Ελεύθερη πτώση από ύψος 40 μέτρων: η ανάσα κόβεται, η καρδιά χτυπά πιο
δυνατά από ποτέ, το μυαλό σταματά. Όταν η αδρεναλίνη χτυπάει «κόκκινο», ο
φόβος μετατρέπεται σε… ψυχαγωγία και όπως εξηγούν όσοι συμμετέχουν σε
επικίνδυνα σπορ και επιζητούν διαφορετικές εμπειρίες, αυτό είναι το καλύτερο
«αγχολυτικό».
|
|
Γύρω από την Αττική, στην Κερατέα, στην Πάρνηθα και στην Κόρινθο έχουν στηθεί
πεδία για extreme αποδράσεις και έντονες συγκινήσεις, τα οποία χρόνο με τον
χρόνο δέχονται ολοένα και περισσότερους επισκέπτες.
Bungee jumping. «Κάθε φορά φοβάμαι ακριβώς το ίδιο. Νιώθω την καρδιά
μου να χτυπά τόσο δυνατά, που νομίζω πως θα εκραγεί. Γι’ αυτό όμως αξίζει –
γιατί πάω κόντρα στα όρια. H αίσθηση είναι πρωτόγνωρη. Δεν μπορώ να συγκρίνω
το bungee jumping με τίποτε άλλο!» λέει στα «NEA» ο 21 ετών Γιώργος
Καραμήτσος, φοιτητής στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών του Παντείου Πανεπιστημίου.
Στη γέφυρα της Χαλκίδας κάθε Κυριακή, από τα μέσα Απριλίου έως και τις αρχές
Ιουλίου, στήνεται ένα διαφορετικό «πανηγύρι» αναψυχής – το bungee jumping.
«Πέρυσι, σε έναν μήνα – ουσιαστικά μέσα σε 4 μέρες – είχαμε 200 νέες
συμμετοχές. Τα τελευταία χρόνια παρατηρούμε πως τολμούν ολοένα και
περισσότεροι» λέει o εκπαιδευτής Γιώργος Βουρδαχάς. «Στην αρχή φοβούνται, μετά
όμως το 90% εκείνων που πέφτουν έχει ένα τεράστιο χαμόγελο ικανοποίησης και
ηρεμίας στο πρόσωπό του» συμπληρώνει.
«Κλέφτες και αστυνόμοι». Οι λάτρεις της περιπέτειας, της στρατηγικής,
της έντασης και των ομαδικών παιχνιδιών που θυμίζουν «κλέφτες και αστυνόμους»
έχουν βρει τον δικό τους τρόπο για να αποδράσουν από το συσσωρευμένο άγχος της
εβδομάδας.
Παίρνουν τα όπλα στα χέρια τους, ντύνονται κομάντος και βάζουν τα δυνατά τους
για να κλέψουν το λάβαρο του αντιπάλου. «Τρία Σαββατοκύριακα τον μήνα πηγαίνω
για paintball (χρωματοσφαίριση). Είναι ο δικός μου τρόπος για να διώξω τα
καταπιεσμένα νεύρα της καθημερινότητας. Κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού, που
συχνά φτάνει και τις 4 ώρες, το μόνο που με νοιάζει είναι να κερδίσω. Ξεχνάω
τα πάντα και στο τέλος φεύγω πιο ανάλαφρος» τονίζει ο 36χρονος ιδιωτικός
υπάλληλος Παναγιώτης Γκότσης.
Κι ενώ η χρωματοσφαίριση έφτασε από τη μακρινή… Αμερική στην Ελλάδα το 1992,
«μόλις τα τελευταία δύο χρόνια έχει γίνει το μεγάλο “μπαμ”. Οι πελάτες μου
συχνά εξηγούν πως θέλουν να αλλάξουν παραστάσεις, να ξεφύγουν» σημειώνει ο κ.
Νίκος Αργυράκης, ιδιοκτήτης πεδίου χρωματοσφαίρισης στην Κερατέα.
