Ποιος έρωτας;

Μπορεί ο Έρως να ήταν ανίκητος σε όλες τις μάχες πλην μιας, της μάχης για την τηλεθέαση. Αυτή τον κατατρόπωσε

Ποιο πεδίο της ανθρώπινης ύπαρξης προσφέρει την τόσο σπαραχτική συνύπαρξη του
τρόμου και του θαύματος, αν όχι ο έρωτας. Πεδίο ιδανικό για να αλιευθούν
εντάσεις και καταστάσεις που κατόπιν γίνονται ο καμβάς τηλεοπτικών σεναρίων.
Το κυνήγι του έρωτα, η κατάργηση του έρωτα, η σκηνοθεσία του έρωτα, οι
παρεξηγήσεις του έρωτα, η απελπισία του έρωτα – ιδίως αυτή – η ευφορική οδύνη
του έρωτα, όλα αντικείμενο πλήθους σειρών. Που όμως, όλες μαζί, σαν να
μάχονται για την κατάργηση του έρωτα.

Τον βλέπουμε να μπαίνει στο τηλεοπτικό μικροσκόπιο, αυτό να ζουμάρει σε
γαργαλιστική του «λεπτομέρεια», να την διογκώνει για τις ανάγκες της
τηλεοπτικής πρόκλησης και να προβάλλεται εντέλει γελοιοποιημένο το συναίσθημα,
ως αφορμή για τον ανθρώπινο εξευτελισμό ή, ακόμη χειρότερα, για να αναδειχθούν
οι νοοτροπίες εκείνες που απομακρύνουν τα δύο φύλα από την ερωτική συνάντηση.

Στην «Απλή μέθοδο των τριών», ο Σπύρος Παπαδόπουλος υποδύεται ένα ανόητο
αρσενικό, που γοητεύει εξίσου ανόητα θηλυκά. Παριστάνει τον πιλότο, γιατί
υποτίθεται ότι ο ένστολος άνδρας, και δη ο πιλότος αεροπλάνου, είναι ο
ιδανικός εραστής των γυναικείων φαντασιώσεων. Το ένα γυναικείο πρόσωπο είναι
ρομαντική μικρή που βρίσκει στο πρόσωπό του τον «ιππότη» της και η άλλη μια
χτυπημένη, υστερική πλούσια Ελληνογαλλίδα, που δεν ξέρει ούτε τι του βρίσκει.
Εκείνος, φυσικά, τις θέλει και τις δύο. Υποτίθεται ότι η σειρά διακωμωδεί τόσο
τα ερωτικά στερεότυπα, όσο και την τύφλωση του έρωτα, αφού κανείς από τους
τρεις εμπλεκόμενους δεν έχει μάτια να δει ποιος πραγματικά είναι ο άλλος.

Μήπως αυτό δεν συμβαίνει στον έρωτα; Μήπως αυτή η γλυκιά τύφλωση δεν είναι ο
λόγος που ακόμη και όσοι λυτρώνονται από την «οδύνη» ενός έρωτα δεν βλέπουν
την ώρα να πέσουν με τα μούτρα σε έναν επόμενο;

Ωστόσο, οι ερωτικές «συναντήσεις» στα τηλεοπτικά σίριαλ
αντιμετωπίζονται σαν συνταγές για τον βήχα. Με τα ίδια ακριβώς συστατικά
«παρεξηγήσεων», για να παραχθεί η φαιδρότης της ερωτικής κατάστασης. Τα
σενάρια βρίθουν των πλέον αναχρονιστικών στερεοτύπων, που αποτελούν αντιγραφές
από παλιές κωμωδίες του ελληνικού σινεμά. Μήπως ο Κώστας Βουτσάς δεν παρίστανε
τον καπετάνιο σε ελληνική ταινία, για τον έρωτα της Νόρας Βαλσάμη; Μόνο που σ’
εκείνες τις ασπρόμαυρες ταινίες της «αθωότητας» του λαϊκού θεάματος δεν έλειπε
ποτέ ο σεβασμός στο συναίσθημα, ο σεβασμός στον έρωτα και στο αγαπημένο
πρόσωπο.

Γελοιοποιούνταν ο ερωτευμένος άνδρας από την προσπάθειά του να μη γίνει
αντιληπτή η «προσποίηση» και χάσει την εκτίμηση της αγαπημένης. Στην «Απλή
μέθοδο των τριών» η υποτιθέμενη απελευθέρωση των ηθών επιτρέπει ένα τρίο
ηλιθίων, όπου κανείς δεν βγαίνει από τον εαυτό του για να «δει» τον άλλον. Και
κυρίως ο διεκδικούμενος εραστής-Παπαδόπουλος δεν αισθάνεται την παραμικρή αιδώ
απέναντι στο συναίσθημα του έρωτα. Ένας παρλαπίπας, νάρκισσος, παρά ένας
συμπαθής ερωτοχτυπημένος που απλώς πάσχει από την συνήθη αποβλάκωση του έρωτα.
Ο εν λόγω «ήρωας» είναι εκ των προτέρων αποβλακωμένος.

Όσο για έτερο παρόμοιας ανοησίας ερωτοχτυπημένο, τον Πάνο Μιχαλόπουλο στο «H
ώρα η καλή», αυτός είναι πραγματικά αξιωματικός του Ναυτικού και η αγαπημένη
του είναι εκείνη που του λέει ψέματα παριστάνοντας τη φιλόλογο. Το τρίο του
συγκεκριμένου σίριαλ ολοκληρώνεται με την αληθινή φιλόλογο, αδελφή της
αγαπημένης του αξιωματικού, η οποία σιγά σιγά δείχνει να κερδίζει τον έρωτά
του.

Έρως σαν συνταγή αποβλάκωσης

Διάφορα «τρίο» ερωτικά, όπου η ερωτική επιθυμία γίνεται σαν μπαλάκι του τένις
από σκληρό ελαστικό, ώστε να κάνει «γκελ» σε κάθε «χτύπημα» του ενός ή του
άλλου παίκτη και ουδέποτε να «κεντράρει» σε ένα πρόσωπο.

Υποτίθεται ότι το κωμικό τέτοιου είδους υποθέσεων είναι οι αλλεπάλληλες
παρεξηγήσεις μεταξύ των ερωτοχτυπημένων, μόνο που η απουσία οποιασδήποτε
τρυφερότητας, οποιασδήποτε «ομολογίας» ανθρώπινου συναισθήματος, μετατρέπουν
τον έρωτα σε μηχανική συνάντηση συναισθηματικά αναπήρων.

Μήπως, εντέλει, αυτό αντικατοπτρίζουν τα σενάρια των κωμικών σειρών που
υποτίθεται βασίζονται σε ερωτικά ευτράπελα; Την συναισθηματική αναπηρία που
επικρατεί στην εποχή, όπου η τηλεοπτική φλυαρία περί έρωτος καταργεί τη
μαγεία, το διφορούμενο, τη γοητεία της «άγνωστης» ηπείρου του έρωτα, για να
τον καταστήσουν «συνταγή» αποβλάκωσης την ώρα της χώνεψης του βραδινού γεύματος;