«Γάτες» με γεύση δεκαετίας ’80

Ο εντυπωσιακός Ραμ Ταμ Τάγκερ – Ντάνιελ Σκοτ των «Cats»

Γάτες, γάτες, γάτες… Γέμισε o τόπος γάτες. Στο διαμορφωμένο σε μεγάλο θέατρο
Ολυμπιακό Γήπεδο του Badminton. Γάτες ξεπρόβαλαν από παντού, στους διαδρόμους,
πλάι στους θεατές, σε απόσταση ανάσας… Το περίφημο «Cats» – «Γάτες» -, ένα
από τα διασημότερα μιούζικαλ και ένα από τα δημοφιλέστερα δημιουργήματα του
Άντριου Λόιντ Ουέμπερ σε μια παράσταση ηλικίας είκοσι τεσσάρων χρόνων έφτασε
και στην Αθήνα «εις το αγγλικόν πρωτότυπον».

Μεγάλοι χώροι, άνετη πρόσβαση στο Άλσος Στρατού, άνετο παρκάρισμα, ουρές στα
γκισέ που πουλούσαν προγράμματα, την ελληνική έκδοση από την «Άγρα» της
ποιητικής συλλογής για παιδιά του T. Σ. Έλιοτ «Το εγχειρίδιο πρακτικής γατικής
του γέρο – Πόσουμ» στη μελοποίηση της οποίας βασίζεται το μιούζικαλ, τι –
σερτ, καρφίτσες, ποτήρια, DVD, CD…, ουρές και στην είσοδο της κατάμεστης
αίθουσας των 2.700 θέσεων γνωστά ονόματα ανάμεσα στους προσκεκλημένους και η
πρεμιέρα άρχισε με τριάντα πέντε λεπτά καθυστέρηση. Ένα γιγαντιαίων διαστάσεων
σκηνικό – ο σκουπιδότοπος όπου μαζεύεται, υπό το φως του φεγγαριού ο
γατόκοσμος των Τζέλικλ για τον… ετήσιο Χορό του -, η «κρυμμένη» ορχήστρα υπό
τη διεύθυνση της Βανέσα Σκάμελ και οι «Γάτες» τραγούδησαν την καθόλου «εύκολη»
μουσική του Ουέμπερ, χόρεψαν και έπαιξαν σαν ένα καλά ψυχωμένο σύνολο.

Το έργο, μια συρραφή σκηνών χαλαρά συνδεδεμένων που η καθεμιά τους παρουσιάζει
διάφορους τύπους γάτων – ο… ροκαμπίλι, με σουσούμια Έλβις, Ραμ Ταμ Τάγκερ
του Ντάνιελ Σκοτ «έκλεψε» την παράσταση – κύλησε, με τις εκρήξεις, τις
κορυφώσεις, τις μελαγχολικές και τις συγκινητικές στιγμές του, απρόσκοπτα. Και
η διάρκειά του κόντεψε να φτάσει – μαζί με ένα μεγάλο διάλειμμα – τις τρεις
ώρες. Με το πασίγνωστο, έξοχο «Memory» της «εξόριστης» Γκριζαμπέλα που
επιστρέφει και ζητάει να ενταχθεί και πάλι στη γατοκοινωνία της, να κερδίζει
το δυνατότερο χειροκρότημα.

Χρώματα, φωτισμοί εκτυφλωτικοί, εντυπωσιακά κοστούμια του Τζον Νάπιερ,
«αιφνιδιασμοί», πολύ χιούμορ, μια χαριτωμένη παρωδία όπερας στο δεύτερο μέρος
που έχει και τις πιο αποτελεσματικά θεατρικές σκηνές και το κοινό που
χειροκρότησε σε όλες σχεδόν τις σκηνές, στο τέλος χειροκροτούσε ρυθμικά, με
ενθουσιασμό. Όσοι έχουν δει την παράσταση στο εξωτερικό μιλούσαν για μια
ισάξια μεταφορά, που δεν μπορούσε όμως πια να τους γοητεύσει όσο «την πρώτη
φορά». Κάποιοι πιστεύουμε ότι η παράσταση φέρει «βαριά» τη δεκαετία του ’80
στην αισθητική της και ότι τα είκοσι τέσσερα χρόνια που βαραίνουν τη ράχη της
φαίνονται. H «σοκολατένια», στρουμπουλή Γκριζαμπέλα, καλή φωνητικά και
ερμηνευτικά, εντούτοις δεν ενθουσίασε – κυρίως με την κίνησή της. Αλλά κανείς
δεν μπορεί να αρνηθεί ότι είναι σταθμός για τα ελληνικά θεατρικά πράγματα η
παρουσίαση για πρώτη φορά στην Ελλάδα μιας μεγάλης ξένης παραγωγής, ενός
μεγάλου μιούζικαλ.

INFO

Στο Ολυμπιακό Γήπεδο του Badminton (Άλσος Στρατού, Γουδί, τηλ. 210-8840.600).