Kρασί για… Όσκαρ

Πολ Τζιαμάτι και Τόμας Χέιντεν Τσερτς: από τις αλλεπάλληλες περιστροφές δαγκώνουν την… ουρά τους!

Από την πρώτη στιγμή που το είδα στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης βεβαιώθηκα πως πάει
για Όσκαρ. Όπως πάντα, οι Έλληνες έξω, διά του ομογενούς Αλέξανδρου Πέιν αυτήν
τη φορά, πάνε μια χαρά. Απόδειξη το επόμενο….«Πλαγίως» Cine Club!

Με ραχοκοκαλιά από «Five easy pieces» (Πέντε εύκολα κομμάτια) του Μπομπ
Ράφελσον. Με «οδηγό» τον Τζακ Νίκολσον να τρέχει ν’ αποφύγει τη σκιά του. Και
με σαρκασμό Μπίλι Γουάιλντερ να «σκοτώνει» μέσα κι έξω από το πετσί τους. H
πεμπτουσία της παράδοσης του american road movie, ατόφια και επεξεργασμένη σαν
κρασί κεχριμπαρένιο, στην τέταρτη, την καλύτερη κομεντί του Αλεξάντερ Πέιν,
που φέρει ως τίτλο την ειρωνεία του «Sideways», μεθερμηνευόμενο «Πλαγίως». Από
14 Ιανουαρίου στους κινηματογράφους, όμως Κυριακή μεσημέρι αποκλειστικά για
τους πιστούς του Cine Club!

H σύλληψη, όπως συμβαίνει σε κάθε τέτοια ιστορία «δρόμου», υφαίνεται
γύρω από αλλεπάλληλες μικρές κόντρες και χαώδεις αντιθέσεις. Ως εξής: δύο
φίλοι, με αφορμή τον επικείμενο γάμο ενός εξ αυτών, αποφασίζουν να διαπράξουν,
για την τιμή των αρσενικών όπλων, επταήμερο «μπάτσελορ πάρτι» διασχίζοντας
εγκαρσίως τους αμπελώνες της Καλιφόρνιας. Δύο πράγματα τους ενώνουν. Το πρώτο
είναι ένα… «χωρίς». Διότι ο πρώτος (Πολ Τζιαμάτι) είναι συγγραφέας χωρίς
βιβλίο και ο δεύτερος (Τόμας Χέιντεν Τσερτς, ο γαμπρός και μορφονιός) ηθοποιός
χωρίς ταινία. Το δεύτερο που τους συνδέει με δεσμά φιλικού «γάμου» είναι τα
ανομολόγητα αδιέξοδά τους. Ο «συγγραφέας» τα πνίγει στο κρασί, ο «ηθοποιός» σε
πάσης φύσεως θηλυκές γάτες. Έτσι και καθώς ακολουθούν τον ίδιο δρόμο (σαν
οχήματα σταθερής τροχιάς), στην πραγματικότητα διαρκώς αποκλίνουν. Δύο
χαρακτήρες, δύο κόσμοι, μία Αμερική. Αυτομαστιγωμένος, κολλημένος,
μανιοκαταθλιπτικός ο πρώτος. Εξωστρεφής, χαβαλετζής, αφασικός, «αέρα-πατέρα» ο
δεύτερος. Ποιος από τους δύο; Κανείς!

Ο Αλεξάντερ Πέιν από την πρώτη στιγμή της καριέρας του, τότε που πριν
από οκτώ χρόνια εμφανίστηκε από το «πουθενά» στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης με τη
χλωμή κομεντί «Πολίτης Ρουθ», ακολούθησε τη συμβουλή των σοφών: αργά, χαμηλά
και σταθερά. Έτσι κι έγινε. Με την τρίτη έξοδό του, με πρωταγωνιστή του τον
Τζακ Νίκολσον, υπογράφει το «Σχετικά με τον Σμιντ». Έτσι και χωρίς
ταρατατζούμ, καταφέρνει να αποσπάσει την προσοχή τόσο του κοινού, όσο και
των… ακαδημαϊκών των Όσκαρ, κερδίζοντας τις πρώτες του υποψηφιότητες. H
συνέχεια είναι ακόμα πιο συναρπαστική. Ως μικρός αλλά σοφός, πάντα σε σταθερή
τροχιά, όχι μόνο δεν επαναπαύεται στις δάφνες του, αλλά βρίσκει και το…
θράσος να αρνηθεί να συνυπάρξει με μεγάλους σταρ. Μα, Άλεξ με τους big stars,
θα τους πάρεις τα… σώβρακα! Τίποτα εκείνος.

Έτσι, με έναν «δεύτερο» ηθοποιό και εντελώς εκ πρώτης όψεως αντιπαθητικό – τον
Πολ Τζιαμάτι παρακαλώ – και με έναν «άγνωστο» – τον κάποιο Τόμας Χέιντεν
Τσερτς, που κι αυτός εκ πρώτης όψεως μοιάζει με διαφημιστικό σποτάκι της
Κολγκέιτ με γκαρντόλ (για κατάλευκα δόντια) – ορμάει sideways.

Το μυστικό στο σενάριο

Τι στο καλό είναι αυτό που έκανε τον Αλεξάντερ Πέιν τόσο σίγουρο και
σταθερό; Να απαντήσω; Σενάριο, «εργαλείο» μοναδικό. Γιατί αυτός ο Έλληνας,
κόντρα στην παράδοση των δικών μας Ελλήνων-Ελλήνων, πριν ρίξει την πρώτη
σκηνοθετική μπαλοθιά, θα «σκοτωθεί» με το σενάριό του. Ακόμα και με ένα «και»
θα… αντιδικήσει προκειμένου ένα ακόμα καλύτερο «και» να επινοήσει. Έτσι,
φίλοι μου, από έναν άνθρακα (παραγωγής) καταφέρνουν μερικά μυρμήγκια να
αποσπούν στολίδια. Πιο απλά: αν με ρωτούσατε ποιο από τα δύο «Χαμένοι στη
mετάφραση» ή «Πλαγίως», θα απαντούσα «Sideways» χωρίς να το σκεφτώ!

INFO

Την Κυριακή στις 12 το μεσημέρι στον κινηματογράφο «Όπερα» (Ακαδημίας).
Κουπόνι θα δημοσιευτεί τις προσεχείς ημέρες στους «Ορίζοντες».