H Kυρία…

Ο απόηχος από την απώλεια της Ζουζούς Νικολούδη διατηρείται ακόμη. Φίλοι και
γνωστοί, μαθητές και συνεργάτες, άνθρωποι που τη γνώριζαν από χρόνια πολλά και
άνθρωποι που είχαμε την τύχη να τη γνωρίσουμε για λίγο έστω, όλοι, μα όλοι,
για μια Κυρία είχαν και έχουν να μιλούν. Μια Κυρία γλυκύτατη, ευγενέστατη, που
μπορεί να μη «χάριζε κάστανα», που μπορεί να μην έπαυε στη δουλειά της να
είναι αυστηρή με τους συνεργάτες της – και, πρώτα απ’ όλους, με τον εαυτό της
– αλλά που τα όρια της αυστηρότητάς της έθετε η ευγένεια. Μια Κυρία δυναμική
που αγάπησε τον χορό και το θέατρο τόσο που να ξοδέψει μια περιουσία για τα
«Χορικά» της. Μια Κυρία που δόθηκε στην τέχνη της αλλά δεν γύρισε την πλάτη
της στη ζωή, αλλά αντίθετα της χάρισε τέσσερα παιδιά.

…που αγκάλιαζε το καινούργιο

Μια Κυρία που βοήθησε, υπερασπίστηκε, αγκάλιασε ό,τι καινούργιο είδε να
δημιουργείται γύρω της, στον χώρο της, και γενναιόδωρα το στήριξε με λόγια και
με πράξεις – η ενισχυτική παρουσία της, παρά τα προβλήματα που είχε με το πόδι
της, τον περασμένο Ιούλιο, στη συνέντευξη Τύπου για το Διεθνές Φεστιβάλ Χορού
Καλαμάτας το οποίο βρίσκεται σε μια λεπτή καμπή της πορείας του, πλάι στη Βίκυ
Μαραγκοπούλου, τη διευθύντριά του, ήταν ενδεικτική. Μια Κυρία που δεν φοβήθηκε
τη διαφορετική γνώμη και τις καινούργιες ιδέες αλλά τα σεβάστηκε και τα
υπερασπίστηκε. Μια Κυρία που δεν αγάπησε την αρρώστια της εξουσίας αλλά τη
χαρά της δημιουργίας. Που δεν βυσσοδόμησε και δεν «ρουφιάνεψε» και δεν
«κάρφωσε» όσους δεν συμφωνούσαν μαζί της. Μια Αρχόντισσα που ούτε μια στιγμή
δεν διανοήθηκε να προβάλει την καταγωγή της, να σνομπάρει, να «επιδειχθεί» –
σιχαινόταν τις «κοσμικές συγκεντρώσεις» και το δήλωνε. Ακριβώς γιατί την
Αρχοντιά την είχε μέσα της. Θα τη θυμόμαστε.