Mάνα κουράγιο!

Εντυπωσιακή η ερμηνεία της Ιμέλντα Στάντον στη «Βέρα Ντρέικ» του Μάικ Λι

Τα πάνω, κάτω! Πρώτα η απόρριψη από το Φεστιβάλ των Καννών, έπειτα η διπλή
βράβευση στη Βενετία και τώρα εν αναμονή ενός πιθανού θριάμβου στα Όσκαρ!

Να τα πάρω από την αρχή: όταν διαβάσαμε ότι το «Βέρα Ντρέικ» («Vera Drake»)
απορρίφθηκε από τις επιλογές του τελευταίου Φεστιβάλ Καννών, είπαμε «πάει,
ξόφλησε ο Μάικ Λι» («Μυστικά και ψέματα»). Όταν το είδαμε στις αρχές
Σεπτεμβρίου στο Λίντο της Βενετίας τρίβαμε τα μάτια μας από την ανατροπή που
είχε υποστεί η βεβαιότητά μας. Και όταν, στο τέλος, έφυγε με την ανώτερη
διάκριση, το Χρυσό Λιοντάρι, και με το βραβείο καλύτερου γυναικείου ρόλου η
εξαιρετική πρωταγωνίστριά του, η Ιμέλντα Στάντον, έβαλα στοίχημα με τον εαυτό
μου πως συντόμως θα το δούμε στις υποψηφιότητες των Όσκαρ!

Λονδίνο του ’50, σε φτωχικό σπιτικό μιας ισορροπημένης τετραμελούς,
προλεταριακής οικογένειας. Μάνα, πατέρας, δύο παιδιά. Φιλήσυχοι, απλοί,
«καθαροί», αξιοπρεπείς, νοικοκυραίοι. Το πρόβλημά τους – όπως άλλωστε σε κάθε
οικογένεια – να αποκαταστήσουν την κλειστή, ντροπαλή κορούλα τους. Ανάμεσά
τους ούτε μυστικά, ούτε ψέματα, ούτε κλειστά χαρτιά. Τίποτα δεν έχουν να
φοβηθούν και τίποτα να κρύψουν. Τίποτα εκτός από το… φιλί ζωής της Βέρας!

H Βέρα (Ιμέλντα Στάντον), μικροσκοπική, πρόσχαρη, ροδοκόκκινη, αεικίνητη.
Χωρίς να βαρυγκωμά σκουπίζει, καθαρίζει, ξενοπλένει και όλους τους φροντίζει.
Μάνα κουράγιο χωρίς κόκκινη παντιέρα, χωρίς πολιτική, χωρίς την παραμικρή
αντικαθεστωτική υποψία. Μόνο που εκ γενετής πιστεύει με λατρεία στη Ζωή και τη
Γυναίκα. Αυθόρμητα, παρορμητικά, κυτταρικά. Έτσι, χωρίς να το πολυσκεφτεί και
να το λογαριάσει, αν και ξέρει ότι ο νόμος το απαγορεύει και η κοινωνία δεν το
θέλει, ευχαρίστως την οποιαδήποτε έγκυο που δεν θέλει, την βοηθάει να
αποβάλει!

H διαδικασία, αν και απλή, είναι ναρκοθετημένη. Κάθε φορά, μια καπάτσα
την πλησιάζει και της κλείνει το συγκεκριμένο ραντεβού με μια
πελάτισσα-παθούσα. H Βέρα, με τη διεύθυνση γραμμένη σε χαρτάκι, πηγαίνει στο
καθήκον για ν’ απαλλάξει μια δυστυχισμένη ύπαρξη από το όνειδος και το
περιττό… βάρος. H καπάτσα λαμβάνει αδρά αμοιβή για τη μεσιτεία και τις
γνωριμίες της και η Βέρα, αυτή η τοσοδούλικη, μικροσκοπική, «αόρατη»
νοικοκυρά, περνάει – χωρίς να το θέλει – στην επικίνδυνη παρανομία. Μια
παρανομία χωρίς μισή δεκάρα μαύρο χρήμα: απλώς και μόνο, να ανακουφίσει τις
γυναίκες από την πληγή του βρετανικού πουριτανισμού!

Ρεσιτάλ αυτοσχεδιασμού

Όσοι το δουν (και ελπίζω να είναι πολλοί) θα φύγουν με την εντύπωση πως όλα
ήταν προσχεδιασμένα, προμελετημένα και πλήρως οργανωμένα. E, λοιπόν, τίποτα!
Και όποιος δεν πιστεύει, απλώς να διαβάσει τα λόγια της Ιμέλντα Στάντον, από
μια συνέντευξη που μου παραχώρησε στο τελευταίο Φεστιβάλ Βενετίας: «Επί μήνες
και κάθε ημέρα για πολλές ώρες αυτοσχεδιάζαμε, χωρίς να ξέρουμε πού ακριβώς θα
μας βγάλει αυτό. Είχαμε όμως απόλυτη εμπιστοσύνη στον σκηνοθέτη. Φανταστείτε
ότι στη σκηνή που η Αστυνομία χτυπάει την πόρτα κι εγώ τρέχω να την ανοίξω,
παραλίγο να πάθω καρδιακό επεισόδιο. Δεν είχα ιδέα για την Αστυνομία. Έτσι,
σαν να ζω στο πετσί μου την περίπτωση της ηρωίδας έπρεπε κι εγώ να αντιδράσω,
σαν να είμαι η ίδια η Βέρα Ντρέικ». Κάπως έτσι ο Μάικ Λι αποσπά αυθεντικότητα
και κάπως έτσι ο θεατής από την ερμηνεία τής Στάντον θα μείνει με το στόμα ανοιχτό!

INFO

Το Σάββατο στις 14.30 στον «Απόλλωνα» της Σταδίου. Το κουπόνι που θα
ανταλλάξετε με πρόσκληση στο ταμείο του κινηματογράφου, δημοσιεύεται σήμερα
στη σελίδα 11 των «Οριζόντων».