Περιπέτεια 4X4. H 27χρονη κ. Σούλα Εγγλεζοπούλου, μητέρα τριών παιδιών,
έχει επιλέξει να «εκτονώνεται» σε χωμάτινες περιπέτειες, πατώντας το γκάζι
ενός 4X4. Και επειδή δεν θέλει να «σπάσει» το δικό της τζιπ, προτιμά να οδηγεί
δανεικά… στο «off road park – Attart», λίγο έξω από την Κερατέα. «Ξεφεύγω,
διασκεδάζω και εκτονώνομαι.
H αδρεναλίνη φτάνει στο αποκορύφωμα όταν μπαίνει ο ανταγωνισμός στη μέση.
Συμμετέχω σε αγώνες γυναικών και αισθάνομαι πολύ καλά γιατί προσφέρουμε
εντυπωσιακό σόου και συνάμα αποδεικνύουμε στους άντρες οδηγούς πως είμαστε κι
εμείς εδώ» τονίζει.
Άλλωστε το πάρκο του Αττάρτ θεωρείται κάθε άλλο παρά εύκολη πίστα οδήγησης: σε
μια έκταση 6 χιλιομέτρων οι οδηγοί πρέπει να «παλέψουν» με απότομες ανηφόρες
και κατηφόρες, να περάσουν από ξύλινα εμπόδια, να οδηγήσουν μέσα σε λίμνες
νερού και ποτάμια με λάσπη… Για όσους πάλι επιζητούν πρώτα να μάθουν και
μετά να επιδοθούν στο «γκάζι», η πίστα μετατρέπεται και σε «σχολείο» οδήγησης
4X4.
Εξερευνήσεις. Μέσα σε «πίσσα» σκοτάδι, περπατώντας στα χιόνια ή
ανεβαίνοντας βουνά… εντοπίζουν άγνωστα μέχρι πρότινος σπήλαια. Κάθε χρόνο
τέτοια εποχή 30 νέοι «μαθητές» κάθονται στα θρανία για να παρακολουθήσουν τα
Σεμινάρια Αθλητικής και Επιστημονικής Σπηλαιολογίας. Τα πρακτικά μαθήματα
γίνονται σε πραγματικές συνθήκες πραγματοποιώντας πολλαπλές καταβάσεις,
διασχίζοντας υπόγειες λίμνες, σκαρφαλώνοντας σε βράχους… Οι «μαθητές»
αρχίζουν να πολεμούν τις φοβίες τους.
«Στη δουλειά τα πράγματα δεν πήγαιναν πολύ καλά, ένιωθα μεγάλη πίεση και γι’
αυτό ήθελα να ασχοληθώ με κάτι διαφορετικό. Την πρώτη φορά που πήγα στο
σεμινάριο μάς έδειξαν ένα βίντεο και φοβήθηκα. Δεν άντεχα τα ύψη, ένιωθα όμως
ακόμα χειρότερα όταν βρισκόμουν σε στενούς χώρους.
H πρώτη μου αντίδραση ήταν να φύγω αλλά… ντρεπόμουν» λέει γελώντας ο
32χρονος ιδιωτικός υπάλληλος Στέλιος Ζαχαριάς, που ολοκλήρωσε επιτυχώς το
σεμινάριο.
Έναν χρόνο μετά, όπως εξηγεί, συνεχίζει με ακόμα μεγαλύτερο πάθος να
συμμετέχει σε εξερευνήσεις: «Τη θέση του φόβου έχει πλέον πάρει η αίσθηση της
περιπέτειας. Βρίσκομαι σε μέρη απάτητα από άνθρωπο και νομίζω πως καμία άλλη
εμπειρία δεν μπορεί να σε εξιτάρει περισσότερο. Δεν πρόκειται για τον άθλο της
Σελήνης, αλλά για ανθρώπους σαν και εμένα που ζούμε στον μικρόκοσμό μας, αυτό
είναι μια πραγματικά διαφορετική εμπειρία» συμπληρώνει ο κ. Ζαχαριάς.
