MATIEΣ Tα δύσκολα…

Ο Γενάρης που τρέχει, τα παιδιά με τις τσάντες, η ζωή που παφλάζει, οι γιορτές
μακριά… Καλά είναι κι έτσι. Ξαναπάμε στις δουλειές μας, ξαναβρίσκουμε τους
ρυθμούς μας, οργανώνουμε τα Σαββατοκύριακά μας, θέατρα, γήπεδα, παρτίδες. Ναι,
καλά είναι κι έτσι, προς το παρόν. Κι ώσπου να βαρεθούμε, θα ‘χουν σημάνει οι
καμπάνες του Απρίλη και θα ‘ρχεται, όλο φούρια, το Πάσχα…

Στο μεταξύ, οι νεκροί απ’ το τσουνάμι πολλαπλασιάζονται. Και οι τραυματίες το
ίδιο. Και οι άστεγοι… Τι θα γίνει, αλήθεια, με τα εκατομμύρια αυτών των
ανθρώπων, που απέμειναν με την πληγή και με τον τρόμο και δεν έχουν, πια, ούτε
μια τρύπα για να χωθούν και να σωθούν, αφού το κύμα τούς κατάπιε τα πάντα; Τι
θα κάνει αυτή η περίφημη «λέσχη των πλουσίων», που μαζεύει, όλο μαζεύει, και
δεν έχει πει ποτέ να βάλει το χέρι στην τσέπη;

Στα δικά μας: όλα δείχνουν ότι μπήκαμε σε μια χρονιά πολύ δύσκολη. Εγώ δεν
συμβουλεύομαι τους «δείκτες» και τις κυβερνητικές ή αντικυβερνητικές
ανακοινώσεις. Εγώ, βλέπω. Κατεβαίνω στο κέντρο και διαπιστώνω ότι τα τρία από
τα πέντε μαγαζιά είναι με ενοικιαστήριο. Πόσες επιχειρήσεις βούλιαξαν; Ο Θεός
ξέρει. Ξέρουν, επίσης, και… οι μπακάληδες, που άρχισαν να δέχονται
πιστωτικές κάρτες, για μισό κιλό βούτυρο κι ένα κουτάκι μέλι!

Πέρασαν οι γιορτές κι όλ’ αυτά τα πράγματα, τα σκληρά, πρέπει να τα δούμε
σοβαρά. Ο λαός περνάει δύσκολα και δεν δίνει δεκάρα για τα συνέδρια του ΠΑΣΟΚ
και την «κυβερνητική εσωστρέφεια». Μα, τι φαντάζονται, αλήθεια, οι πολιτικοί;
Πως οι εργαζόμενοι, απ’ το πρωί ώς το βράδυ, ασχολούνται με δηλώσεις,
ίντριγκες, καπετανάτα και συγκρούσεις, εντός και εκτός Βουλής; Είναι πολύ
γελασμένοι. Ο κόσμος κοιτάζει το σπίτι του, το φροντιστήριο των παιδιών του,
τη μονιμοποίησή του. Και, φυσικά, αρρωσταίνει, με τα μύρια προβλήματα, που
κάθε μέρα φορτώνουν το μυαλό του.

Θέλω να γράψω δυο αισιόδοξες κουβέντες, τώρα που βρισκόμαστε στις αρχές του
καινούργιου χρόνου, αλλά τίποτα γύρω, μα και μέσα μου, δεν σκάει ένα «μισό
χαμόγελο», που θα ‘λεγε και η Κωστούλα. Υπομονή… H μόνη χαρά που πήρα,
τούτες τις μέρες, ένα ζεστό, γλυκό, γεμάτο δυνατές γεύσεις βιβλίο για τον
Μάρκο Βαμβακάρη, βασισμένο σε αφηγήσεις του Στέλιου, του γιου του, στον
συνάδελφο Μάνο Τσιλιμίδη. Τίτλος, «Ο άγιος μάγκας» (Εκδόσεις «Κάκτος»).