Eννέα Συμφωνίες μ’ έναν Άρχοντα

Ο Κουρτ Μαζούρ στο καμαρίνι του υπογράφει ένα αυτόγραφο σε μικρή θαυμάστριά του

Αρχοντάνθρωπος. Ο Κύριος Κουρτ Μαζούρ. Τον χαρήκαμε τέσσερις βραδιές
στο Μέγαρο. «Γνώριμός» μας από το 1984, όταν σημάδεψε την ιστορία τού Φεστιβάλ
Αθηνών περνώντας από το Ηρώδειο επικεφαλής της Ορχήστρας Γκεβάντχάουζ της
Λειψίας, ο εβδομηνταοκτάχρονος Κύριος Μαζούρ, χάρη στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών
κυρίως αλλά και στο Ελληνικό Φεστιβάλ, μας έχει γίνει τακτικός τα τελευταία
χρόνια.

Πανύψηλος, με πάλλευκα μαλλιά και γένια, ωραίος άνδρας, φυσιογνωμία που
εκπέμπει ευγένεια και αρχοντιά, λεπτός, ευθυτενής, χωρίς αναλόγιο και
παρτιτούρες και στις τέσσερις συναυλίες, με «γυμνά», χωρίς μπαγκέτα, τα
χτυπημένα από την αρθρίτιδα χέρια, αλλά αδάμαστος, ακατάβλητος διηύθυνε και
τις εννέα Συμφωνίες στον υπεσχημένο από πρόπερσι Κύκλο Μπετόβεν που είχε τότε
«κουτσουρευτεί» λόγω μιας εγχείρησης στην οποία είχε υποβληθεί. Με μια δική
του, εντελώς προσωπική «κινησιολογία» στα χέρια αυτά που έμοιαζαν με σπασμένες
αλλά τόσο εκφραστικές φτερούγες, χωρίς «μεγάλες» κινήσεις, χωρίς θεατρινισμούς
δοκιμασμένους στον καθρέφτη, χωρίς πηδηματάκια στο πόντιουμ και
εντυπωσιασμούς, με μια βαθιά αξιοπρέπεια, με κύρος και μ’ αυτή τη φλόγα που
δεν έχει σβήσει, ο Κύριος Μαζούρ μεταλαμπάδευσε στη Φιλαρμονική Ορχήστρα του
Λονδίνου, «όργανο» λαμπερό και λαμπρό, μια ορμή και ένα πάθος που «απέσταξαν»
την μπετοβενική πεμπτουσία. Και που έμοιαζαν καρπός μιας σχέσης, ανάμεσα στον
μαέστρο και τους μουσικούς του, και πειθαρχίας και αυστηρότητας ίσως, αλλά
κυρίως εκτίμησης, τρυφερότητας και αγάπης.

Κουρτ Μαζούρ, Φιλαρμονική Ορχήστρα του Λονδίνου, οι εννέα Συμφωνίες του
Μπετόβεν, μια αίθουσα με ακουστική όπως αυτή των Φίλων της Μουσικής… E, αν
δεν ήταν αυτό το σημαντικότερο μουσικό γεγονός που έχει συμβεί στην Ελλάδα
τότε ποιο θα μπορούσε να είναι; «Κύκλους» πολλούς έχει οργανώσει το Μέγαρο. Με
εξαιρετικά συνήθως αποτελέσματα. Μόλις πέρσι ο Κουρτ Μαζούρ, με την ίδια
ορχήστρα, ερμήνευσε σε δυο βραδιές τις τέσσερις Συμφωνίες του Μπραμς. Άλλο
όμως είναι το πλήρες «σώμα» των Συμφωνιών του Μπετόβεν…

Εισιτήρια έχετε; Κατάμεστη η αίθουσα και τις τέσσερις βραδιές – χορηγός
η Alpha Bank – με την τέταρτη – Ενάτη γαρ, και Σάββατο… – να τη
«στοιχειώνουν» οι «εκτός νυμφώνος» που περίμεναν στο φουαγιέ της εισόδου ή και
στα «προπύλαια», μέσα στο κρύο, παρακαλώντας για ένα περισσευούμενο εισιτήριο,
ακόμα και με χειρόγραφες, αυτοσχέδιες «ταμπέλες»…

Το κοινό ενθουσιασμένο, πρόσφερε απλόχερα το χειροκρότημά του – που την
πρώτη και την τελευταία βραδιά έγινε ρυθμικό, ενώ το Σάββατο, μετά την Ενάτη,
κράτησε, για μαέστρο, ορχήστρα, τους τέσσερις σολίστες, τη Χορωδία της
Φιλαρμονικής και την παιδική δική μας «Μανώλης Καλομοίρης» υπό τον Νίκο
Μαλλιάρα, εννέα ολόκληρα λεπτά -, «μπράβο» και ποδοκροτήματα στα οποία ο
μαέστρος, γλυκύτατος, απαντούσε γελαστός, με μικρές υποκλίσεις και φιλάκια με
τις άκρες των δακτύλων του προς το κοινό και τους μουσικούς του.

Σημαντικότερη παρουσία το Σάββατο, εκείνη του Μίκη Θεοδωράκη, που ο
Κουρτ Μαζούρ υποδέχθηκε από σκηνής, πριν αρχίσει να διευθύνει την Ογδόη, με
ένα «Καλώς ήρθατε Μίκης Θεοδωράκης» στα ελληνικά.

Τέσσερις βραδιές «γεμάτες», που όσοι τις ζήσαμε θα τις θυμόμαστε,
κρατώντας, πάνω απ’ όλα, τις εκτελέσεις της Ενάτης και κυρίως της Πέμπτης, μια
εκτέλεση ύψιστης συγκίνησης στην οποία ο Μέγας Γέρων «έφυγε»…

Έτσι θα βήχετε;

Όλα θα ήταν τέλεια αν δεν ήταν αυτές οι ιώσεις των ημερών, που έχουν ως
σύμπτωμα και τον βήχα, ο οποίος γινόταν «αισθητός» – είναι κι αυτή η
εξαιρετική ακουστική της αίθουσας… – όχι μόνο στις παύσεις ανάμεσα στα μέρη
των Συμφωνιών αλλά και σε κάτι πιανίσιμα, γεγονός για το οποίο ο μαέστρος
έδειχνε τη δυσαρέσκειά του – την Παρασκευή ύστερα από έναν βήχα που
«εκτοξεύτηκε» εναντίον τού… Μπετόβεν, φώναξε κι ένα «ολαλαλά» ενώ διηύθυνε
την Εβδόμη, φέρνοντάς μας στο μυαλό ότι πέρσι, στον Μπραμς, είχε διακόψει την
εκτέλεση λόγω των «ομοβροντιών» βήχα και είχε ξαναρχίσει από την αρχή τη
Συμφωνία που διηύθυνε!