Nτογκβιλομαζώματα…

Τα προγράμματα που τυπώνει το Εθνικό Θέατρο για τις παραστάσεις του σίγουρα
δεν είναι το «φόρτε» του. Ούτε ό,τι καλύτερο κυκλοφορεί στην – θεατρική –
πιάτσα. Όσο κι αν ο Νίκος Κούρκουλος εθελοτυφλεί θεωρώντας τα περιζήτητα. Ίσως
δεν φτάνουν στα χέρια του τα προγράμματα του Λευτέρη Βογιατζή, του Αντώνη
Αντύπα, του Σπύρου Ευαγγελάτου, του Τάκη Βουτέρη και μερικών ακόμα μερακλήδων
του χώρου – ας με συγχωρήσουν όσοι τους ξεχνώ αυτήν τη στιγμή -, ώστε να κάνει
τις συγκρίσεις. Κείμενα παλιοκαιρισμένα, πολυχρησιμοποιημένα, πού και πού
κανένα ενδιαφέρον, σχεδιασμός συμβατικός και ενίοτε αρχοντοχωριάτικος, εμφανής
η βιασύνη στην επιλογή των φωτογραφιών και στις λεζάντες… – τα έχω
ξαναγράψει αυτά. Οι εξαιρέσεις, ανάμεσά τους, ελάχιστες, η εξαιρετική σειρά
των «σπιράλ» προγραμμάτων της Πειραματικής Σκηνής – με την οποία είπαμε «άντε,
κάτι πάει να γίνει» – εγκαταλείφθηκε «για λόγους οικονομικούς» και, ξαφνικά
φέτος τον χειμώνα προκύπτει το πρόγραμμα για το «Ντόγκβιλ» της «Νέας Σκηνής».

… ντογκβιλοσκορπίσματα

Της ίδιας μέτριας αισθητικής, με τις γνωστές μετριότατες φωτογραφίες, αλλά και
με κάτι «καινούργιο» αυτήν τη φορά: μια σειρά κειμένων που αγγίζουν το
σούργελο. Λαϊφστυλίστικη δραματουργική ανάλυση! Ευτυχώς, δηλαδή, που υπάρχει
ανάμεσά τους και ένα – σοβαρό – κείμενο του ίδιου του Λαρς φον Τρίερ. Διότι
έως και… τεστ με «θέμα» – αν έχουν τον Θεό τους, σε πρόγραμμα του Εθνικού
Θεάτρου! – «ποιο από τα 7 θανάσιμα αμαρτήματα κουβαλάς μέσα σου;» διάβασα!!!
Με το όνομα του κυρίου που τα εκπόνησε, ως «έρευνα – ανάλυση» και ως
«επιμέλεια ύλης» του προγράμματος, αναφερόμενο τρεις φορές ολογράφως και με τα
αρχικά του – αυτό θα πει σεμνότης! – οκτώ. Σύνολο έντεκα φορές! Και μη
χειρότερα…