MATIEΣ Στα Σέρρας

Ήμουνα στα Σέρρας. Έτσι όπως το γράφει ο σπουδαίος δημοσιογράφος Βασίλης
Τζανακάρης, που βγάζει, εδώ και 30 χρόνια, το περίφημο περιοδικό «Γιατί».
Σκεφτείτε το: 30 χρόνια, ένα περιοδικό, στην επαρχία! Με τι πόρους; Με τι
διαφημίσεις; Με πόσο αναγνωστικό κοινό; Πρόκειται για έναν άθλο που δεν είχε
αφήσει ασυγκίνητους πολλούς δημοσιογράφους της παλιάς γενιάς, όπως τον Φρέντυ
Γερμανό, τον Γιώργο Λιάνη, τον Γιώργο Σκαμπαρδώνη και μένα, φυσικά.

Όταν βγάζεις ένα τέτοιο περιοδικό στην επαρχία, περιοδικό με πλούσια ύλη και
υψηλούς στόχους, οι πάντες θέλουν να σε προσεταιρισθούν. Ο φίλος μου ο
Τζανακάρης, όμως, ποτέ δεν πήγε με τη μία ή την άλλη παράταξη. Έκανε, πάντοτε,
το χρέος του. H Ιστορία, κυρίως η πρόσφατη, η λαογραφία, η ζωή στα Σέρρας τα
χρόνια του Μεσοπολέμου και της Κατοχής, η λογοτεχνία, ο λαϊκός πολιτισμός,
βρίσκονταν μονίμως στην άκρη της πένας του.

Αυτός ο άνθρωπος, ο μερακλής, που πολλές φορές δεν είχε δεύτερο πανταλόνι,
κρατάει στα χέρια του ανεκτίμητους θησαυρούς, που από μεράκι και μόνο τους
απέκτησε: για παράδειγμα, έχει το πρώτο φύλλο – και όσα ακολούθησαν – του
«Ελευθέρου Βήματος», αλλά και όλων των εφημερίδων της εποχής! Στο αρχείο του,
κάθε επιμελής και πείσμων συλλέκτης μπορεί να ανακαλύψει κείμενα, φωτογραφίες
και ιδιωτικές επιστολές, που δεν τα έχει κανένας επίσημος φορέας, καμιά
«υπηρεσία» του αναλφάβητου κράτους μας. Πού να το βρει το κράτος το μεράκι,
πού να τη βρει την ψυχή;

Ήμουνα στα Σέρρας. Μαζί με τον καθηγητή Αδαμ. Πεπελάση και τον φίλο μας Δημ.
Παπακωνσταντίνου. Το πρόσχημα για το ταξίδι ήταν μια ομιλία για ό,τι έχω
γράψει στο ελληνικό τραγούδι. Αλλ’ αυτό, είπαμε, ήταν το πρόσχημα. H ουσία
ήταν ότι γνωρίσαμε ανθρώπους που νοιάζονται για τον τόπο τους, νοιάζονται για
το «Γιατί» και θέλουν να βοηθήσουν, ώστε αυτή η «έντιμη φωνή» να μη σταματήσει
ποτέ ν’ ακούγεται.

Συγκίνηση μεγάλη πήρα από το γεγονός ότι στην εκδήλωση πήραν μέρος δεκάδες
Σερραίοι Μικρασιάτες, που οι γονείς τους είχαν γεννηθεί στο Μιχαλίτσι της
Προύσας, όπου έχει γεννηθεί και ο πατέρας μου. Από την άλλη μεριά, με
στενοχώρησε ο τρόπος με τον οποίο έχει κτιστεί η πόλη. Ωραίες ευθείες οδοί,
που τέμνονται καθέτως, σε διάφορα σημεία, από άλλες, αλλά τα κτίρια, όλα τα
κτίρια, ορθογώνια παραλληλόγραμμα τσιμέντου, συχνά με 6 ορόφους, που
αισθάνεσαι ότι έρχονται καταπάνω σου να σε πλακώσουν. Φυσικά, η πόλη κάηκε,
δημιουργήθηκαν προβλήματα στέγασης κ.λπ., αλλά γιατί τόσο μεγάλη
τσιμεντοποίηση; Παλαιότερα, που την είχα επισκεφθεί, ήταν μια άλλη πόλη…