Όλο και περισσότερη βία

Δεν υπήρχε κανένας απολύτως λόγος να δούμε αυτό το φρικτό θέαμα, εκτός από έναν: να ψυχαγωγηθούμε

Τα πλάνα άγρια, κόβουν την ανάσα σε όσους την διατηρούν ακόμη μπροστά σ’ αυτές
τις αλλεπάλληλες εικόνες βίας που προβάλλονται από την τηλεόρασή μας. Ένας
μεθυσμένος κρατά όμηρο ένα δεκάχρονο αγοράκι, με ένα μαχαίρι στον τρυφερό
παιδικό λαιμό έτοιμο να το χρησιμοποιήσει. H Αστυνομία, μας εξηγούν, είδε και
απόειδε με τις διαπραγματεύσεις, ότι δεν έβγαζε άκρη, και θέτοντας σε κίνδυνο
τη ζωή του μικρού πυροβόλησε με πλαστικές σφαίρες και ευτυχώς κατάφερε να
απεγκλωβίσει το παιδί και να συλλάβει τον κακοποιό. Ο οποίος δεν ήταν παρά
απελπισμένος άνεργος και όχι κανένας σεσημασμένος εγκληματίας. Μόνο που πριν
αφήσει το παιδί προσπάθησε να το χτυπήσει.

Όλα αυτά διαδραματίστηκαν στην Ταϊλάνδη, μακριά από εδώ, που χάρη στη
βουλιμική όρεξη της παγκόσμιας τηλεοπτικής ενημέρωσης για εικόνες βίας
προβλήθηκαν και στη χώρα μας.

Το βίντεο το είδαμε να προβάλλεται στα δελτία των καναλιών Alpha, Mega και
ΑΝΤ1. Στο δε δελτίο του Alpha είδαμε να προβάλλεται, αμέσως μετά, άλλο βίντεο,
όπου καταστηματάρχης, στο Οχάιο, πυροβόλησε κλέφτη που μπήκε στο κατάστημά του
και τον τραυμάτισε στο στήθος. Το επεισόδιο το κατέγραψε η κρυφή κάμερα του
καταστήματος και έτσι είχε εικόνες, οι οποίες διανεμήθηκαν από τα διεθνή
πρακτορεία στις τηλεοράσεις του κόσμου.

Κάθε άλλο παρά πρώτη φορά παρακολουθούμε τέτοιου είδους «ειδήσεις». Μια
αναίτια βία που εκσφενδονίζεται στα μούτρα του τηλεοπτικού κοινού.

Προς τι; Για να το οδηγήσει στην απόγνωση πως οι κοινωνίες μας κρύβουν
την απειλή; Για να κλειδαμπαρωθεί στα σπίτια του οπλισμένο σαν αστακός;
Καθηλωμένο μπροστά σε οθόνες που μεγεθύνουν την αίσθηση της απειλής
διαμορφώνοντας κοινωνίες φοβικές με ακόμη περισσότερα ξεσπάσματα βίας;

Την ίδια στιγμή που οργανώνονται συζητήσεις για την εγκληματικότητα, που
καταγγέλλεται η αλόγιστη κατοχή όπλων, προβάλλονται και εικόνες που τη
«νομιμοποιούν». Σαν μια παγκόσμια προπαγάνδα υπέρ των όπλων.

Το είδος αυτό της σοκαριστικής ενημέρωσης, που παράγει ακόμη
περισσότερη βία, το έχουμε εισαγάγει από τις ΗΠΑ. Από τη χώρα όπου η κατοχή
όπλων από ιδιώτες θεωρείται «φυσικό δικαίωμα», όπου το «καουμποϊλίκι» γίνεται
ιδεολογία και όπου η βία έχει διαμορφώσει ένα σκοτεινό, απειλητικό πλαίσιο
στην καθημερινότητα, οδηγώντας στην απόγνωση και στον εκβαρβαρισμό. Ένα κλίμα
που το πληρώνει ήδη ακριβά η αμερικανική κοινωνία – γνωστές οι επιθέσεις
σχολιαρόπαιδων με όπλα στα σχολεία τους, όπου σκορπούν τον θάνατο. Κλίμα που
το πληρώνει ολόκληρος ο υπόλοιπος κόσμος, καθώς η χώρα αυτή έχει ηγεμονική
θέση όχι μόνο στην παγκόσμια πολιτική σκηνή, αλλά κυρίως, και αυτό είναι το
πλέον επικίνδυνο, στον χώρο της παραγωγής θεάματος και διανομής ειδήσεων, άρα
στην παραγωγή ιδεολογίας.

Τι ωφελεί η μετατροπή της βίας σε καθημερινό θέαμα, σε καθημερινό φαινόμενο
και μάλιστα με τη μορφή που προβάλλεται από τα δελτία ειδήσεων, σαν
«ψυχαγωγικό» σποτ.

H βία, έτσι όπως εκδηλώνεται με διάφορες μορφές εγκληματικότητας στον σύγχρονο
κόσμο, κάθε άλλο παρά καινούργιο φαινόμενο είναι.

Αυτό που είναι καινούργιο, είναι η «ψυχαγωγική» υπερπροβολή της με τις
«παιδαγωγικές» της συνέπειες. Καινούργιος είναι ο εθισμός στις εικόνες της
αγριότητας και ότι αυτές οι εικόνες, που διανέμονται από παγκόσμια πρακτορεία
ειδήσεων, τα οποία υπακούουν στη λογική των πωλήσεων και όχι της ενημέρωσης,
διαμορφώνουν μια παγκόσμια αντίληψη για την ευκολία στη χρήση της βίας.

Ω! τι κόσμος μπαμπά

Και αν μπορεί να θεωρηθεί το θέαμα της βίας εκτονωτικό κάτω από ορισμένες
συνθήκες – καλλιτεχνικής δημιουργίας κ.λπ. – η ωμή και αναίτια βία που
προβάλλεται από την τηλεόραση έχει παρατηρηθεί ότι προκαλεί τον μιμητισμό.

Και το χειρότερο είναι ότι δεν προβάλλονται τέτοιου είδους εικόνες ούτε καν
με την προειδοποίηση ότι είναι σκληρές ή απομακρύνατε τα παιδιά από τους
δέκτες. Θεωρείται αυτονόητη η προβολή τους.

Με ένα λογύδριο μόνον η Έλλη Στάη προλόγισε το εν λόγω βίντεο, λέγοντας ότι
τα παιδιά είναι ευάλωτα και δεν τα προσέχουμε όσο χρειάζεται. Θα συμφωνήσουμε
απολύτως, αλλά αντιστρέφοντας την κατεύθυνση των λόγων της. Ναι, δεν τα
προσέχουμε, τα εκθέτουμε διαρκώς στην αναίτια βία, τα πείθουμε ότι μεγαλώνουν
σε έναν κόσμο ζοφερό, παιδιά τρομαγμένα, για ορισμένα δε για τα οποία
συντρέχουν και άλλες συνθήκες – αίσθηση αποκλεισμού, βία στην οικογενειακή
τους ζωή – τους προτείνουμε ως μοναδικό τον δρόμο της βίας. Ωραίο κόσμο τούς προτείνουμε!