόμενη στην τότε κυβέρνηση «μας κλέψατε την πολιτική μας». Και
βέβαια, υποστήριξε, πλειοδοτώντας σε ενθουσιασμό, τη διεκδίκηση των Ολυμπιακών
Αγώνων του 2004, παρά το ότι η επιβάρυνση των ελλειμμάτων (που η ίδια είχε
δεσμευτεί ότι θα μηδενίσουμε) ήταν αναπόφευκτη. Τι από αυτά δεν ήξερε και
χρειαζόταν να απογράψει; Τίποτε απολύτως. Και η επιλογή αυτή της απογραφής –
άλλοθι για τα μέτρα που παίρνει ήρθε σε μια στιγμή που η ίδια η Ευρωπαϊκή
Ένωση ψάχνει τρόπους απεμπλοκής από τους παραλογισμούς αυτούς του παρελθόντος.
Οιονεί υποβάλλοντας (η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας) αίτηση εγκλεισμού σε
αναμορφωτήριο που έχει ήδη εξαγγείλει ότι κλείνει, λόγω ακαταλληλότητας.

M’ AYTA και μ’ αυτά, προκοπή δεν γίνεται. H πολιτική χάνει τον σκοπό
της και εξελίσσεται σε ένα κυνικό παίγνιο εξουσίας, ξένο προς το εθνικό και
δημόσιο συμφέρον. Και ο λαός υφίσταται έναν απαράδεκτο εκβιασμό όποτε επιλέγει
(σωστά ή λάθος είναι άλλο θέμα) μια κυβερνητική εναλλαγή, να υπογράφει μια
λευκή επιταγή με αρνητική ανταπόδοση. Ειδικά μάλιστα οι νέοι που δεν τους
αρέσει τίποτα από αυτό το τίποτα, εισπράττουν και την ύβρι περί δήθεν
πολιτικής τους απάθειας. Λες και δεν δικαιούνται μια εξήγηση τουλάχιστον για
τις πολύχρονες και ακριβοπληρωμένες σπουδές τους, την ανεργία και τις συνθήκες
της ζωής τους. Δικαίως λοιπόν ο λαός, αυτός ο βασικός αμέτοχος, αισθάνεται
όπως αισθάνεται αυτή την περίοδο. Πολύ περισσότερο, στον βαθμό που
συνειδητοποιεί ότι για μια σειρά από επιλογές επηρεάστηκε (αν δεν
χειραγωγήθηκε) από παράγοντες ξένους προς αυτόν, συχνά χωρίς καν να τις
νομιμοποιήσει ο ίδιος. Με μια μόνον επισήμανση: η έκπτωση αυτή των δημοσίων
πραγμάτων μας, με όλες τις αρνητικές της συνέπειες, δεν θα ήταν εφικτή αν ο
ίδιος απέρριπτε το καθεστώς του βασικού αμετόχου που, πράγματι, άλλοι και για
δικούς τους λόγους, του επιφύλαξαν.

Ο Παντελής Οικονόμου είναι μέλος του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ,
εκπρόσωπος του ρεύματος των Ελλήνων Σοσιαλιστών